Gelukkig hebben we gisterenavond nog een summiere samenvatting van de Olympische Spelen kunnen zien. Je wordt hier dood gegooid met cricket en rugby maar van de Olympische Spelen laten ze niets tot weinig zien.

Het is maandag. Om 09.00 uur staat HP bij het bandencentrum. De lekke band wordt vervangen door een nieuwe. Hij was immers al eerder lek. We rijden nu al twee dagen (weekend) zonder reserveband en dat is op deze ongeasfalteerde wegen niet zo’n lekker idee. Met een veilig gevoel gaan we dus weer op pad. We laten de ‘Groene Kalahari’, zoals dit gebied wordt genoemd, achter ons en brengen een bezoek aan het ‘Namakwaland NP’. Een rotsig landschap met voornamelijk droge en dorre vetplanten. Zo hier en daar staan er wat groene bolletjes die de omgeving nog wat kleur geven. Je kunt je bijna niet voorstellen dat al deze bolletjes in juli-augustus samen één kleurig bloementapijt vormen. Het landschap blijft ons weer verbazen en de weg ook. Het lijkt wel een ouderwets wasbord waar we op rijden, al schuddend bereiken we na een kleine 3 uur weer het rustige asfalt.

Vanmorgen van de eigenaresse een tip gekregen om naar ‘Strandfontein’ aan de kust te gaan. Om ons niet helemaal blind te staren op dit plekje bekijken we onderweg al wat dorpjes voor een accommodatie. Hebben wij weer…….veel zit al vol. Na twee uur in de omgeving te hebben rondgereden rijden we door naar ‘Strandfontein’. Drie kippen en een paardekop én.. natuurlijk twee toeristen in een Toyota Corolla, meer leven is er niet te bekennen. Zijn we hiervoor helemaal hier naar toe gereden?! Het is inmiddels 19.30 uur als we onverrichter zaken weer bij onze tweede B&B van die middag voor de deur staan. Waardeloze tip dus!

Met frisse moed staan we op en beginnen weer aan een nieuwe dag. Een korte rit brengt ons bij ‘Clanwilliam’ in het ‘Cederberg-gebied’. We hadden gepland om een stukje door de bergen te rijden maar inmiddels drijven er donkere wolken boven de bergen die het uitzicht zullen belemmeren. Het heeft dus weinig zin om die kant op te gaan. Het uitstapje besluiten we voor morgen te bewaren en we hopen maar op beter weer. Als we het dorpje binnenrijden zien we aan de overkant van de straat een hotelletje. We steken recht over. HP blijft in de auto en ik loop naar binnen. De kamer wordt meteen goedgekeurd dus dat scheelt weer zoekwerk. Als ik net ben ingestapt staat er een agent voor onze neus een bon uit te schrijven. Wel heb ik jou daar?!?!

We staan (weer) met de neus de verkeerde kant op en dat mag óók hier niet. Gelukkig weet HP zich er uit te lullen en komen we er met een waarschuwing goed vanaf. Denk dus niet dat je alleen in NL overijverige pennenlikkers hebt! We nemen plaats op de veranda; er is nog wat “uitzoekwerk” te doen voor de 2 weken verlenging in Kaapstad. Dat is hier een tijdrovende “hobby”. Oké je hebt hier overal internet maar het openen van sommige (flash)websites veroorzaakt regelmatig enige ergernis. De pagina blijft hangen of het lukt gewoon helemaal niet.

De zon valt binnen als ik de gordijnen openschuif, er is een strak blauwe hemel.

Voordat we gaan rijden lopen we naar de overkant voor een ontbijtje. Deze keer was dat niet inclusief. We bestellen wat toast met zoetigheid, voor ons geen Engels ontbijt met bonen en worst. Het zijn een soort wentelteefjes die we krijgen voorgeschoteld. Nou, het vult behoorlijk dus voorlopig voor ons geen lunch. De ‘Pakhuis pas’ loopt door een gebied met opeengestapelde keien en rotsblokken. Het is best wel een “rommelig” gezicht als je lang genoeg naar het landschap blijft kijken. We gaan op zoek naar ‘Soldiers Head’, een stapel stenen die met enige verbeelding deze verschijning weergeeft. Omdat het nergens staat aangegeven vragen we de weg aan één van de vele wegwerkers hier in het land. Alles wordt immers in gereedheid gebracht voor de WK. Eén of ander stoffig pad brengt ons erheen. In het hoge gras staat een verscholen bordje ‘Soldaatkop’. Gelukkig dat we het zagen anders waren we het stapeltje stenen zo voorbij gereden. Vandaar uit naar ‘Paternoster’, aan de kust. Het lijkt net of je op een Grieks eiland bent aangekomen. De huisjes zijn wit gepleisterd met hier en daar blauwe kozijnen. Je vindt er een kleine buurtsuper, een paar eetgelegenheden en een winkel van sinkel. Ze willen verder liever geen commerciële middenstand in dit vredige kustplaatsje. Het is best fris als we om half vijf een rondje lopen. Vanaf ‘Springbok’ in het noorden merken we al dat de temperatuur hier langs de kust (uiteraard) lager ligt. ’s Avonds dus even een truitje over de schouders. Ja ja, ik hoor jullie denken ……… “wat een mietjes ……. wij hebben het pas koud in Nederland, ze moeten niet zo zeuren!”

Van de kust weer terug naar het binnenland. In deze omgeving, die relatief dicht bij Kaapstad ligt, vindt je diverse wijnlandgoederen met bijbehorende wijnhuizen. Onderweg in de ‘Riebeek Valley’ zijn we gestopt bij het wijnlandgoed ‘Allesverloren’. Hier wordt behalve wijn ook port gemaakt. Als we een goed restaurant hebben gevonden, waar je heerlijk kan dineren, dan wil HP nog wel eens een portje bestellen. Ik zwicht dan voor een ‘Amarula’ met ijs. ‘Allesverloren’ is één van de drie Zuid Afrikaanse merken die HP tijdens het diner een keer heeft mogen proeven. Zoals jullie wellicht weten zijn wij totaal geen wijndrinkers maar een portje proeven…dat gaat prima . We stoppen bij het landgoed en stappen een héél klein winkel/proeverij-tje binnen. En ja hoor! Om 10.30 uur staan wij al te nippen aan een klein glaasje.

Gelukkig is de hoeveelheid zo klein dat we “helder” weer in de auto stappen. Na 3 bergpassen komen we aan in ‘Montagu’. Hier vind je nog vele huizen in de “Old Dutch style”. Als we één van de B&B’s bekijken laat de eigenaresse vol trots de kamer zien waar Nelson Mandela in 1995 heeft overnacht. De en-suite badkamer heeft een wastafel en een bad met handdouche. Op 76-jarige leeftijd heeft de goede man dus staan badderen met een douchekop in zijn hand i.p.v. één die comfortabel aan de muur vastzit. Een gek idee. Na zijn vrijlating, in 1990, heeft hij diverse gebieden en plaatsen in het land bezocht, waaronder dus ook Montagu. Een foto aan de muur, met het gebouw op de achtergrond, is hiervan het bewijs. De popperige authentieke inrichting, die in het hele pand en tot in het kleinste detail is doorgevoerd, heeft niet onze voorkeur. We zoeken dus verder. Twee straten verder vinden we een geschikte en rustige locatie. Hier zullen we wat langer verblijven.

“Vandaag maar even niks”, zeiden we tegen elkaar toen we vanmorgen opstonden. Het dorpje verkennen, een beetje slenteren in de “hoofdstraat” en genieten van de mensen die er rondlopen. Er staat een klein autootje (Golf I) voor de supermarkt. Met verbazing kijken we hoeveel mensen instappen. Het is even proppen maar er “passen” precies vier volwassenen achterin, zelfs eentje die op krukken loopt. Hij stapt als eerste moeilijk in en schuift steeds een stukje op totdat iedereen zit. Uhh, is het niet makkelijker als je gewoon via het andere portier instapt ?!?!? Afijn, het is altijd genieten op straat en er gebeurt altijd wel iets verrassends.

Even bij de Spar wat lekkers gehaald en op ons terras, onder de druivenranken waar een heerlijk briesje staat, smeren we de bruine bolletjes. ’s Avonds belanden we in één van de lekkere restaurants op loopafstand. Gelukkig is er, op deze zwoele avond, buiten een tafel voor ons gereserveerd. Het behoeft geen uitleg dat we heerlijk hebben zitten eten als ik verklap dat dit één van de 20 beste restaurants van ZA is.

En we hadden ons nog wel voorgenomen om de ochtend te beginnen met de (berg)wandeling die uitzicht biedt over het dorp. Maar, zoals voorspeld, is het vandaag warm, érg warm. Het is boven de 40 graden, nou ….die wandeling laten we maar voor wat het is. Dan maar even naar de lokale markt die iedere zaterdag wordt gehouden. Ach, die zijn ook altijd hetzelfde; ten eerste is het heel klein en ten tweede vind je er wat groente, zelfgemaakte jam, wat zelfgemaakte kleding en natuurlijk het onmisbare houtsnijwerk. Om 11.00 uur ploffen we neer op de, gisteren nog zo lekkere veranda, maar vandaag is er geen wind en is het te warm. Onderuitgezakt blijven we zitten. De hitte laat dát beetje energie dat we nog hadden snel verdampen.

Het is zondag en we gaan weer op pad. Het ziet er somber uit en er hangen lage donkere wolken in de bergen. Wat er in een nacht niet kan veranderen?! Als we bij de kust belanden, in ‘Witsand’, is het beter weer. Het is er druk met vissers die, aan het formaat van het aas te zien, op grote “jongens” azen. De lijnen staan strak gespannen in de Indische Oceaan. Wij houden het na een paar uur voor gezien maar zij houden het vast langer vol en hopen op een goede vangst. In ‘Swellendam’ vinden we een “5-sterren luxury estate”, zoals de eigenaresse haar domein noemt. Voor een leuke prijs willen wij hier wel overnachten. We zijn vroeg en dan hebben we nog wat aan onze middag. Nou, dat hadden we gedacht. We krijgen “alles” te zien en krijgen overal uitleg bij. Van de hal naar de ontbijtruimte (met het allerbeste ontbijt van het dorp, inclusief champagne), van het zwembad naar “de gym” en de driving range en van de ene cottage naar de ander. Als we er eentje hebben gekozen begint de uitleg opnieuw; uitleg over de afstandbediening van de TV, de airco, de verlichting, het heerlijke bed, de antiallergische dekbedden, de gratis badslippers, hoe de waterkoker aan en uit gaat en dan nog de “gratis” wijn van het huis die je geproefd moét hebben ……enz enz. Ja!, zo gaat de middag weer lekker snel voorbij!

Nog wat tijd over om het verhaal af te ronden en ons klaar te maken voor het avondmaal. Dat wordt paraplu mee want het is weer gaan regenen. Nou, het zal ons benieuwen hoe morgenochtend het “allerbeste ontbijt” zal smaken?