Week 16 - Van Melbourne naar Johannesburg

Even snel naar de bakker voor wat bolletjes en koffie. De schappen lijken leeg dus bestelt HP eerst maar de koffie. Op de vraag “anders nog iets?” zegt hij “nou, ik wilde graag ook nog wat bruine bolletjes a.u.b.”. “Die hebben we helaas niet”, was het antwoord. “Wat heeft u dan voor brood?”. We hebben op dit moment helaas geen brood”. “Uhh, maar ik ben toch bij de bakker?”. “Ja, dat klopt maar de bakker is op het ogenblik met vakantie dus daarom hebben we geen brood”. Het was net een scène van André van Duin. Geweldig! Dan maar brood halen in het volgende dorp dus…

Daarna door naar Olga in Kyneton. Met Hollandse koffietijd arriveren we daar en wordt er gezellig gesproken over Nederland, Australië, haar emigratie zo’n 45 jaar geleden en nog veel meer. Tegen lunchtijd houden we het voor gezien. We nemen afscheid van haar en rijden richting Melbourne. Daar aangekomen leggen we onze spullen op de hotelkamer en om ca. half drie lopen we alweer buiten. Het regent een beetje dus de paraplu gaat mee. Melbourne staat er om bekend dat het 4 seizoenen in één dag kan hebben. De weersvoorspellingen worden er dan ook niet al té serieus genomen.

We gaan een stukje met de ‘City Circle’ tram (gratis en onbeperkt) en stappen uit op ‘Federation Square’, het kloppend hart van de stad. Na een bezoek aan ‘St. Paul’s Cathedral’ en de winkelstraten er omheen sluiten we de dag af in ‘Hardware Lane’, een straatje dat bekend staat om de vele restaurantjes met (verwarmde) terrasjes. We nemen plaats op één van hen, onder de zomerluifel en de terrasverwarmer. Even later worden we nog verrast door een zomerse stortbui maar wij houden het gelukkig droog onder de luifel.

De ‘Australian Open’ is afgelopen maandag van start gegaan en nu we er toch zijn…is het natuurlijk wel leuk om er een kijkje te nemen. De kaartjes zijn zeer betaalbaar en beschikbaar en we begeven ons richting de ‘Rod Laver Arena’, het grootste (tennis)stadion van het complex. De wachtrijen bij de kassa’s zijn onmetelijk lang en het lijkt erop dat het uren kan duren voordat je een kaartje hebt.

Dan morgen maar… halen we vanavond wel kaarten als de rijen zijn opgelost. Als we verder over het grote complex lopen komen we plotseling bij een onopvallende kassa-unit. Hier is het opvallend rustig en daarom staan we om 12.00 uur bij één van de 21 ‘showcourts’ op het buitenterrein waar Haase (NL) wordt ingemaakt door Berdych (CZ). Buiten de vele showcourts en stadions om zijn er natuurlijk ook heel veel eettentjes en sponsor gelegenheden waar allerlei promotiemateriaal wordt weggegeven. We hebben ons als ware toeristen gedragen! We hebben kaarten gekocht voor de ‘Hisense Arena’, het op één na grootste (tennis)stadion, waar de betere wedstrijden worden gespeeld. We nemen alvast een kijkje om de sfeer te proeven. Nog 2 wedstrijden te gaan voordat we plaatsnemen voor de wedstrijd van (Venus) Williams tegen Safarova. Vele uren later, het is inmiddels 20.30 uur, lopen we met rode neuzen en wangen het complex af. Op “alles” voorbereid; sweaters, paraplu, regenjacks… maar dat de zon nog volop zou gaan schijnen vandaag?

We gaan te voet richting ‘Southbank’, een ander populair restaurant-gedeelte van de stad. Daar wordt iedere avond na 21.00 uur (om het uur) door een aantal stenen pilaren vuur “gespuwd”. We komen om 21.15 uur aan. Dat betekent dus 3 kwartier wachten op een “show” die achteraf slechts zo’n 3 minuten duurt. Nou ja, het is geen ‘Vegas’ maar we hebben het maar weer gezien moet je maar denken.

Vandaag proberen we de zon maar een beetje te mijden, voorzover dat mogelijk is in een zonovergoten Melbourne. De ochtend besteden we aan het maken van de nodige foto’s en video van de stad. ’s Middags nemen we plaats onder een boompje op Federation Square waar we op een groot videoscherm, samen met vele anderen, de belangrijke(re) wedstrijden van de dag volgen. Er hangt een relaxte sfeer. Mensen zitten, liggen, lezen, praten, eten en maken gebruik van het gratis internet op het plein. Heerlijk genieten en mensen kijken dus.

Naast ons hotel ligt de ‘Queen Victoria Market’ waar alleen op woensdagavond een nachtmarkt wordt gehouden. We besluiten er een kijkje te gaan nemen en komen er achter dat we niet de enige zijn. Het ziet er werkelijk zwart van de mensen.

Er is een keur aan eetstalletjes die gerechten uit verschillende landen aanbieden. Natuurlijk mag de Nederlandse pannenkoek niet ontbreken! Aan de andere kant van de markt vind je de gebruikelijke snuisterijen. Voetje voor voetje slenteren we langs de stalletjes. De mensen lopen kriskras door elkaar, velen met een bordje eten in de hand.

Donderdag. Onze laatste dag in Australië. Nog even een kijkje op de “normale” markt, we zitten immers om de hoek. Er worden nu veelal lokale produkten aangeboden, vooral veel groente en fruit. Het ziet er heel verzorgd en vers uit allemaal. In een ander gedeelte de vlees- en visafdelingen en nog wat verderop ook textiel, schoenen, gereedschap en kunst. We nemen de gratis toeristenbus die, net als de tram, langs een aantal markante punten voert en stappen uit in het centrum. Een vermakelijke straatartiest zorgt er voor dat we blijven staan en genieten van zijn grappige “one-man show”.

Zo’n dag van vertrek is altijd wachten tot je eindelijk “weg mag”. Om 16.45 uur zijn we op het vliegveld. We zijn vroeg maar daardoor kunnen we op een eerdere vlucht mee naar ‘Perth’. Dat geeft ons meer tijd bij het overstappen op de volgende vlucht en daardoor minder kans op het missen van de vlucht of bagage die het “niet haalt”. We stappen in een mooie moderne Airbus. Tijdens de vlucht van 4 uur hebben we geboeid gekeken naar de documentairefilm ‘This is It’, over de voorbereidingen van de grote concertreeks van MJ. De rest van de films bewaren we wel voor de volgende lange vlucht, waarop het aanbod vaak hetzelfde is. Het is 23.30 uur als we aan boord gaan van een allesbehalve luxe kist van South African Airways. Geen videosysteem en tamelijk harde stoelen. Het ziet er allemaal wat verouderd uit en de teksten “Abfälle” en “Lautstärke” verraden dat we in een oud Duits toestel zitten.

11 Uur later, om 05.00 plaatselijke tijd, landen we veilig en wel op Afrikaanse bodem. Na wat onenigheid met de (auto)verhuurmaatschappij rijden we door de ochtendspits naar ons hotel in ‘Sandton’, een buitenwijk van ‘Johannesburg’ (vaker ‘Joburg’ genoemd). We ploffen vermoeid neer op het bed en besluiten onze oogjes even dicht te doen.

Vandaag een “rondje Joburg”. Een bezoek aan het ‘Apartheids Museum’ mag wat ons betreft natuurlijk niet ontbreken. Enkele uren later lopen we over de ‘Nelson Mandela Brug’ in het centrum van de stad die we daarna verder met de auto “verkennen”. De stad heeft niet veel te bieden en we rijden naar ‘Pretoria’, zo’n 50 km. ten noorden van Joburg. Het links rijden zijn we inmiddels wel gewend maar uit eerdere reizen in Afrika weten we nog dat verkeersregels en weghelften hier niet bestaan.

De vele kleine busjes rijden kriskras en al toeterend door de stad in de hoop nieuwe klanten te trekken. Opletten dus! We parkeren de auto op ‘Church Square” en lopen door de winkelstraat waar op dat moment ook markt is en een drukte van jewelste. We vallen wel op tussen al die donkere afrikanen, ondanks het feit dat het échte wit er bij ons inmiddels ook wel af is! Om 16.30 uur zijn we terug in het hotel en kunnen we, na internet-access te hebben gekocht, wat achterstallig werk inhalen. ’s Avonds schuiven we aan bij een (Italiaans) restaurantje in de buurt en genieten we van een heerlijke Vitello Tonato, een huisgemaakte Gnocchi en een romige Crème Brulée.

Vandaag beginnen we weer aan een nieuw avontuur, we vertrekken straks uit Joburg en weten eigenlijk nog niet goed wat ons te wachten staat. Australië hebben we nu écht achter ons gelaten. Waar denken we aan terug als we aan Australië denken?: VLIEGEN!

Helaas is dat het eerste wat bij ons op komt. Dat bederft hier en daar écht een hoop plezier en zorgt er soms voor dat je korter op een mooie locatie blijft dan je eigenlijk zou willen. Natuurlijk, er zijn ook andere herinneringen. Het land is onmetelijk groot, bestaat uit vele extremen op het gebied van temperatuur, droogte, landschap, wegen, accommodaties, benzineprijzen en nog veel meer. We hebben het ‘gezien en ervaren’. Dit was een uitgelezen kans om zelf eens een oordeel te vellen over het grote continent en dat doen we hierbij dus, maar of het denkbaar is dat we er ooit nog eens terug zullen keren? Nee, dat waarschijnlijk niet. We hebben er zéker genoten en het reizen door het land was absoluut een groot avontuur dat we niet hadden willen missen!

De feiten:

- aantal kilometer gereden: 15.705. Totaal nu ruim 32.000 km.

- gemiddeld aant. km. per dag: 296

- langste afstand op één dag: 896 (Katherine naar Tennant Creek)

- aantal keren getankt: 46 (10x meer dan in de USA)

- gemiddeld verbruik auto: 1 op 9

- aantal keer tijdszone gepasseerd: 8

- hoogste (dag)temperautuur: 47C (11 januari, Halls Gap)

- laagste (dag)temperatuur: 11C (17 januari, King Lake)

- tot. aantal foto's AUS: 1.807

- tot. aantal uur video AUS: 6,5 uur

Week 15 - Mt. Gambier en omgeving Melbourne

We hebben toch maar besloten om meer het binnenland in te gaan, richting het oosten. Aangezien we onze laatste volle week in gaan zullen we in de Staat Victoria blijven hangen. We doen het qua afstanden wat rustiger aan. We rijden eerst langs een kleine canyon (meer een soort krater) midden in het dorp, die ze hebben “omgetoverd” in een soort siertuin. We zetten onderweg onze horloges weer een half uur vooruit en rijden via ‘Casterton’ en ‘Cavendish’ (ja Ruud en Robert, daar moest ik natuurlijk ook meteen aan denken!

) verder landinwaarts. Een glooiend landschap met veel akkerbouw en zo hier en daar een boerderij met koeien. De temperatuur loopt steeds meer op, inmiddels al 40 graden. De koeien zoeken verkoeling in de beekjes en ‘waterholes’ van de boerderij. De dorpjes die we onderweg passeren waarschuwen ons vandaag voor “Total Fire Ban”, wat te maken heeft met het extreme gevaar op bosbranden door de hoge temperaturen, droge bossen en erg harde wind. Wij laten ons hierdoor niet direkt afschrikken en in de verte duiken de bergen al op van het ‘Grampians NP’. We rijden ‘Halls Gap’ binnen (later door ons Hell's Gap genoemd i.v.m. de temperautuur ) dat een goede uitvalsbasis vormt voor een bezoek aan het park. Het lijkt wel een spookstad; veel is gesloten en er zijn bijna geen mensen op straat. We lopen bij een cabin park naar binnen. De dame achter de balie geeft aan dat er gisteren werd geadviseerd om het gebied te verlaten. De overheid heeft “Code Rood” afgegeven voor dit gebied en boven het dorp cirkelen de helicopters van de televisiezenders om hiervan verslag te doen. Geen wonder dus dat het hier zo uitgestorven is, iedereen is “gevlucht”. We krijgen daarom zonder veel moeite een cabin aan de rand van het terrein met uitzicht op het NP dat, vanwege de omstandigheden, geheel gesloten is. Inmiddels is de temperatuur blijven steken op 47 graden!! Nou, daar wordt je niet echt fitter van kan ik je verklappen. Als een paar slome koala’s zitten we op onze veranda terwijl de airco overuren draait om de cabin op een acceptabele temperatuur te krijgen. Een kangoeroe springt voorbij en graast op het grasveldje naast onze veranda. We lopen om onze cabin heen en worden verrast door het grote aantal kangoeroes dat zich aan de achterkant bevindt. Ze zijn gewend aan de mensen op het park en je kunt daardoor heel dicht bij ze komen. Dat levert natuurlijk weer heel wat plaatjes op. Later op de avond zijn de slaapkamertjes gelukkig redelijk op temperatuur gekomen, dus gelukkig toch nog een goede nachtrust.

De weersvoorspelling van gisteravond is uitgekomen; de temperatuur is flink gedaald. Gelukkig maar want daardoor is het park weer geopend voor publiek. Maar… eerst nog even de kaketoes voeren die bij de cabin komen bedelen om een stukje van de volkoren crackers (ja Karin, 'wilde dieren' voeren is natuurlijk heel slecht en we doen dat eigenlijk ook nooit!

). Op het hek van de veranda wachten ze netjes op hun beurt en nemen ze de stukjes cracker ook heel voorzichtig aan.

In het park bezoeken we eerst ‘Reeds Lookout’. Van hieruit loopt een pad naar ‘The Balconies’; een “hangende” rotspartij boven de vallei. HP kan het (natuurlijk) niet laten en klimt over het hek om deze van dicht(er)bij te bekijken. Van een afstand ziet het pad er in mijn ogen, en op deze hoogte, smal uit dus volg ik deze keer niet. HP staat als “King of the Valley” boven op de onderste rots. Onze volgende stop is ‘MacKenzie Falls’. Hier worden de vliegennetjes weer op gedaan want “ze” zijn weer eens in grote getale aanwezig.

Op een kiosk zien we een afbeelding van ‘Eagle Rock’, een enorm balancerend rotsblok. Interessant! Een lokale mountainbiker legt uit dat deze moeilijk te vinden is maar doet zijn best om het zo goed mogelijk uit te tekenen. Een zogenaamd pad, dat ergens aan de lange gravelwegen zou moeten liggen, zijn wij na lang zoeken helaas niet tegengekomen. Het is inmiddels ook nog eens flink gaan regenen, dus we besluiten te stoppen en onverrichter zaken weer op zoek te gaan naar de geasfalteerde weg.

In ‘Ararat’ blijven we hangen en trakteren we onszelf op een heerlijk diner. Een smaakvol restaurant met verfijnde gerechten en een Europese “touch”. Aangezien wij 1 van de 2 bezette tafeltjes zijn (in een restaurant met ca. 25 tafels) is er voldoende tijd om gezellig te kletsen met de eigenaar die, in een grijs verleden, reisgids was en dus veel af wist van het land.

De ochtend is grauw en het scheelt zo’n 30 graden met 2 dagen geleden (ja, dat lees je goed!) De sweaters komen weer eens van pas want het is echt een heel stuk frisser vandaag. Via ‘Ballarat’ gaan we naar de kust, aan de andere kant van Melbourne. ‘Phillip Island’ lijkt ons een leuk doel. We merken al gauw dat ook déze kant veel toeristen trekt. De kustplaatsjes die we tegenkomen zijn niet te vergelijken met die aan onze kust. Het aanbod van accommodaties is er erg laag en de dorpjes stralen weinig gezelligheid uit. Als het half 5 is laten we de kust achter ons en rijden even later ‘Meeniyan’ binnen. Dit gehucht bestaat uit: 1 motel, 1 restaurant (do-vr-zat geopend), 1 hotel met restaurant (ma-di-wo geopend), 1 benzinepomp en een soort van buurtsuper. We belanden in het hotel voor het eten… het is immers woensdag vandaag. We wisten dat het eten van vandaag niet zou kunnen tippen aan dat van gisteren maar dit was ronduit slecht te noemen. Binnen 15 min. zaten we weer in ons motel! Mooi wat tijd om aan ons “huiswerk” te gaan. Zo zie je maar.. het eten is hier net zo veranderlijk als het weer.

Voordat we gaan slapen nog even een stukje terugkijken op de videocamera. Hè? wat is dat nou weer?, geen geluid??!?! Na grondige controle van de externe microfoon en de camera komt HP tot de conclusie dat de batterij leeg is. Dat is vreemd want thuis heeft hij alle mogelijke manieren uitgeprobeerd om dit te controleren en bleek de batterij niet eens van belang te zijn. Het is niet de eerste keer, na de wintersportvakantie kwamen we er thuis (helaas) pas achter dat bij een deel van de opnames de audio miste. Er is maar één oplossing wat ons betreft: externe microfoon eraf. Wát windgeruis is nu eenmaal beter dan helemáál geen geluid. En zo is het uiteindelijk 01.00 uur als we onze ogen pas dicht doen.

Weten jullie het nog? 29 December hadden we een parkeerboete. HP heeft nog geen reactie op zijn email gehad en dus belt hij met de 'helpdesk'. Hij krijgt, na een 2^e mislukte email poging, een ander emailadres. Deze keer gaat het goed en krijgen we een ontvangstbevestiging. Nu zul je misschien wel denken “waar maak je je eigenlijk druk om?”. Nou, dat dachten wij eerst ook en we hebben gisteravond, uit nieuwsgierigheid, even gekeken op de website. Huh???....141,- AUD (zo’n 90,- Euries!!) voor parkeren in de verkeerde rijrichting??!! Je snapt dat we voor dat geld een betere bestemming weten en daarom doen we dus nog even ons best om er onderuit te komen!

Het is alweer wat later in de ochtend als we vertrekken en bij het ‘Wilson Promontory NP’ aankomen. De wandeling die we doen leidt naar een granieten rotspartij die prachtig uitzicht biedt op ‘Oberon- en Waratah Bay’. Voordat we het park weer uit rijden stoppen we nog even bij ‘Squeeky Beach’. Als je met je bloten voeten ‘sloffend’ door het strandzand loopt geeft dit een soort piepend geluid. Grappig!

In ‘Sale’ houden we het voor gezien. Na de blamage van gisterenavond grijpen we onze kans en belanden in een super restaurant. De eigenaar was net 2 maanden terug van zijn 8 maanden durende rondreis (met vrouw en 2 kleine kinderen) door de USA & Europa. Zo konden we leuk wat ervaringen met elkaar delen.

Het is vandaag vrijdag. ‘Lakes Entrance’ is onze eindbestemming voor vandaag. Via de kust en het binnenland arriveren we hier aan het eind van de ochtend. Het is nog vroeg dus we besluiten alvast een overnachting te zoeken. Na een aantal tentjes te hebben afgeslagen op basis van “prijs/kwaliteit” bekijken we nog 1 park. De “zweefteef” (sorry hoor, maar ik weet niet hoe ik het netjes moet zeggen!) bij de receptie biedt ons een verrassende en vernieuwde cabin aan. Helaas blijkt ze zo te zweven dat we het uiteindelijk niet eens worden over de prijs en uit principe de auto weer in stappen. Het zoeken heeft ons zoveel tijd gekost dat we gauw een broodje gaan eten. Niet veel later zitten we op het strand van Lakes Entrance lekker uit te waaien en wordt het nog een heerlijke middag.

Om 17.30 uur zijn we in ‘Bairnsdale’ voor een overnachting. Vandaag onze laatste dag op het “platteland” want vanaf zondag zitten we, voor 3 nachten, in Melbourne. We willen dus wat dichter in de buurt van Melbourne eindigen. Toch nog maar een keer Phillip Island proberen. Eens kijken wat daar te zien is, buiten de bekende pinguïnparade om dan. Na de lunch beland ik toevallig nog even met mijn neus in de reispapieren. Wat lees ik nu?…we vertrekken niet woensdag maar donderdag vanaf Melbourne. Krijg nou wat!! Dat betekent dat we hier nog een dag langer “moeten” rondrijden en het gebied, waar we ons nu in bevinden, kunnen we al bijna dromen. Daar hadden we niet op gerekend. Anders maken we er gewoon een “relaxdag” van?! Opgelost! Op Phillip Island meteen maar naar het bezoekers centrum om te informeren naar een overnachting, dat scheelt tenslotte weer zoeken. Er was nog wat vrij. Als we langs gaan om te kijken schrikken we ons rot; scheef bed, bank op 3 poten, kapotte handgrepen op de kasten, een vieze vloer en het vuil lag nog op het aanrecht. Dit blijkt zo’n beetje het enige te zijn dat nog vrij is. Voor ons genoeg reden om het eiland snel te verlaten. Na lang zoeken belanden we vervolgens in ‘Dandenong’.

Zondagochtend. Rustig aan, we gaan er (dus) een relaxte dag van maken. Geen bijzondere plannen. We zoeken nog een keer contact met Olga, de jeugdvriendin van Ria. Ze is thuis en vindt het leuk om ons maandagochtend “te ontvangen”. We stappen om 09.00 uur de auto in en belanden op ‘Mt. Dandedong’. Vanaf dit punt heb je een wijds uitzicht over Melbourne en haar omliggende wijken. Door naar het ‘Kinglake NP’ waar, zo blijkt even later, de sporen van de bosbranden van 2009 nog heel goed zichtbaar zijn. Het is 13.00 uur als we op zoek gaan naar een lekker plekje om te genieten van onze “vrije middag”. Van ‘Kilmore’ naar ‘Lancefield’ naar ‘Woodend’ naar ‘Trentham’ naar ‘Daylesford’ naar ‘Kyneton’ naar ‘Woodend’ naar ‘Macedon’ naar ‘Woodend’ naar ‘Macedon’ en uiteindelijk…. weer naar ‘Woodend’. Veel was simpelweg gesloten (?!?!), kamers worden op zondag niet schoongemaakt, Daylesford blijkt het kuuroord van Australië te zijn (met bijbehorende prijzen!) en dus de hoofdprijs voor een relatief kleine kamer met weinig faciliteiten. Balend als een stekker en flink gefrustreerd stappen we pas om 19.00 uur weer uit de auto om ons er bij neer te leggen dat dit een super “veloren” dag is.

Hopen dat onze laatste dagen in Melbourne voor een mooie afsluiting kunnen zorgen en we deze dag weer snel kunnen vergeten.

Week 14 - Door de Snowy Mountains naar de Great Ocean Road

Het was een mooie heldere nacht en ook over de ochtend mogen we niet klagen. We rijden door het ‘Kosciuszko NP’ met daarin ‘Mt. Kosciuszko’, de hoogste top van Australië (2.230m.). In dit park liggen populaire skigebieden. We richten ons op ‘Cabramurra’, het hoogst gelegen dorp van het land. Doordat we zó van de mooie omgeving genieten vergeten we de juiste afslag te nemen.

We zijn inmiddels té ver om hiervoor terug te gaan en we nemen dus een andere route. Het is nog vroeg maar het lijkt ons heerlijk om niet meer te hoeven rijden en dus gaan we op zoek naar een slaapplaats. Als we in ‘Thredbo’ aan komen (volgens de boekjes een populair dorp) komen we er na veel zoeken achter dat de prijzen hier erg hoog liggen en dat veel al is bezet. Dan toch maar terug naar ‘Jindabyne’, het dorp waar we een klein half uur geleden doorheen gereden zijn, voor een verblijf van 2 nachten. Wordt het tóch nog een latertje helaas.

Als we opstaan schijnt de zon en is het windstil. Een perfecte dag voor ons want we gaan vandaag de bergen in. Op weg naar Thredbo begint het harder te waaien en de temperatuur is ook al wat gezakt. Bij de stoeltjeslift staat een informatiebord: “Let op: koud (14 graden!) en winderig (50-60 km/h) op de top”. Nou,….daar komen wij aan… met korte mouw en -broek.

In de stoeltjeslift valt het mee maar boven is het echt wel een heel stuk frisser. Gelukkig loopt het pad naar het uitzichtpunt op Mt. Kosciuszko omhoog waardoor we het vanzelf iets warmer krijgen. Als we terug lopen is mijn huid veranderd in kippenvel. Het zonnetje gaat namelijk ook heel langzaam weg. Zodra we bij de stoeltjeslift het wandelpad naar beneden nemen komt mijn lijf weer wat “tot leven”. De sleepliften en infoborden verraden dat we door een goed (voor Australische begrippen) skigebied lopen. Terwijl Nederland zich in écht winterweer bevindt lopen wij in een “skigebied” met volop zon. Maar die verdwijnt steeds verder en een warme onweersbui trekt over ons heen. Gelukkig waren we ook daar goed op voorbereid..…..niet dus! Na zo’n 15 minuten lopen we weer naar het zonnetje toe en drogen de kleren snel op. Een leuke wandelroute door een mooi gebied. Die avond zitten we aan échte Hollandse wortelen met vissticks. Heerlijk!

Het is woensdag als we om 08.30 uur vertrekken. We brengen eerst nog even een Hollander naar het dorpje verderop. We hebben hem in Thredbo ontmoet en hij verhuurt hier al 40 jaar appartementen. Hij is zeer kritisch op de manier waarop zijn omgeving (Provincie/Gemeente?) onvoldoende met haar tijd mee gaat en daardoor stil blijft staan t.o.v. de concurrentie waardoor hij inkomsten misloopt. (Zijn appartementen gister gezien hebbende, is hij zelf ook een beetje blijven hangen in de jaren ‘60/’70 maar dat hebben we hem maar niet gezegd.

Vanaf ‘Jindabyne’ nemen we de ‘Berry Way’ naar ‘Buchan’. Deze, ca. 70km. lange, ongeasfalteerde weg gaat dwars door de bergen, is dus zéér bochtig, smal en gaat vlak langs de steile bergwand. Bij ‘Buchan’ gaan we richting de ‘Great Alpine Road’ die naar ‘Omeo’ leidt. Doordat we hoger de bergen in gaan wordt het frisser en komen we zelfs in de wolken terecht….en weg is het mooie uitzicht. In Omeo houden we het voor gezien. We zoeken een hotelletje. Dat het een gehucht is blijkt wel uit het feit dat er in het hele dorp totaal geen mobiele ontvangst is.

De sweaters ’s ochtends maar weer eens onder uit de tas gepakt want de temperatuur in de bergen laat het zo vroeg in de ochtend flink afweten; 13 graden geeft de auto aan! We vervolgen onze weg op de Great Alpine Road. De nog immer laaghangende bewolking zorgt ervoor dat we niets van de omgeving meekrijgen MAAR …als uit het niets rijden we plotseling uit de ‘mist’ en schijnt daarachter volop de zon!!!

Wat een verademing en wat een uitzicht met prima wintersport mogelijkheden. Tot in de verte reiken de beboste bergen. We slingeren kilometers omhoog en weer naar beneden. Onderweg komen we erg veel wielrenners tegen. Het lijkt de Alpe d’Huez wel. In het dal vind je boerderijen met eigen stalletjes die walnoten/macademia/amandelen/frambozen/zwarte bessen/perziken enz. enz. verkopen. Voor ons wat kersen en aardbeien. Die laatste doen we tussen de middag lekker op brood.

Opnieuw een klein gehucht dat niet veel te bieden heeft: ‘Seymour’. We “sluiten ons weer in” op onze kamer. Nou ja, we hebben ook nog wel wat “inhaal huiswerk” te doen. Oeps! Inmiddels alweer 19.30 uur. Als we de deur open doen komt de warmte ons nog tegemoet. Lekker buiten eten na zo’n middag binnen. Na drie rondjes door het dorp geven we die hoop op. Dan maar binnen zitten. Het is ons opgevallen dat het erg moeilijk is (zeg maar gerust onmogelijk) om in kleine dorpjes iets te vinden dat op een terrasje lijkt.

Vandaag rijden we naar ‘Kyneton’, hier woont een oude jeugdvriendin van Ria waar zij nog altijd contact mee heeft. Eerder deze week hebben we contact gezocht maar ook zij blijkt met vakantie horen we later van Ria. We zijn in de buurt en wagen toch een gokje……nee, nog niet terug. Wat plaatjes geschoten voor het thuisfront en een ansichtkaart achtergelaten. Als we moeten stoppen voor wegwerkzaamheden krijgen we een tip van één van de wegwerkers om ‘Hanging Rock’ te bezoeken in een nabijgelegen dorp. Even later staan we voor een park met een slagboom, zonder duidelijke informatie. We rijden naar binnen. Ook bij het restaurant worden we niet veel wijzer van wat er nu eigenlijk te zien is, behalve dat we 10,00 dollar moeten betalen om er weer uit te kunnen rijden! Maar we hebben helemaal nog niks ondernomen en zijn dat ook niet van plan. Dan moet je dus niet bij H.P. zijn

en hij gaat op zoek naar de ‘Parkranger’ die daar rond hoort te lopen. Natuurlijk,…als je ze nodig hebt zijn ze niet te vinden (of hij was té goed gecamoufleerd ). Terug naar het restaurant en na wat heen en weer gepraat krijgt hij het toch voor elkaar en gaat één van de medewerkers mee naar de uitgang om de slagboom open te doen met de personeelspas.

In ‘Geelong’, aan de kust van ‘Melbourne’, zoeken we naar een plekje. Veel “tentjes” zitten al vol en degene die vrij zijn, zijn wel héél erg basic. Vanaf de weg zien we een mooi pand, vrij nieuw en modern. “David Lodge” heet het…nou dat klinkt best goed. Dan maar ietsjes meer uitgeven dan het “budget”. We rijden de oprijlaan op en komen dichterbij. Als we daarna langs de ramen rijden blijkt het een soort….. sanatorium te zijn!! Uhhmm…..foutje!

Even verderop kunnen we gelukkig wel terecht in een mooie en ruime kamer. De eigenaar is van plan het niet te laat te maken vandaag (het is vrijdag) en is daardoor zeer welwillend om te onderhandelen over de prijs van de kamer. Mooi! ’s Avonds, na het eten, lopen we met een lekker Italiaans ijsje langs de “boulevard” van Geelong, voorzover je dit voetpad zo mag noemen.

De komende dagen zullen we de zuidkust gaan verkennen. Vanaf ‘Torquay’ start de ‘Great Ocean Road’; een panoramaroute langs steile zandsteen klippen vlak langs de oceaan en deels door het achterland en de beboste Nationale Parken. Onderweg zijn we bij verschillende “badplaatsen”gestopt voor het mooie zicht op -en van- de kust. En ja! Hier is het druk op het strand en langs de weg. Maar niet te klagen, we rijden en genieten van de omgeving. Net voorbij ‘Lorne’, waar ook het ‘Otway NP’ begint, staat een koppel stil langs de weg. Je meent het niet …. Koala’s!! Ik had de hoop hierop eerlijk gezegd al een beetje opgegeven. We willen er eentje zien in het wild óf helemaal niet, dus niet zo eentje die je kan knuffelen in een van de vele dierenparken. We hoefden ons niet echt te haasten want wegspringen… dat doen ze niet

Dit was toch wel de kers op de taart. Doordat ze niet actief zijn (understatement!) en voorover hangen met het hoofd, sta je tegen z’n wollige billen aan te kijken. Niet echt leuk voor de foto. HP wrijft met z’n slippers over de los liggende steentjes langs de weg. En ja hoor, er doet er één z’n ogen open. Snel een filmpje en een rits foto’s want enkele minuten later valt het “bolletje wol” alweer terug in z’n roes. 18 Uur slapen, niets (hoeven) drinken, en zo’n 1,5 kg. Eucalyptusbladeren eten per dag, waarvan ze ook nog eens in een soort “trance” raken, this is space man

We vervolgen de weg en belanden in ‘Port Campbell’. De vele borden “No Vacancy” geven ons geen goede hoop, maar warempel we hebben mazzel. Doordat de zon nog gunstig schijnt brengen we nog even een bezoekje aan ‘rasorback’; een vrijstaand rotselement uit de kustlijn.

Een ochtendgroet van de vliegen die hier aan de kust (helaas) weer aanwezig zijn. We beginnen bij de ‘Twelve Apostels’. Dit zijn zand-kalkstenen rotsnaalden waarvan er inmiddels nog slechts elf over zijn. Nr.12 is een aantal jaar geleden in zee gestort door de erosie. Verderop langs de route volgen nog meer bijzonder rotssculpturen: London Bridge, The Arch, The Grotto en Bay of Islands. Uiteraard wordt alles vastgelegd op de gevoelige plaat. Nou, zo schieten we dus niet echt op. Als het aantal uitkijkpunten minder wordt halen we weer wat tijd in. In ‘Port Fairy’ eindigt de Great Ocean Road. De gemiddelde toerist houdt het hier voor gezien en rijdt weer terug of gaat van daar uit het binnenland in. Wij niet. Wij rijden nog verder langs de kust en het achterland. Je merkt ook meteen dat het hier weer rustiger is. De temperatuur loopt ook meteen weer op 30, 31, 32 ….. 38 graden, poeh! Dat is weer wennen zeg, wel wat anders dan de aangename “koele” kust. We zijn ook weer eens de tijdzone gepasseerd onderweg en “winnen” vandaag een half uurtje. Onze stop, ‘Mt. Gambier’, is genoemd naar de gelijknamige gedoofde vulkaan. De krater is gevuld met het gemiddeld 70m. diepe en 71 ha. grote ‘Blue Lake’. Het meer kleurt met de jaargetijden mee. Het is nu blauw. Héél erg blauw. Bijna onecht. De mooie blauwe lucht lijkt ineens niet zo blauw meer. Zeer bijzonder. We sluiten af met een zwoele avond (nog steeds zo’n 30 graden maar het voelt nu prettig) en zoeken verkoeling voor de nacht in onze kamer met airco.

Zullen we morgen doorrijden, verder naar boven waar het nog warmer is, of toch weer terug naar de verkoeling aan de kust. Weet je wat? Daar gaan we eerst eens een nachtje over slapen.

p.s. de camera is over z’n zonnesteek heen en doet het zomaar weer normaal. We wachten af..

Week 13 - Het achterland van Sydney en de stad zelf

We nemen ons voor om met enige regelmaat aan ons verslag te werken en niet (weer) alles aan te laten komen op de laatste dag. Dat is nu al een paar keer gebeurd en het neemt veel tijd in beslag; bedenken, schrijven, controleren, klad, laptop etc etc. Kijken of het ons gaat lukken?!

We rijden naar het ‘Wollombi NP’. Een mooie weg omgeven door regenwoud en af en toe een vergezicht. Helaas hebben we hier weinig aan want er hangen dikke wolken en het regent flink. Dit gebied grenst aan de ‘Blue Mountains’, een bergketen tot 1.200m. hoog, overwegend dicht bebost en een ruig plateau van o.a. watervallen, rotspartijen en canyons. Het is ca. 12.30 uur als het wat lichter begint te worden en we in ‘Clarence’ stoppen om een kijkje te nemen bij de ‘Zig Zag Railway’ en de daarbij horende stoomlocomotief. HP raakt met de 2 machinisten aan de praat en we worden uitgenodigd om met ze mee te rijden in de oude “loc”. Het luik van de brander gaat regelmatig open om de kolen aan te vullen en de trein op gang te houden. Een hittebron die een enorme warmte af geeft. Ik werd ook nog even uitgenodigd om een (kolen)steentje bij te dragen maar van de hoeveelheid die ik op de schop neem komt de trein helaas niet veel verder.

De trein zigzagt van boven naar beneden en er wordt 4 keer gestopt om van spoor te wisselen en de loc weer voor aan de trein te koppelen. Bij de laatste stop wordt ook het water nog even aangevuld. Na 2,5 uur zijn we weer terug; een leuke ervaring met 2 enthousiaste hobbyisten.

In ‘Blackheath’ blijven we hangen voor een overnachting. Op aanbeveling van de eigenaresse belanden we die avond bij de plaatselijke italiaan. Een prettige ambiance en verfijnde gerechten. In deze regio vind je meer van dergelijke verrassende restaurants want de streek staat bekend om het lekkere eten en drinken.

Dinsdag. Op weg naar de ‘Jenolan Caves’ zo’n 45 min. rijden van Blackheath. Een mooie weg slingert langs de berg. Na een paar dagen slecht weer is het vandaag weer eens een schitterende dag. En wat doen wij?!.... we gaan de grotten in!

Het zijn de grootste druipsteengrotten van Australië. Er zijn 10 grotten toegankelijk gemaakt. Ieder half uur vertrekken er groepen in verschillende grotten. Wij kiezen voor de zgn. ‘Lucas’ grot. We hadden gehoopt om ons statief mee te kunnen nemen maar door de enorme drukte gaat dat helaas niet door. We moeten het dus doen met “handopnames”. Ondanks dat we op verschillende reizen al meerdere grotten hebben bezocht hebben ook deze grotten wel weer dingen die je nog niet eerder hebt gezien. Zo’n anderhalf uur later staan we weer in het warme daglicht. Gelukkig het zonnetje is er nog! We rijden weer terug naar Blackheath voor een bezoek aan ‘Echo Point’ dat een uitzicht biedt op de Blue Mountains, het Blue Gum Forest en hét herkenningspunt van de Blue Mountains; de ‘Three Sisters’. Dit zijn drie “vrijstaande” zandstenen rotsformaties die tot een Aboriginal legende behoren. Als we weer terug komen bij de auto vinden we een parkeerboete onder de ruitenwisser. Huh? We zijn ruim op tijd terug, hebben keurig een kaartje gekocht en op het dashboard gelegd. Huh? Als we de boete aandachtig lezen blijken we met ‘de neus’ de verkeerde kant op te hebben geparkeerd. Huh?!

Op de weg terug dan maar even langs het politiebureau voor enige “opheldering”. Ook zij zijn stomverbaasd dat die “Melkert-jongens” hiervoor een boete hebben uitgeschreven en raden ons aan hen een berichtje te sturen. HP laat zich dat natuurlijk geen twee keer zeggen. Wordt vervolgd dus.. Via ‘Wentworth Falls’, een ander lookout-point, rijden we verder naar ‘Penrith’ waar we overnachten.

Vóór we op pad gaan eerst even langs een fotozaak. De “on/off” switch van de camera hapert al een paar dagen en de camera gaat niet meer uit. ’s Avonds dus maar de batterij eruit want anders missen we overdag misschien dé foto! We worden er niet veel wijzer, buiten dat ze ons natuurlijk graag aan een nieuwe D90 (of “erger”!) willen helpen. Bij toeval zit er ook een Nikon service center (lang leve mobiel internet) in de buurt. Daar blijkt dat de hele body uit elkaar moet en dat de technische dienst tenminste 1 week nodig heeft voor de reparatie. Zoveel tijd hebben we niet dus troosten we ons met de gedachte dat de camera het tenminste nog gewoon doet. We moeten alleen even om de batterij denken af en toe.

Als we Sydney binnen rijden geven de verkeersborden aan dat veel van de wegen op verschillende tijden zullen worden afgesloten i.v.m. Oud en Nieuw. Om 14.00 uur arriveren we in het hotel. Een half uur later lopen we alweer buiten en gaan we de stad verkennen. We komen bij de ‘Botanic Gardens’ dat omgeven is door dranghekken. Er staat een groot bord waarop de regels van NYE (New Years Eve) staan aangegeven; geen alcohol, paraplu’s, stoeltjes, drinken (je mag binnen water kopen en gratis navullen) etc. etc….. en… niet in en uit lopen. We lopen door het park dat een mooi uitzicht biedt op de skyline van Sydney. Het wandelpad langs het water brengt ons bij het ‘Opera House’ met op de achtergrond de ‘Harbor Bridge’. Een bankje nodigt ons uit om te gaan zitten en van het uitzicht en het weer te genieten. Langs de ‘Circular Quay’, de werf vanwaar veel veerboten vertrekken, vind je veel restaurantjes met terrasjes. We nemen plaats op één van hen. De temperatuur is nog prima en het avondzonnetje laat een mooi gekleurde lucht zien.

Vandaag Oudjaarsdag. De taxichauffeur van gisteravond had ons de tip gegeven om naar de ‘overkant’ te gaan voor het vuurwerk. Wil je een goed plaatsje bemachtigen in het park (achter het Opera House) dan moet je namelijk écht wel rond 11.00 uur gaan zitten. Daar hadden we niet zo’n trek in

en we besluiten om vanochtend de overkant per auto alvast te gaan verkennen nu nog niet alles is afgezet. Het is half 4 als we ons hotel verlaten en in de richting van de veerboten lopen. Het is een gezellige drukte. Na zo’n 15 minuten varen arriveren we om ca. 17.30 uur aan de overkant. Het is nog niet al te druk. Je ziet mensen op kleedjes en stoeltjes. Veel zitten spelletjes te doen; kaarten, kwartetten en natuurlijk ontbreekt de DS of PSP ook niet. Het heeft wel iets weg van de vrijmarkt op Koninginnedag alleen wordt er niets verkocht. Een doodlopend pad langs de rivier biedt een goed uitzicht op de brug. We lopen het pad voor de helft terug en vinden, achter 2 campingstoeltjes, een plantsoen waar we ons willen laten vallen op het door ons meegebrachte zeiltje. Eén van de aanwezigen heeft hier commentaar op…maar “wai spreke nie so goei engels” dus.…. we zitten! De dame op één van de 2 stoeltjes vraagt vriendelijk waar we vandaan komen. Het toeval wil dat zij Nederlandse is en haar man Duits. Ze wonen al zo’n 40 jaar in Australië en ze zijn hier samen met een nichtje en haar vriend uit Duitsland om naar het vuurwerk te kijken. Het wordt een gezellige avond en van de vele lekkernijen die deze mensen hebben meegenomen mogen we heerlijk mee genieten. Een bezoek aan één van de (geschat) 100 eco toiletten duurt minstens een uur. Als ik terug loop verbaas ik mij er over dat er nóg meer mensen bij konden. Het is druk! Heel druk! Enorm druk! Nee,.. gigantisch druk!!!! Om 21.00 uur is het ‘kindervuurwerk’ en daarna een parade met verlichte schepen (een soort ‘Gondelvaart Sydney’ dus). Weer eens wat anders dan Koedijk Leon! Om 23.00 uur, en daarna om het kwartier, een grote knal vuurwerk om ‘af te tellen’ naar 00.00 uur. Voordat we er erg in hebben barst het grote vuurwerk los. Het is ongelooflijk en onbeschrijflijk wat er de lucht in wordt geschoten. Het uitzicht op de brug is top met aan de overkant het Opera House. Wat een spektakel!

We banen ons een weg terug naar de ferry die ons om 01.45 uur weer terug brengt naar “onze” kant van de stad. Rond het centrum zijn alle wegen nog afgesloten voor het verkeer. Een taxi zit er dus niet in vannacht en het wordt lopen. We zijn niet de enige die tot die conclusie komen en het is nog erg levendig en gezellig op straat. Geen onvertogen woord of bezopen mensen. Heerlijk! Om ca. 04.00 uur hebben wij er de kracht niet meer voor en doen we onze ogen dicht.

1 Januari 2010. Een beetje uitslapen, geen nieuwjaarsduik voor ons maar een stap onder de warme douche om wakker te worden. Je kent ze wel… die dubbeldeks toeristenbussen die je door de stad rijden en waar je de hele dag (of wat er van over is vandaag) onbeperkt op- en af kan stappen. Nou, wij hebben ook een keer de toerist uitgehangen en we moeten zeggen... het was nog best leuk ook. Na een paar boeiende uren in het ‘Australia Museum’, waar de interessante tentoonstelling “Wildlife Photography” werd gehouden, hoppen we weer op de bus naar onze volgende stop. Als afsluiting van de dag belanden we weer op de werf voor een hapje op het terras.

We zeggen Sydney vaarwel en willen langs de kust naar het zuiden. De ‘Pacific Ocean Drive’ is daarvoor de geschikte route. We zijn Sydney nog niet uit of donkere wolken pakken zich samen. Nog voordat we de kliffenkust bereiken stort het water uit de hemel. Als de dikke druppels iets minder dik worden stappen we nog snel even uit om de ‘Sea Cliff Bridge’ te fotograferen, een autobrug die naast de klif in het water is geplaatst. De regen wordt minder maar het verkeer wordt drukker en we belanden in een file van zo’n 20 kilometer.

Als vervolgens in ‘Nowra’ blijkt dat, vanwege de enorme drukte, geen slaapplaatsen meer te krijgen zijn besluiten we om de eerste afslag te nemen het binnenland in. Een mooie route door heuvelachtig gebied die voor ons eindigt in ‘Braidwood’ waar we gelukkig wel snel een overnachting vinden.

Het is zondag. We vertrekken wat later want het is niet ver meer naar ‘Canberra’. Op de plattegrond staan de bezienswaardigheden overzichtelijk aangegeven. Ze liggen redelijk ver uit elkaar verwijderd dus de auto komt hier goed van pas. We stoppen bij een parkeerplaats aan het ‘Burley Griffin Lake’. Aan de overkant zie je het oude én het nieuwe parlementshuis liggen die we later vandaag ook nog bezoeken. In de wijk ‘Yarralumla’ vind je alle ambassades. De meeste landen hebben hun gebouw de stijl van het land meegegeven wat een bonte verzameling van gebouwen oplevert op een klein gebied. Als we naar ‘Mt. Ainslie’ rijden stoppen we onderweg nog even bij de ‘Captain Cook Memorial Waterjet’; een fontein die, bij stil weer (zoals vandaag), een hoogte van wel 150 meter kan bereiken. Mt. Ainslie biedt even later een mooi uitzicht op de stad. Terug van Mt. Ainslie stoppen we bij het ‘Australian War Memorial’ waar alle Australische gevallenen van verschillende oorlogen worden herdacht. In totaal laten de wanden meer dan 100.000 namen zien. Indrukwekkend.

We rijden verder richting de ‘Snowy Mountains’, ten zuidwesten van Canberra, ook wel de Australische Alpen genoemd. Een bijzondere route die met asfalt begint maar al snel over gaat op zo’n 70 km. gravel en die ons door een verlaten, glooiend en bochtig landschap voert. In plaats van regendruppels die op het raam uiteenspatten zijn het nu kleine sprinkhanen. De grill van de auto is al snel veranderd in een kerkhof. Langzaam vragen we ons af of er op onze “eindbestemming” ‘Tumut’ wel wat te vinden is? Onderweg is er, op wat koeien en een enkele boerderij na, namelijk helemaal niets te vinden. Gelukkig valt het mee en duikt er, als uit het niets, zowaar nog een aardig dorpje voor ons op waar we een overnachting vinden. Morgen willen we het ‘Kosciuszko NP’ (wie verzint die namen?) gaan bezoeken. Hopen dat het weer zo’n zonnige dag is!

p.s. Het is ons wederom niet helemaal gelukt om dagelijks aan het verslag te werken. Het gaat al wat vooruit maar nu moeten we ons nog even bezinnen op de lengte van het volgende verslag!

Week 12 - Lady Elliot - Singleton

Het is 06.30 uur als we de televisie nog even aanzetten; “de weersverwachting voor vandaag” …. “overwegend bewolkt en zo nu en dan een regenbui”….. Nou, dat belooft niet veel goeds.

We wachten het maar af (wat kun je anders doen?) en rijden naar de luchthaven waar de we om 7.40 aanwezig moeten zijn om om 08.10 uur te kunnen vertrekken. Lady Elliot is het meest zuidelijke koraaleiland van het ‘Great Barrier Reef’. Een klein toestel, voor max. 9 personen, zal ons in zo’n 40 min. naar het eiland brengen. We krijgen te horen dat we nog 1 persoon moeten oppikken in ‘Bundaberg’ en dus een korte tussenstop moeten maken. Veel oponthoud levert dat niet op. Wel een extra start en landing; altijd leuk in zo’n klein toestel. Zo’n 20 minuten na vertrek van Bundaberg, manoeuvrerend langs de buien, zien we een werkelijk piepklein eiland liggen in de oceaan. De landingsbaan verdeelt het eiland precies in twee even grote helften en is nét lang genoeg om kleine toestellen te laten landen. Kort na aankomst krijgen we een korte briefing over het eiland en het (facultatieve) programma van de dag; niets moet.. alles mag. Om 11.00 uur zitten we op een glasbodem boot die enkele honderden meters voor het strand voor anker gaat. De motregen verandert op dat moment in een stortbui en in het water is het nu lekkerder dan in de regen. Ik blijf op de boot (snorkelen is niet helemaal mijn ding) als H.P. met flippers en snorkel het warme water in duikt. De reuzen Manta’s die er standaard huizen laten zich helaas niet zien maar hij (en de anderen) zien de meest prachtige en kleurrijke vissen, schildpadden en zelfs haaien. Het koraal komt door het sombere en bewolkte weer helaas niet helemaal op kleur. Het is ca. 12.30 als we aanschuiven voor de lunch en het zonnetje weer doorbreekt. Na de lunch maken we een rondje langs het strand van het eiland dat ligt bezaait met afgebroken koraal. Daarna zijn we zelf nog aan het snorkelen geslagen. Als held op sokken begeef IK mij zelfs in het water en zie zowaar ook een haai terwijl ik maar zo’n 25 meter van het strand af ben en het water misschien slechts 1,5m. diep is hier! Om 16.00 uur vliegen we, met dezelfde tussenstop, weer terug naar Hervey Bay. Ook hier is het niet droog gebleven vandaag want er liggen fikse plassen langs de weg. Stipt om 18.40 uur vliegen de tienduizenden (geschat zelfs ca. 100.000) flying foxes weer langs en over onze cabin.

We verlaten Hervey Bay en rijden richting ‘Mapleton’. Een ‘scenic drive’ brengt ons naar een uitkijkpunt over het dal met de oceaan aan de horizon. Iets verderop liggen de ‘Mapleton Falls’ die we uiteraard ook nog bezoeken. We zoeken een overnachting in Landsborough waarnaast de ‘Australian Zoo’ is gehuisvest, bekend van de (overleden) eigenaar Steve Irwin (wie kent hem niet?!). De volgende ochtend kiezen we ervoor om eerst naar de ‘Glass House Mountains’ te rijden; een bergketen die is ontstaan door overblijfselen van uitgebluste vulkanen. H.P. kan het natuurlijk niet laten om een zijweg in te gaan die door het bos voert (onder het mom dat ik daar waarschijnlijk een beter beeld op de bergen zou hebben en dus een goede foto kan maken!

). Het pad is door de vele- en diepe kuilen een ware uitdaging voor de auto. ‘Uiteraard’ mag ik weer de auto uit om zijn capriolen vast te leggen op beeld (foto én video). Daar sta ik dan midden in de rimboe… nog even vooruit….keren….weer terug… weer keren.. etc. etc. We verlaten het gebied en rijden door enkele macademia plantages. Natuurlijk kopen we bij 'de boer’ eerst nog even een vers zakje met gepelde noten voor onderweg.

Op naar ‘Brisbane’. Nog voordat we de stad bereiken staan we al vast in het verkeer. Oh ja, we waren weer even vergeten hoe het was om in een stad te moeten rijden… druk dus! We zoeken een parkeerplek om een paar foto’s te schieten van het centrum. Ook dat valt hier niet mee. Een vriendelijke parkeerwacht van een parkeergarage matst ons en we kunnen voor 5,00 dollar (normaal minstens 3x zo duur) zo lang blijven staan als we willen (al is dat niet lang in ons geval). Nu we in de stad zijn schijnt de zon weer volop en is het erg warm. Waar was dat zonnetje toen we lekker in de natuur waren? Hier kunnen we ‘hem’ eerlijk gezegd wel even missen. De oude gebouwen in de stad, die dateren van ca. 1880-1920 worden, zoals in zoveel steden in de wereld, inmiddels omringd door moderne- en hoge kantoorgebouwen. Zonde. Na een bliksembezoek houden wij het weer voor gezien. Gelukkig zijn we de stad een stuk sneller uit dan in. Het is nog te vroeg om op zoek te gaan naar de volgende overnachting en dus besluiten we om naar het ‘Springbrook NP’ te rijden. Eerst naar de ‘natural bridge’; een door de rots gesleten waterval die zo’n 40km. verderop ligt. Het begint net weer eens te regenen als we willen uitstappen dus paraplu op en lopen maar. Het pad brengt ons tot onder de rots waar de waterval zich in al die (miljoenen) jaren doorheen heeft ‘geboord’. Een mooi gezicht. De route door het park heeft verder vele ‘lookout points’ die we allemaal bezoeken. De één biedt een fraaie blik over de natuur, de ander weer een mooie waterval hoewel de meeste hiervan wel weer wat (regen)water kunnen gebruiken! Na een goed “gevulde” dag belanden we in ‘Hastings Point’. Op een nieuw caravan-park melden we ons om 19.15. Tenminste… dat dachten we. De klok in de receptie laat ons echter zien dat ‘ze’ opnieuw weer eens een uur van onze dag hebben ‘gestolen’. Daar krijg je toch wat van!

Dat vermindert eveneens onze ‘onderhandelingspositie’ voor een cabin want het wordt anders wel erg laat om naar alternatieven te zoeken. Gelukkig is de dame achter de balie zeer behulpzaam en biedt ze uiteindelijk een passend tarief. We belanden (niet voor het eerst) in de “special access cabin' (de invalidencabin dus!). Op zich niets mis mee, deze zijn vaak ruimer dan de standaard cabins, alleen de badkamer is meestal anders ingericht. Uiteindelijk hebben ze bijna allemaal een queen-size bed van slechts 1,5m. breed waar je wordt geacht met z’n tweeën in te duiken en dan verder niet meer te bewegen omdat je anders op de grond ligt (teminste dat gevoel krijgen wij ervan). De ‘take-away’ pizzeria is nog net een kwartiertje open als we daar om 20.45 uur 2 pizza’s bestellen en op het terrasje naar binnen werken voordat de stoeltjes weer naar binnen gaan.

Ook de donderdag begint met regen maar als we ‘Byron Bay’ om 11.00 binnenrijden klaart het gelukkig alweer op. We slingeren door het centrum van deze (vooral bij de jeugd) populaire badplaats op weg naar het strand waar het (nog) relatief rustig is op dit uur. Hier nemen we even de tijd voor het maken van onze “kerstgroet-foto’s” waarvoor H.P. ‘even’ een surfplank leent bij een ‘local surf dude’. Kleding uit, mutsen op en lachen naar de camera! Ach.. we hebben er zelf ook smakelijk om gelachen. Daar sta je dan met je kerstmuts op, aan een strand met azuurblauw water en bij 30 graden!

Zo’n 2 km. verderop staat de witte vuurtoren van Byron Bay die meteen het meest oostelijke punt van Australië markeert. Ook die bezoeken we en we trakteren onszelf daar op een heerlijk verkoelend ijsje.

Nu snel een plekje zoeken voor de kerstdagen! Het is alweer 16.00 uur (later dan gepland) als we ons melden op een park in ‘Emerald Beach’. De aangeboden cabin (er zijn gelukkig dus nog plekken vrij!) voldoet niet aan onze eisen. Zeker niet voor een verblijf van 3 nachten, zoals we dat gepland hebben. Blijkbaar willen ze graag nog een cabin verhuren en ze bieden ons een alternatief. Een wereld van verschil met de eerste; een luxe ‘villa’ voor 6 personen, 2 badkamers en 2 slaapkamers. Na lang onderhandelen ‘krijgen’ we de cabin uiteindelijk voor de helft van de prijs en zo belanden we die nacht allebei in een bed met aangrenzende badkamer.

HIEPERDEPIEP HOERA… H.P. is jarig vandaag. Stiekem heb ik wat (40-jaar!) ballonnen opgehangen en wat kleine cadeautjes van huis meegenomen. Hij is zeer verrast als hij het pakketje met verjaardagskaarten uitpakt. Deze krijgen een feestelijk plekje aan de wand van onze villa. De rest van de dag houden we het heerlijk rustig. In plaats van een “kerstgourmet” binnen wordt het een kerstbarbecue buiten op ons terras, waar standaard een grote gas-BBQ klaar staat.

Tweede kerstdag. Je merkt er op het park niet zoveel van. Op deze bewolkte dag stappen we in de auto om de ‘Waterfall Way’ te gaan rijden. Ja, watervallen genoeg in deze regio! We stappen, door de regen, niet bij alle punten uit de auto. Maar goed ook want ook de vliegen zijn hier weer van de partij!

Hé, die zijn we sinds Hervey Bay (gelukkig) al even niet meer tegengekomen. Komen de belachelijke vliegenmutsjes tóch maar weer goed van pas!

Zondag. We volgen de ‘Pacific Highway 1’ zo’n 370 km. naar het zuiden en belanden in ‘Hunter Valley’; de wijnregio van New South Wales (NSW). Onderweg lijkt het wel “zwarte zaterdag” te zijn omdat het naar het noorden toe echt helemaal vast staat in het verkeer. Het is een saaie en slome (grotendeels) 80km.-weg waar ze helaas ook snelheidscamera’s kennen. Echt opschieten doet het dus niet maar wij rijden tenminste! We belanden in ‘Singleton’, onze uitvalsbasis om morgen het ‘Wollemi NP’ door te rijden dat, t.h.v. Sydney, grenst aan de bekende ‘Blue Mountains’.

Week 11 - Adelaide SA - Hervey Bay NSW

Het is maandag. Benieuwd of het een levendige stad is of niet? Tenslotte gaan de winkels bij ons ook om 13.00 pas open. De auto in een parkeergarage gezet dichtbij het centrum. Er is een historische wandelroute langs “oude gebouwen”. Dat lijkt ons wel wat. Het blijkt een redelijk beknopte wandeling, de gebouwen dateren uit 1830-1850, niet echt oud, niet al te groot of heel indrukwekkend. Het is lekker weer en niet al te druk. De ‘Rundle Mall’ is de autovrije winkelstraat, met o.a. moderne kleding- en schoenenzaken en veel mooie en hippe winkels. Nee, nee!!... niks kopen; dat moeten we immers allemaal nog een aantal weken meeslepen.

Midden in de winkelstraat staat de ‘Adelaide Arcade’; een authentieke winkelpassage. Alles is al in kerstsfeer: kerstkortingen in de winkels, grote kerstman, jingle bells door de luidsprekers en kerstelfjes lopen op straat. Het is een raar idee. Je hebt het gevoel dat er iets niet klopt met deze temperatuur van 30 graden. De verkeerde feestdagen in het verkeerde seizoen… of andersom. Op een terrasje genieten we van de mensen die druk met de kerstinkopen bezig zijn. Als we de stad verlaten volgen we een ‘scenic drive’ die uitkomt bij het strand aan de ‘Gulf St. Vincent’. Nog even uitwaaien voordat we om 16.30 uur weer terug rijden.

We verlaten Adelaide en rijden naar het noordoosten. Het landschap verandert in een enorm graanveld, zo ver als je maar kunt kijken.

De weg, die aan weerskanten een bomenrij heeft, blokkeert gedeeltelijk het uitzicht. Onderweg is een gehucht waar we stoppen voor een koffie-to-go. Terwijl HP z’n koffie haalt wacht ik in de auto. Wat mij opvalt is het volgende; het enige dat hier nog wat snelheid heeft zijn de scootmobielen die voorbij zoeven. Veel van de gehuchten die we passeren lijken te zijn verlaten door de jeugd. Gezien hetgeen de dorpen te bieden hebben kan ik ze dat niet kwalijk nemen. De temperatuur is vanaf Adelaide ook alweer langzaam aan het stijgen. Als afwisseling nog een klein stukje met druivenranken i.p.v. graanvelden als we ‘Hay’ binnenrijden. Ja hoor… alweer! Hier, in New South Wales, is de klok weer een half uur vooruit gegaan. We blijven alle klokken verzetten; horloges, klokje in de auto, telefoon, laptop, camera 1,2,3 en 4. Klaar. Nog even naar de route en afstanden voor morgen kijken voordat we gaan slapen.

Het is 06.15 uur als de wekker weer gaat.

We maken ons klaar voor een lange autodag. Nooit meer klagen dus als we naar Limburg willen, dat is gewoon peanuts. Nou niet helemaal, het verschil zit ‘m in de files, verkeerslichten en die bekende flitspalen; die maken het reizen in NL minder aangenaam. Het landschap is nog steeds één grote graanschuur, het ziet geel voor je ogen. De plaatsjes waar we onderweg doorheen rijden zien er nog steeds verouderd uit. Alsof de tijd al enige tijd heeft stil gestaan. De winkels en gevels van toen zijn nog steeds hetzelfde. Een likje verf zou ook zeker geen overbodige luxe zijn. Het landschap wordt heuvelachtiger en bergen verschijnen in de verte, deze zijn van ‘Warrumbungle Mountains’. Nee,… wij hadden er ook nog nooit van gehoord. In ‘Coonabaraban’ zoeken we een geschikte plek om 2 nachten te verblijven. De informatie van het visitor center geeft veelal 2-sterren parken aan. Maar goed, soms moet je met minder ook genoegen nemen en niet meteen een oordeel vellen. De eerste waar we komen ruikt erg muf, de tweede was erg verouderd, bij de derde werden we ontvangen door “ma Tokkie” in een Flodder ambiance (echt waar, je gelooft je ogen niet), nou hoe deze cabin eruit zag behoeft geen uitleg denk ik. Gelukkig voldeed nummer 4 meer aan onze wensen. Het stadje waar we zitten wordt ook wel de hoofdstad van de astronomie genoemd. Hier bevindt zich het ‘Siding Spring Obeservatory’; één van de belangrijkste sterrenwachten van Australië. Diezelfde avond hebben we een bezoek gebracht aan een sterrenwacht. Hier kregen we uitleg over het universum; gaswolken, planeten, sterren enz. enz. Verder konden we, daar kwamen we natuurlijk voor, zelf via de telescoop enkele sterren(stelsels) en planeten bekijken. Via een verbindingsstuk kon de fotocamera aan de telescoop worden geschroefd voor het maken van foto’s. Het is half 12 als we aan de binnenkant van onze ogen de sterretjes gaan bekijken.

Vandaag donderdag. Een bezoek aan het ‘Warrumbungle NP’. Deze rotsformaties zijn veroorzaakt door vulkanische erupties die miljoenen jaren geleden zijn ontstaan. Onderweg springt de eerste kangoeroe de weg over. Dat is op zich niet zo bijzonder in een land met (geschat) zo’n 50 miljoen van deze beesten. Voor ons echter wel bijzonder, we hebben namelijk meer dode langs de weg zien liggen dan dat we levende exemplaren zijn tegengekomen, die zijn tot nu toe op slechts één hand te tellen. Vanwege de hitte wordt ons, bij het bezoekerscentrum, afgeraden om een intensieve wandeling te maken. Een wat vlakkere wandelroute met aan het einde een mooi uitzicht op de ‘Breadknife High Tops’ biedt daarom een goed alternatief. Op de weg terug nog even langs het ‘Observatory’ waar een telescoop met een spiegel van 3,9m doorsnede staat.

We hijsen ons in een korte broek met polo als we ondertussen de foto’s van de winterse taferelen op de online Telegraaf bewonderen.

Vandaag geen bijzondere dag, weer een lange autodag om afstand te overbruggen. Onderweg bij de Aldi wat boodschapjes gehaald. Ja, ook wij waren verbaasd! De indeling is exact hetzelfde en dus zeer herkenbaar, alleen het assortiment is uiteraard afgestemd op de behoefte van de Aussies. Na een nacht in ‘Kingaroy’ gaan we weer verder. Ook al hebben we maar 3 uur te gaan voor onze “eindbestemming” aan de kust, tóch vroeg op pad. Het is tenslotte zaterdag en aangezien de schoolvakantie is begonnen willen we niet onze neus stoten voor een knappe accommodatie. De bakkerij gooit net z’n deuren open voor wat verse broodjes voor onderweg. Als in de twee daaropvolgende dorpjes de andere winkels nog steeds dicht zijn beginnen we te twijfelen. Een voorbijganger geeft ons de tijd door……tuurlijk! We zijn weer eens een uur teruggegaan in de tijd. Als ze dat nou eens op bordjes aangaven onderweg!?! In plaats van 08.30 uur was het nog maar 07.30 uur. Het is dan ook pas 11.00 uur als we in Hervey Bay arriveren en daar een top-cabine vinden, die net nieuw zijn. Het broodje nuttigen we op de veranda. Een paar brochures van de omgeving geven ons een beeld van de ‘Fraser kuststrook’ en de eilanden. We besluiten een tour te boeken voor de maandag naar ‘Lady Elliot’; een koraaleiland aan de zuidkant van het Great Barrier Reef.

Week 10 - Tennant Creek NT - Adelaide SA

Of er maandagochtend meer leven is?………….. alleen bij de supermarkt kom je wat mensen tegen maar daar blijft het dan ook bij. Op de route ligt ‘Devils Marbles’. Dit gebied bestaat uit roestrode ronde- en ovale rotsen, sommige met een doorsnede van enkele meters. De temperatuur lijkt te wennen maar die vliegen

…………Daarom hebben we onszelf noodgedwongen een vliegennetje kado gedaan dat je hoofd bedekt. Het ziet er natuurlijk niet uit maar het was een verademing om zonder armzwaaien van de omgeving te kunnen genieten. In Alice Springs hebben we weer een onderkomen gevonden. Aangezien er veel in de omgeving te zien valt zullen we hier 2 dagen blijven. Ook op dit park zijn weer diverse vogels te spotten, een soort openbare volière dus!

Het is dinsdag als we eerst nog even een bezoek brengen aan Europcar. Een paar dagen geleden gaf de auto een melding voor een servicebeurt. Aangezien HP na diverse malen niet of nauwelijks contact kreeg met het verhuurstation in Darwin besluiten we zelf maar actie te ondernemen. De laksheid van verhuurstation Darwin was daar bekend dus de dame maakte meteen een afspraak voor de garage. Van hieruit naar ‘Rainbow Valley’ dat vanaf de highway via een off-road weg te bereiken is. Een opgedroogde rivier met daaromheen een kliffenpartij. Tegen de rotswand ligt een kangoeroe languit in de schaduw uit te puffen. Via een 4WD route wilden we naar ‘Chambers Pillar’ gaan, zo’n 190 km verderop. De afslag hier naartoe was echter onduidelijk aangegeven. Mede omdat het hek dicht was zijn we daar dus voorbij gereden en hebben we gekozen om naar de ‘Henbury Meteorite Craters’ te gaan. Een tiental kraters over 20ha. verspreid die, 4.700 jaar geleden, door een meteorietregen zijn ontstaan. Inmiddels zijn een aantal kraters in elkaar overgelopen en vol gegroeid met bomen en planten. Na zo’n dag gaat er wel een lekkere maaltijd in. Bloemkool met gekookte aardappelen en een stukje vlees! Ook met dit warme weer en inmiddels 10 weken verder kun je daar enorm naar snakken.

Vanmorgen wordt de auto om 08.00 uur bij de garage voor de servicebeurt verwacht. Terwijl HP deze taak op zich neemt maak ik mij nuttig in de verzorgde guest laundry van het park. Een uur later komt hij terug met een beker koffie en zitten we te smullen van een “Australische tompouce”. Het is bewolkt en de temperatuur is meteen gedaald. Een prima begin voor het bezoek aan het ‘MacDonnell Ranges NP’ waar we een wandeling maken naar ‘Simpsons Gap’, ‘Standley Chasm’ en ‘Ellery Creek Big Hole’. Donkere wolken vormen zich en de eerste regendruppels vallen op de voorruit. We zitten tenslotte in het regenseizoen………….maar nee hoor, een tropische bui blijft uit.

Een filmpje dat HP al twee dagen probeert op internet te zetten wil ook deze keer niet lukken. Het wordt weer een latertje als hij besluit om zich er uiteindelijk bij neer te leggen. Ik duik het stapelbed in en meneer kruipt in de “twijfelaar”. Vanwege de warmte (en ondanks de airco) heeft apart slapen nu even onze voorkeur….. ja, de romantiek viert hoogtij deze dagen……! ;-))

Donderdag op weg naar ‘Uluru’ (Ayers Rock). De afstanden zijn hier enorm en ook nu kiezen we voor een stuk off-road om de “saaiheid” te onderbreken. Vóór de afslag nog even de tank volgooien want niet op elke hoek vind je hier een tankstation. We mogen dan wel, sinds we uit Darwin vertrokken, een jerrycan met 10ltr. ‘reserve benzine’ met ons meedragen, het liefst hebben we die natuurlijk niet nodig onderweg! Jan Smit en André Hazes zorgen voor de nodige muzikale omlijsting van deze rit. Gezellig

In ‘Yulara’, een vakantiecomplex met diverse accommodaties, vinden we een modern en smaakvol ingericht hotel. Dit is wel even wat anders dan waar we tot nu toe onderweg hebben overnacht. Omdat het nog vroeg is besluiten we meteen naar ‘Kata Tjuta’ (De Olga’s) te rijden en daar een wandeling te maken. Ruim voordat de zon onder gaat komen we bij Uluru (Ayers Rock) aan. Vanaf de sunset-drive heb je het beste zicht. Langzaam wordt het drukker als de zon uiteindelijk (om 19.28 uur) onder gaat. Niet alleen de kleuren op de Ayers Rock maar ook de verandering van de lucht geeft weer een mooie afsluiting van de dag.

Een lange rit voor de boeg. Intussen ligt de temperatuur in deze regio een stuk lager. Het scheelt zo’n 20 graden met het noorden en ook de luchtvochtigheid is gedaald

Het landschap wordt iets vlakker en groener, met graspolletjes, stuikjes en boompjes. De extreme droogte lijkt wel achter ons. In de buurt van ‘Coober Pedy’ verdwijnt het groen en vormen zich grondheuveltjes in het landschap. Deze “molshopen” ontstaan door het uitgraven van tunnels en gangen op zoek naar opalen (80% van de sieropalen ter wereld wordt hier gedolven). Vanwege de extreme temperaturen die in dit gebied kunnen ontstaan wonen velen hier in ondergrondse woningen. Bij het inchecken geeft de klok achter de balie een uur later aan dan onze horloges. Als we navraag doen blijkt deze regio niet aan zomer-/wintertijd te doen. En wij maar denken dat we lekker vroeg waren aangekomen! Zo schiet de dag weer lekker op. Ook wij moeten er aan geloven en hebben (toch) een echte ondergrondse overnachting gevonden. Als een echte Fred & Wilma Flintstone betreden we ons “hol”. Aan de voorkant valt er nog wat licht door het raam maar in het slaapgedeelte was het ’s nachts super stil en aardedonker. De zaklantaarn kwam daarom goed van pas bij een nachtelijk bezoek aan het toilet Na een redelijke nacht en een bijna koude douche (de eerste deze reis) beginnen we aan een nieuwe dag. Het weekend is weer begonnen, al hebben wij dat “weekend-gevoel” al even niet meer. Dat wordt alleen weer rekening houden met de openingstijden van de winkels. Na een paar uurtjes te hebben gereden komen we langs een aantal enorme zoutvlaktes. Van veraf lijkt het wel witte sneeuw. We kunnen het niet laten om ze van dichterbij te bekijken en gaan daarvoor van de weg af. Als we uit de auto stappen glinstert het zout ons tegemoet. Wat een bijzonder gezicht. Het is leuk om een stukje over de enorme zoutvlakte te lopen en natuurlijk weer foto’s te maken.

Het gebied rond ‘Port Pirie’ is aan de ene kant wat heuvelachtiger en de ander kant vlakker vanwege het water waar het aan ligt. We besluiten om via een route door het achterland naar ‘Adelaide’ te rijden. Een totaal ander gebied; licht glooiend, veel akkerbouw en veel wijngaarden met bijbehorende wijnhuizen. De omgeving en de dorpjes ademen de sfeer uit van het binnenland van Frankrijk. De ‘Barossa Valley’ is het beroemdste wijnbouwgebied van Australië waar ongeveer een kwart van de tafelwijnen wordt geproduceerd. Hier worden de meest bekroonde Australische wijnen gecultiveerd. Rond 16.30 uur komen we aan in Adelaide . Ongeveer 20 minuutjes verwijderd van het centrum vinden we een geschikte plek om twee nachten te blijven zodat we maandag rustig een kijkje kunnen nemen in het centrum en de omgeving. We laten ons weer verrassen.

Week 9 - Darwin - Tennant Creek NT

Week 9:

Het is zaterdagavond 22.30 uur, 'Passengers for flight QF12 to Sydney, we will start boarding now'. We vertrekken op tijd en na een goede, rustige vlucht van 15 uur zetten we, inmiddels maandagochtend, om 08.30 voet op Australische bodem. Mocht je wel eens naar 'Border Security' kijken dan weet je net als wij dat het lang kan duren en dat ze je bagage op van alles controleren. We waren dus ook op alles voorbereid en hadden van te voren de overgebleven boterhammen en appel weggegooid. Eerst natuurlijk langs de paspoortcontrole, gelukkig geen lange rij, dus het eerste ‘obstakel' waren we snel voorbij. Bij de bagageband komen ze meteen al met een snuffelhond aanlopen. Of we de rugzak op de grond willen neerzetten......ja hoor, hij (of zij?) blijft bij de tas staan snuffelen. De geur van de appel en het brood zat nog aan de tas dus de hond ging braaf naast de tas zitten. We worden ondertussen in de gaten gehouden door een beambte die met een aantekenboekje onze kant op komt. Oh oh, wat hebben we nu weer aan onze broek hangen? Hij vraagt of wij de 'immigration card' naar waarheid hebben ingevuld en of we alle vragen goed begrepen hadden. Jazeker! Nou met een stempel voor ‘goed gedrag', mogen wij dan via de snelle route langs de douane. Dus al met al stonden we binnen een kwartier aan de goede kant van de controle! Geen lange wachtrijen voor ons.

Via Sydney vliegen we naar Darwin, waar we zo'n 4,5 uur later aankomen (maar ook weer 1,5 uur teruggaan in de tijd). Dit is een kleine luchthaven. Van een aankomsthal kun je dan ook niet spreken. Terwijl ik sta ik te wachten bij de bagageband gaat HP bij het verhuurbedrijf de autopapieren ophalen. We maken ons klaar om naar buiten te gaan, het zonnetje schijnt gelukkig,... de schuifdeur gaat open......alsof je tegen een muur aanloopt! De hitte komt je tegemoet, een hoge luchtvochtigheid en een warme föhn die tegen je aanblaast. De transpiratie druppels schieten aan alle kanten je lichaam uit. Oké!!! Dit is wel even wat anders dan de afgelopen 8 weken. We lopen naar de auto; een Mitsubishi Outlander 4WD, keurige kar. Oh ja, ze rijden hier links, even goed opletten dus. Met zo'n 20 minuten arriveren we bij het hotel in Darwin. Even de straat op om wat water te kopen voor op de hotelkamer en dan op tijd liggen na deze lange reis. Het is dinsdag als we na een goede nachtrust vroeg wakker worden. Aangezien er geen ontbijt bij inbegrepen is zorgen we zelf voor onze crackers met jam en pindakaas (ja, je leest het goed ;-). Een relaxte dag. Een beetje met de auto rijden om zo met het links rijden vertrouwd te worden. Wie dat ooit heeft bedacht?! Het boodschappenlijstje verder afwerken waar nog de nodige spullen opstaan; koelbox en -elementen, prepaid kaart, zonnescherm voor in de auto, reisstekkers en nóg meer water. Toch nog een beetje van slag van het reizen houden we het om 16.30 uur voor gezien en belanden op de hotelkamer. Inmiddels valt er ook een tropische regenbui uit de hemel die na zo'n half uur alweer is weggetrokken. HP zet nog even wat foto's op de site en gaat met de prepaid en internet-dongle aan de gang. Nadat ik de tassen weer op de meest economische manier heb ingedeeld val ik als een blok in slaap.
Het avontuur gaat weer beginnen! Oeps goed opletten, links rijden!! Met een beetje regen rijden we Darwin uit richting ‘Kakadu NP'. Bij ‘Fogg Dam' een korte stop om daar wat watervogels en de mooie roze waterlelies te fotograferen. We vervolgen onze route weer. Een lange weg met een rode zanderige berm en aardig wat groene bomen en struikjes in het landschap. De eerste witte kaketoes komen ons al tegemoet gevlogen, die je in deze omgeving ook veel aantreft. De receptioniste van het hotel adviseert ons om van de zonsondergang te genieten bij 'Ubrri'. Dit staat bekend om zijn Aboriginal rotsschilderingen en het mooie uitzicht vanaf het plateau. De temperatuur is ook nu nog vrij hoog als we de auto uitstappen. Onderweg naar boven bekijken we de gekleurde schilderingen. Het is een mooie zonsondergang met een schitterend uitzicht over het park.
Het is donderdag. Om er voor te zorgen dat we niet op het heetst van de dag de activiteiten doen staan we vroeg op: de ‘Bardedjilidji wandeling', een pad van 2,5 km. door een gebied met zandstenen pilaren. Langs de ‘East Alligator River', proberen we krokodillen te spotten maar die laten zich niet zien. Ondanks dat we zo vroeg zijn is het nu al 40 graden, daar moeten we toch nog even aan wennen. Maar dan het ergste: die vliegen!!......die overal op je lijf gaan zitten......dat is bloedje irritant. We hadden er wel iets over gelezen en gehoord maar dat het zo erg zou zijn en of dat gaat wennen?? Nou dan moet er, in mijn geval, een wonder gebeuren! #^$^#%$# Zo'n 100 km. ten zuiden ligt ‘Maguk'. Deze weg mag je alleen met een 4WD rijden en dat hoef je HP natuurlijk maar één keer te vertellen. De weg viel (HP) een beetje tegen maar de waterplassen en de diepe greppel waar we op een gegeven moment doorheen moesten maakten het weer een beetje goed. Laat in de middag keren we weer terug en stoppen nog bij ‘Yellow Water'; een moeras-achtig gebied en bij ‘Nawurlandja' genieten we van het uitzicht over ‘Nourlangie' en de ‘Anbangbang Billabong'.
Vanaf Jabiru in Kakadu NP zakken we af naar ‘Katherine'. Een ‘camp-site' met een paar keurige cabins met veranda trekt daar onze aandacht. Niet alleen dat, ook de mooie fel gekleurde parkieten die hier rondvliegen worden door ons 'achterna gezeten'. Hier zullen we twee nachten verblijven. Na al die weken voor het eerst zelf weer eens wat koken, daar krijg je dan ook zin in. Het is wel even behelpen in zo'n poppenhuis keukentje maar misschien smaakt het eten daardoor juist nog lekkerder.
Het is vandaag 5 december. Onze slippers zijn leeg; de Sint is ons dus niet achterna gereisd. Een wandeling naar ‘Edith Falls' brengt ons naar de Lower- en Upper Falls. Een pittige wandeling er naar toe eindigt voor HP met een verkoeling in de poel bij de waterval. Voor mij een idyllische omgeving (buiten de vliegen om) die ik vastleg op de gevoelige plaat. Ik ben niet zo van zwemmen in iets dat niet lijkt op een zwembad. In een rustig tempo komen we weer bij de auto uit waarin we wat broodjes smeren. Een wandelpad in Katherine Gorge NP brengt ons later naar de rand van de kloof met uitzicht over de Katherine River. Onderweg nog wat papegaaien en parkieten gespot. Het is weer fijn terugkomen in onze koele cabin.
Zondag. We maken ons klaar voor een lang reisdag. We hebben ‘Tennant Creek' als einddoel uitgekozen omdat de wegenkaart aangeeft dat ze hier alle faciliteiten hebben. Om de 'saaiheid' van het rijden op de ‘snelweg' te onderbreken hebben we gekozen voor een stuk ongeasfalteerde weg. Tenslotte rijden we in een 4WD! Op deze stoffige weg van 168 km. zijn we toch zeker wel 1 auto tegen gekomen! Niet alleen wij zorgen goed voor ons natje en droogje, ook de auto heeft regelmatig zijn natje nodig, want zuipen dat dat ding doet!! Na zo'n 8 uur rijden komen we aan in Tennant Creek. Een redelijk klein en uitgestorven dorpje waar weinig te beleven valt. In het café, waar we ons moeten melden voor de motelkamer, vind je dan nog een paar mensen. Ik ben benieuwd of het er maandagochtend levendiger is...........