Het is maandag. Benieuwd of het een levendige stad is of niet? Tenslotte gaan de winkels bij ons ook om 13.00 pas open. De auto in een parkeergarage gezet dichtbij het centrum. Er is een historische wandelroute langs “oude gebouwen”. Dat lijkt ons wel wat. Het blijkt een redelijk beknopte wandeling, de gebouwen dateren uit 1830-1850, niet echt oud, niet al te groot of heel indrukwekkend. Het is lekker weer en niet al te druk. De ‘Rundle Mall’ is de autovrije winkelstraat, met o.a. moderne kleding- en schoenenzaken en veel mooie en hippe winkels. Nee, nee!!... niks kopen; dat moeten we immers allemaal nog een aantal weken meeslepen.
Midden in de winkelstraat staat de ‘Adelaide Arcade’; een authentieke winkelpassage. Alles is al in kerstsfeer:
kerstkortingen in de winkels, grote kerstman, jingle bells door de luidsprekers en kerstelfjes lopen op straat.
Het is een raar idee. Je hebt het gevoel dat er iets niet klopt met deze temperatuur van 30 graden. De verkeerde feestdagen in het verkeerde seizoen… of andersom. Op een terrasje genieten we van de mensen die druk met de kerstinkopen bezig zijn. Als we de stad verlaten volgen we een ‘scenic drive’ die uitkomt bij het strand aan de ‘Gulf St. Vincent’. Nog even uitwaaien voordat we om 16.30 uur weer terug rijden.
We verlaten Adelaide en rijden naar het noordoosten. Het landschap verandert in een enorm graanveld, zo ver als je maar kunt kijken.
De weg, die aan weerskanten een bomenrij heeft, blokkeert gedeeltelijk het uitzicht. Onderweg is een gehucht waar we stoppen voor een koffie-to-go. Terwijl HP z’n koffie haalt wacht ik in de auto. Wat mij opvalt is het volgende; het enige dat hier nog wat snelheid heeft zijn de scootmobielen die voorbij zoeven.
Veel van de gehuchten die we passeren lijken te zijn verlaten door de jeugd. Gezien hetgeen de dorpen te bieden hebben kan ik ze dat niet kwalijk nemen. De temperatuur is vanaf Adelaide ook alweer langzaam aan het stijgen. Als afwisseling nog een klein stukje met druivenranken i.p.v. graanvelden als we ‘Hay’ binnenrijden. Ja hoor… alweer! Hier, in New South Wales, is de klok weer een half uur vooruit gegaan. We blijven alle klokken verzetten; horloges, klokje in de auto, telefoon, laptop, camera 1,2,3 en 4. Klaar. Nog even naar de route en afstanden voor morgen kijken voordat we gaan slapen.
Het is 06.15 uur als de wekker weer gaat.
We maken ons klaar voor een lange autodag. Nooit meer klagen dus als we naar Limburg willen, dat is gewoon peanuts. Nou niet helemaal, het verschil zit ‘m in de files, verkeerslichten en die bekende flitspalen; die maken het reizen in NL minder aangenaam. Het landschap is nog steeds één grote graanschuur, het ziet geel voor je ogen. De plaatsjes waar we onderweg doorheen rijden zien er nog steeds verouderd uit. Alsof de tijd al enige tijd heeft stil gestaan. De winkels en gevels van toen zijn nog steeds hetzelfde. Een likje verf zou ook zeker geen overbodige luxe zijn. Het landschap wordt heuvelachtiger en bergen verschijnen in de verte, deze zijn van ‘Warrumbungle Mountains’. Nee,… wij hadden er ook nog nooit van gehoord. In ‘Coonabaraban’ zoeken we een geschikte plek om 2 nachten te verblijven. De informatie van het visitor center geeft veelal 2-sterren parken aan. Maar goed, soms moet je met minder ook genoegen nemen en niet meteen een oordeel vellen. De eerste waar we komen ruikt erg muf, de tweede was erg verouderd, bij de derde werden we ontvangen door “ma Tokkie” in een Flodder ambiance (echt waar, je gelooft je ogen niet), nou hoe deze cabin eruit zag behoeft geen uitleg denk ik.
Gelukkig voldeed nummer 4 meer aan onze wensen. Het stadje waar we zitten wordt ook wel de hoofdstad van de astronomie genoemd. Hier bevindt zich het ‘Siding Spring Obeservatory’; één van de belangrijkste sterrenwachten van Australië. Diezelfde avond hebben we een bezoek gebracht aan een sterrenwacht. Hier kregen we uitleg over het universum; gaswolken, planeten, sterren enz. enz. Verder konden we, daar kwamen we natuurlijk voor, zelf via de telescoop enkele sterren(stelsels) en planeten bekijken. Via een verbindingsstuk kon de fotocamera aan de telescoop worden geschroefd voor het maken van foto’s. Het is half 12 als we aan de binnenkant van onze ogen de sterretjes gaan bekijken.
Vandaag donderdag. Een bezoek aan het ‘Warrumbungle NP’. Deze rotsformaties zijn veroorzaakt door vulkanische erupties die miljoenen jaren geleden zijn ontstaan. Onderweg springt de eerste kangoeroe de weg over. Dat is op zich niet zo bijzonder in een land met (geschat) zo’n 50 miljoen van deze beesten. Voor ons echter wel bijzonder, we hebben namelijk meer dode langs de weg zien liggen dan dat we levende exemplaren zijn tegengekomen, die zijn tot nu toe op slechts één hand te tellen. Vanwege de hitte wordt ons, bij het bezoekerscentrum, afgeraden om een intensieve wandeling te maken. Een wat vlakkere wandelroute met aan het einde een mooi uitzicht op de ‘Breadknife High Tops’ biedt daarom een goed alternatief. Op de weg terug nog even langs het ‘Observatory’ waar een telescoop met een spiegel van 3,9m doorsnede staat.
We hijsen ons in een korte broek met polo als we ondertussen de foto’s van de winterse taferelen op de online Telegraaf bewonderen.
Vandaag geen bijzondere dag, weer een lange autodag om afstand te overbruggen. Onderweg bij de Aldi wat boodschapjes gehaald. Ja, ook wij waren verbaasd! De indeling is exact hetzelfde en dus zeer herkenbaar, alleen het assortiment is uiteraard afgestemd op de behoefte van de Aussies. Na een nacht in ‘Kingaroy’ gaan we weer verder. Ook al hebben we maar 3 uur te gaan voor onze “eindbestemming” aan de kust, tóch vroeg op pad. Het is tenslotte zaterdag en aangezien de schoolvakantie is begonnen willen we niet onze neus stoten voor een knappe accommodatie. De bakkerij gooit net z’n deuren open voor wat verse broodjes voor onderweg. Als in de twee daaropvolgende dorpjes de andere winkels nog steeds dicht zijn beginnen we te twijfelen. Een voorbijganger geeft ons de tijd door……tuurlijk! We zijn weer eens een uur teruggegaan in de tijd. Als ze dat nou eens op bordjes aangaven onderweg!?! In plaats van 08.30 uur was het nog maar 07.30 uur. Het is dan ook pas 11.00 uur als we in Hervey Bay arriveren en daar een top-cabine vinden, die net nieuw zijn. Het broodje nuttigen we op de veranda. Een paar brochures van de omgeving geven ons een beeld van de ‘Fraser kuststrook’ en de eilanden. We besluiten een tour te boeken voor de maandag naar ‘Lady Elliot’; een koraaleiland aan de zuidkant van het Great Barrier Reef.
