We ontbijten voor de laatste keer met z’n vieren.

Theo heeft de tafel gedekt en we kunnen zo aanschuiven. Ria was al eerder op om alvast wat spullen in de koffer te stoppen. Voor vandaag hadden we niet zoveel gepland, rustig aan… we hebben de hele dag nog voor ons. HP had eigenlijk de wens om nog één ding te doen … een tandemsprong maken boven Kaapstad . Nou ben ik niet zo’n held dus voorlopig gaat hij nog alleen, ik twijfel heel sterk. We stappen in de auto richting ‘Melkbosstrand’, wat een klein half uurtje rijden is van Kaapstad. Doordat we druk aan het kletsen zijn missen we de afslag. Even later zitten we weer niet op te letten en nemen we een afslag te vroeg. Zo zijn we onbedoeld dus wat langer onderweg dan verwacht. HP zit natuurlijk al met z’n hoofd in de wolken en bij mij zullen het wel de zenuwen zijn, want ik weet nog steeds niet of ik het wel aandurf. Als we, zonder afspraak, bij het skydive centrum aankomen is er om 13.00 uur nog een plekje vrij. Eerst nog even tijd om een broodje te eten. Als we ons weer melden moet er natuurlijk eerst een formulier worden ingevuld. En ook IK heb besloten om de “sprong in het diepe te wagen”. De oudjes vinden het maar spannend en staan liever met beide benen op de grond. We hijsen ons in onze “tuigjes” en krijgen nog een instructie “hoe het vliegtuigje te verlaten”. Het is tijd om naar het toestel te lopen… met z’n 6-en schuiven we in elkaar als sardientjes in een blikje. Eén met gezonde adrenaline, één met de kriebels door het hele lijf, 2 tandemmasters en 2 cameramensen. We willen deze, voor ons bijzondere, kick graag vastleggen op stilstaand- en bewegend beeld. Onderweg omhoog kunnen we genieten van Kaapstad en haar omgeving. We klimmen steeds verder en de ‘Tafelberg’ wordt steeds kleiner. Mijn tandemmaster stelt mij ondertussen op mijn gemak als mijn bril wordt opgezet en ik aan hem wordt vastgekoppeld. Op zo’n 3 km. hoogte gaat het luik open. De eerste cameraman hangt als “spiderman” aan het vliegtuigje als HP er als eerste uit springt. Daarna volg ik …. hoofd naar achteren …. benen goed over de railing …. handen aan de gespen …. en, voordat ik het doorheb, laten we ons in de diepte vallen. Grote druk op het lijf en gezicht …. haren in de wind …. mijn wangen schudden heen en weer …. ik moet mijn armen stil houden voordat ze een eigen leven gaan leiden. Onder mij zie ik dat bij HP net de parachute is opengegaan. Na de vrije val volgt ook ónze parachute, deze tegendruk geeft een raar gevoel in mijn buik. Mijn bril mag af en …….. wat een stilte ……we laten ons geruisloos meevoeren door de wind. Mijn tandemmaster voelt mij goed aan en laat mij rustig genieten van de omgeving. HP heeft het tempo er goed inzitten, zij schieten als een wervelwind omlaag. Voor hem kan het dan ook niet te hard gaan en extreem genoeg zijn. Zijn eerste reactie op de camera: “Wow, what a rush man… unbelievable!!” Enthousiast zwaai ik als wij bijna beneden zijn. Ook ik mag een reactie geven en ik heb het over het rare gevoel in mijn buik …. huh …. wat is dat nou voor reactie?, is dat nou echt het eerste wat mij te binnen schiet?!?! Ik sta alles nog te verwerken terwijl HP al met een brede grijns staat na te genieten. Theo en Ria zijn trots op ons en blij dat we weer veilig zijn geland. Even later krijgt ieder een dvd met daarop de foto’s en de film. Om 16.00 uur zijn we weer thuis. Wij zitten nog met ons hoofd in de wolken en kicken nog even na. Ria gaat verder met het inpakken van de koffers en Theo probeert, waar mogelijk, een handje te helpen. Om 22.00 uur zijn we op de luchthaven van Kaapstad. Daar schieten we nog een paar plaatjes met z’n vieren voordat zij aan hun “vlucht” beginnen. Als we naar bed gaan kijken we nog even op de computer en zien dat ze gelukkig op tijd zijn vertrokken.

Een beetje uitgeslapen vandaag. Ook voor ons komt het e

inde nu snel dichterbij. Wat we niet meer nodig hebben gaat alvast in de tassen. Ieder gaat vandaag z’n eigen gang. Doordat we zo aan het prutten zijn is het inmiddels alweer 13.00 uur. HP haalt gauw een paar lekkere bolletjes voor tussen de middag. Daarna nog even langs het internetcafé om het skydive materiaal over te zetten op onze memorystick. Hij wil het filmpje graag op onze site zetten. Maar hoe hij ook bezig is… op het laatste moment wordt het uploaden steeds, om onverklaarbare reden, afgebroken. Onze laatste avond. Nog lekker buiten eten, want dat zal in Nederland voorlopig nog wel even duren. Om alvast een beetje in de Hollandse stemming te komen eten we bloemkool met aardappelen. HP prut later nog verder door met het filmpje en ik hou het voorlopig even voor gezien.

Het is woensdag 17 maart 2010 en we maken ons klaar voor een nieuwe vlucht. Onze laatste bestemming en… dat is Nederland.. we gaan weer naar huis. Dan hebben we er een kleine 6 maanden op zitten. Onze wereldreis is ten einde. HP probeert voor de zoveelste keer het filmpje op Youtube te krijgen maar heeft ook nu weer geen geluk. Deze keer blijft het geluid weg; geen rechten voor het muzieknummer !?!?!

Ik rommel voor de zoveelste keer nog wat met de tassen en maak nog wat foto’s in- en om de bungalow. Het is echt een beetje je tijd uitzitten op zo’n dag van vertrek. Het is 15.00 uur en we zijn klaar om te gaan.

Eerst nog even langs het tankstation om de auto af te tanken. Een uur later kunnen we deze dan weer netjes inleveren bij de verhuurmaatschappij. Rustig lopen naar de vertrekhal en nu wachten maar. Het inchecken kan nog niet, helaas, dan nog maar even met alle bagage een plekje zoeken om te zitten. Omdat we zo vroeg zijn dachten we dat we één van de eersten zouden zijn maar er staan toch al aardig wat vakantiegangers klaar in de rij. De grondstewardess geeft aan dat die ene tas écht te zwaar is …. 3 kilo ….. jeetje zeg …. weet je wel dat we hier 6 maanden uit hebben moeten leven?!....er moet wat uit.

Dan maar wat boekjes in de al te zware rugtas want we hebben geen zin om hiervoor te betalen. Nou, die grondstewardess in Australië was beter gemutst (of blind natuurlijk), toen zaten we er 6 kilo!! boven en werd er niks van gezegd. Nog 3½ uur voor vertrek, even naar buiten, weer naar binnen, even zitten, nog wat lopen en dan maar door de douane. We zitten in het toestel in een rijtje van drie aan het raam. Er zit een oudere Oost-Europese dame tussen ons in. HP had de gok gewaagd om bij het online inchecken de stoel tussen ons in open te laten in de hoop dat deze niet zou worden ingevuld. Helaas, het is een volle bak.

Dat waren dus 8 weken Zuid-Afrika. Het is voor ons een prachtige afsluiting geweest. We hadden en hebben simpelweg wat met het continent, de natuur, het eten, de cultuur en de mensen. Dat hebben deze weken nog maar weer eens bevestigd. Tóch is Zuid-Afrika weer totaal anders dan de andere landen die we op dit continent al hebben mogen bezoeken. Het land is zeker goed om zelf doorheen te reizen; goede snel- en autowegen, keurige bewegwijzering, prima accommodaties en heerlijk (en zeer betaalbaar) eten. Het is jammer dat Zuid-Afrika, bij een groot aantal mensen, een totaal ander beeld oproept. Je krijgt een ander beeld als je het zelf hebt mogen ervaren. Men hoopt hier dan ook stellig dat het WK voetbal hier een positieve bijdrage aan zal leveren. Het is dan ook zeker niet de laatste keer dat wij in Afrika zijn geweest.

We landen op London Heathrow en hebben zo’n 5 uur voor ons voordat onze échte laatste vlucht gaat. Vorig jaar, op 4 oktober, zaten we in precies dezelfde hal zo’n 5 uur te wachten op onze vlucht naar ‘New York’. Met gemengde gevoelens zitten we onze tijd uit. Ik pak nog even mijn “Dora” kinderschrift en maak alvast een begin met het verslag, dat scheelt weer wat werk voor als we thuis zijn. “Passengers for flight BA434 to Amsterdam ……..” klinkt er door de luidsprekers.

Binnen korte tijd staan we met voet op Nederlandse bodem… we zijn er weer.

We lopen naar de vertrekhal waar we buiten hebben afgesproken met mijn ouders die ons op komen halen. Het zonnetje schijnt en het voelt lekker aan waardoor de overgang voor ons gelukkig niet al te groot is. Ria kijkt ons verbaasd aan, “hebben jullie Peetje nog gezien?”…. uhhh …. “die staat bij aankomst 1 op jullie te wachten!”. Als een gek gaan we terug en zien we in de verte Peetje afwachtend voor de schuifdeur staan. We rennen naar haar toe en moeten lachen om het stomme feit dat wij de schuifdeur ernaast hebben gepakt en elkaar totaal zijn misgelopen. HP stapt vertrouwd, na 4 maanden aan de rechterkant te hebben gezeten, weer aan de linkerkant achter het stuur. De drie vrouwen hebben veel te kletsen achterin. Om 16.00 uur stappen we ons huis weer binnen. Eerst even de handen wassen en een heerlijke slok water uit de kraan. Mijn gezicht trekt samen als mijn lippen de straal aanraken; jeetje dat valt tegen… dat water is enorm koud! De “welkom thuis slinger” hangt aan de muur en er hangen ballonnen aan het plafond. Er staan diverse boeketten bloemen en er liggen leuke kaarten. Alsof we weer een nieuwe slaapplek moeten goedkeuren, zo gaan we op ontdekkingstocht door een vertrouwde maar toch ook “nieuwe” omgeving. Het scheelt dat het huis en de tuin de afgelopen maanden goed zijn onderhouden, daardoor merk je niet dat het 6 maanden niet bewoond is geweest. Meteen maar even actie; de spullen naar boven, tassen leeghalen, kleding sorteren, rugtas openritsen, beautycase uitruimen, wasje draaien …… enz. enz. HP pakt zijn vertrouwde Apple en waagt zich opnieuw aan het skydive filmpje. Zo zijn we allebei lekker bezig. Een heerlijk goudgeel gekleurd en krokant patatje met échte mayonaise zorgt voor de perfecte afsluiting van deze lange dag.

Potverdrie, het is wel koud als we opstaan. De verwarming meteen maar aan. Na een warme douche hijs ik mij in een lange broek, blouse met lange mouwen, een truitje en een paar sokken, gelukkig voel ik mij wat beter. Als daarna nog mijn laarzen en mijn jas volgen voel ik mij net een “Michelin-vrouwtje”, comfortabel is anders.

Even naar buiten voor een boodschapje, we blijven niet lang weg want thuis hebben we ook nog genoeg te doen. Dag vier: HP geeft zich nog niet gewonnen en vervolgt zijn “gevecht” met het filmpje. Ik vervolg mijn weg weer naar zolder om daar enige orde te scheppen in de ravage die er na het uitpakken is ontstaan. Om half zeven zitten we met een bordje op schoot voor de televisie. Dan lijkt het er niet op dat je zó lang bent weggeweest.

Het eerste weekend weer in Nederland. We besluiten om het nog rustig aan te doen en blijven dus thuis. Eerst maar zorgen dat alles weer is opgeruimd, daarna maken we wel weer tijd voor andere dingen. Dat was ook een heerlijk gevoel de afgelopen maanden, de enige zorg die we hadden: waar komen we terecht?, waar moeten we slapen?, is er een restaurant om te eten? En… als je thuis bent is dat echt weer over, het vakantieritme moet weer plaatsmaken voor het ritme van alle dag.

Er staat genoeg op ons lijstje dat gedaan moet worden voordat de “plicht” weer roept. Dat is ook iets dat we niet gemist hebben. Ik hoor beneden een zucht van verlichting als de muziek voor het filmpje eindelijk wordt goedgekeurd door Youtube; HP heeft het voor elkaar. Ook bij mij klinkt een zucht als ik langzaam door de bomen het bos weer ga zien. We blijven ons verbazen dat we écht een half jaar zijn weg geweest. Het is gewoon niet te bevatten. Als je zo thuis weer bezig bent heb je niet het gevoel zo lang weg te zijn geweest, alles voelt toch gauw weer vertrouwd. Alleen het innerlijke gevoel is anders, het voelt voor ons alsof we in het begin van de winter zitten... 11 november, gevuld speculaas, banketletter, 5 december, oliebollen …… Misschien ook wel omdat je dat gedeelte hebt overgeslagen. En als je zo naar buiten kijkt en de grauwe natuur zo ziet, roept dat ook dat beeld bij ons op. We moeten elkaar ook af en toe even knijpen want het lijkt wel een sneltrein waar we in hebben gezeten. Als je reist heb je dat niet in de gaten dan schiet alles voorbij maar als je eenmaal weer op je eindbestemming bent aangekomen dan moeten alle beelden en indrukken waarschijnlijk nog worden verwerkt.

Dit is/was het verslag van de laatste week van onze wereldreis.

Het vergde af en toe enige discipline om onze “deadline” van zondag te halen. Zo fanatiek als we in Amerika waren, zo ging het tempo in Australië en Zuid-Afrika al meer omlaag. De verslagen en een geringe selectie van de foto’s zijn uiteindelijk een blijvende herinnering voor onszelf. Maar, wetende dat het thuisfront ons volgde, gaf soms nét dat extra duwtje in de rug om het op tijd af te maken. Met veel plezier hebben we er ook aan mogen werken.

Nooit verwacht dat we dit nog eens écht zouden doen …… een droom die werkelijkheid is geworden.

Als je op dit moment vraagt 'Wat is jullie in positieve- en negatieve zin bijgebleven van het reizen?': Het minst prettige is dat je geen vaste basis hebt. Elke keer weer opzoek naar een nieuwe, voor ons geschikte, slaapplek. Geen vertrouwde omgeving waar je op terug kunt vallen. Maar, aan de ander kant weet je natuurlijk ook dat dat erbij hoort, anders kom je immers nergens. Daarnaast is het ook wel weer een uitdaging natuurlijk.We hebben vooral genoten van de schit-te-ren-de natuur die de enorme wereld ons te bieden heeft, de lange afstanden die we hebben afgelegd, de ruimte, de mensen, de dieren en de verschillende culturen. Als je zoveel reist, ziet en meemaakt, besef je je des te meer dat je het thuis zo slecht nog niet hebt en dat dat ónze basis is. Het is absoluut de moeite waard geweest en het is goed zo. We kijken er nu, en hopelijk nog vele jaren, met ontzettend veel plezier op terug!!

(De bekende) feitjes:

- Gereden km. in Zuid-Afrika: 11.541 km. - Totaal deze reis: 44.045 km.

- Gemiddeld per dag in ZA: 218 km. - Deze reis: 269 km. per dag

- Langste (dag)afstand in ZA: 648 km. - Deze reis: 904 km. (USA)

- Gemiddeld verbruik auto('s) ZA: 1 op 13. - Deze reis: 1 op 11,3

- Benzineprijs ZA: ca. € 0,70 per liter

- Aantal keren getankt in ZA: 25 keer. - Deze reis: 104 keer.

- Aantal hotels, lodges, b&b's etc.: 107 (deze reis)

- Aantal foto's ZA: 2.389 stuks - Deze reis: 6.278 stuks.

- Aantal uren video ZA: ca. 5 uur - Deze reis: ca. 17 uur.