Om 08.45 uur zitten we in de auto. Eerst nog even wat bolletjes halen voor onderweg en de koelbox vullen met water en blikjes. Geen toeristische route vandaag; we nemen de snelweg omdat we 'op tijd staan' en een aardige afstand moeten overbruggen,... dus dat wordt simpelweg even doorkarren. Om 13.30 uur zijn we in ‘Botlierskop’, één van de weinige private game reserves met een beperkt aantal dieren, die op een schappelijke afstand van Kaapstad ligt. Alleen in het noorden vind je nog nationale- en privé-wildparken, in de rest van Zuid-Afrika is het wild helaas grotendeels uitgeroeid en worden veel diersoorten inmiddels met uitsterven bedreigd.

Om Theo en Ria toch nog een béétje het safari gevoel van Afrika te geven leek dit ons een goed alternatief. Een golfkarretje brengt ons vanaf de parkeerplaats naar het terras waar een heerlijk frisse welkomstcocktail op ons staat te wachten. Na een korte uitleg over het programma van vanmiddag en morgenochtend worden we naar onze safaritenten gebracht; een luxueuze tent die is voorzien van alle gemakken: 2-persoons hemelbed met klamboe, vrijstaand bad, buiten douche, toilet, föhn, verlichting, minibar ……..etc. etc. Om drie uur zitten we in de open jeep voor een tour over het reservaat, op zoek naar het wild dat hier rondloopt. De impala’s staan al op ons te 'wachten'. Dit reservaat staat trouwens bekend om de succesvolle fok van zwarte impala’s die, zelfs voor ons, nieuw zijn. Daarna volgen nog de kudu, gnoe, waterbok, een glimp van de giraffe en de neushoorn. Doordat het nog aardig warm is, is er weinig leven want het meeste wild houdt zich schuil en ligt natuurlijk in de schaarse plekken die schaduw bieden. Bovenop een heuvel stopt de jeep en zorgt de gids voor een koel drankje. De oudjes genieten van alles om zich heen en met de wind door de haren is het heerlijk toeven in de jeep. Op het einde van de route brengen we nog een bezoek aan de leeuw en zijn twee leeuwinnen. Deze zijn gescheiden van de rest omdat ze anders teveel van het wild verorberen. De gids zet ons weer af. Niet veel later wordt er in het sfeervolle, in Afrikaanse stijl ingerichte, restaurant een 5-gangen diner geserveerd. Daarna worden we weer bij de tenten afgezet.

Het is een korte nacht. Ik rits de tent open om een douche te nemen…..hmmm….het is nog aardedonker.

Dat weerhoudt mij ervan om buiten te gaan douchen. Dan liever wat spetteren met de douchekop in het bad. Even later rits ik de “raampjes” open en zie ik dat het golfkarretje ons weer komt ophalen. Om 06.30 uur zitten we weer fris in de jeep. Onderweg nog even stoppen om van de beesten en het uitzicht te genieten met een lekker kopje koffie. Om 11.00 uur zitten we weer in de auto. We gaan niet via dezelfde route terug maar willen nog een ander gebied laten zien aan onze “gasten”. Via ‘Oudtshoorn’ naar ‘Prince Albert’ over de ‘Swartberg Pas’. Op de achterbank wordt het stil als we langzaam bij de kloof aankomen en …… ohhh en ahhh ….. klinkt als we er doorheen rijden. Ook deze keer staan wij weer met verbazing te kijken als we even uitstappen; dit stukje blijft adembenemend mooi. We maken ons weer klaar voor het vervolg van de lange rit die we nog voor ons hebben. Om 19.30 uur staan we weer voor de deur van onze bungalow en hebben we er 600 km op zitten.

Het is woensdag. Na alle indrukken van de afgelopen twee dagen vandaag weer een lekker “luierdagje”. De mannen halen wat boodschapjes voor de avond en de vrouwen zorgen voor wat kleine huishoudelijke taken. Het is een bewolkte dag en zelfs een beetje fris. Wat hebben we de afgelopen dagen dan toch een mazzel gehad met het weer. Maar dit weer is helemaal niet erg, dat geeft mij mooi de kans om “even” het verslag te gaan schrijven want ik loop alweer drie dagen achter en het moét en zál vandaag op de website. Nou dat “even” kon ik dus wel vergeten. Ik weet niet hoe ik moet beginnen, let meer op de bloemetjes en de bijtjes in de hoop dat me wat te binnenschiet dan dat ik écht wat op papier zet. Potverdrie!.. de tijd tikt gewoon door en ik heb iedere keer voor mezelf wel een soort excuus om even van mijn stoel op te staan.

Ondertussen vermaakt de rest zich prima; eentje “test zijn reactievermogen” met een racespel op z’n iPhone, de ander zit in een zonnestoel samen met “Kluun” en de laatste is zijn nieuwe digitale cameraatje aan het uittesten. Ik haal dan ook opgelucht adem als ik dan eindelijk met de laatste zin bezig ben. HP werpt nog een vluchtige blik op het verhaal en zorgt ervoor dat deze, samen met de foto’s, weer netjes op ons reislog komt te staan.

In ‘Sydney’ vonden we het al een succes en hier zie je ze ook weer ….. die leuke rode en open “sightseeing bussen”. We kunnen lekker dichtbij opstappen. In ‘Camps Bay’ parkeren we de auto en om 11.15 uur zitten we in/op de bus. Deze keer gaat het anders; geen geluidsbox die door de bus galmt en ook geen Engelstalige uitleg. Bij de entree krijgen we een setje oordopjes die je in kan pluggen en waarop de stadstour duidelijk te volgen is. Hier kunnen we een keuze maken uit verschillende talen, waaronder ook Nederlands, en dat is voor de oudjes wel zo handig.

Lekker boven in de dubbeldekker met goed ingesmeerde gezichten want het is niet de bedoeling dat we aan het einde van de dag als rijpe “zomerkoninkjes” terug komen. De bus wordt door de lokale bevolking immers niet voor niets de “Crayfish Bus” genoemd! Onze eerste stop is ‘V&A Waterfront’. Een niet alleen bij toeristen populaire en gerestaureerde havenbuurt waar vele restaurantjes, koffietentjes en winkels te vinden zijn. Via de ‘craft market’ lopen we naar de ‘Clock Tower’ en belanden op een terrasje voor een heerlijke pannekoek (African Style). Ja, je leest het goed! De bus rijdt ons weer verder door de stad en alleen bij ‘Castle of Good Hope’ stappen we nog even uit. Het oudste, door Nederlanders tussen 1666-1679, opgerichte gebouw van het land dat diende ter verdediging van de Kaapkolonie. We maken de route door de stad af en komen aan het einde van de dag een beetje rozig terug. We moeten onszelf dan ook even moed in praten als we ons klaar maken voor een diner buiten de deur.

Een gids staat op ons te wachten en neemt ons mee voor een ‘Township Tour’. In het busje krijgen we uitleg over de 4 soorten “klassen” waaruit een wijk bestaat. Oplopend van; geen-, gedeeltelijk-, gezamenlijk- of eigen voorzieningen en electriciteit, stromend water en sanitair. Golfplaten hutjes, gezamenlijke onderkomens of eigen huisjes in het klein, of iets groter. In ‘Langa’, de grootste Township van Kaapstad met zo’n 250.000 inwoners, stoppen we bij het wijkcentrum. Hier worden kinderen opgevangen, ook na schooltijd, om lessen te volgen in muziek, dans, schilderen, pottenbakken enz. Alles om ze van de straat te houden en ze een vak te leren of alleen maar af te leiden.

Een lokale gids neemt het over en met hem maken we een wandeling door de straten van Langa. De verschillen in de wijk zijn goed te zien. Zuid-Afrika heeft er in de afgelopen 10 jaar al veel aan gedaan om een gedeelte van de golfplaten hutjes te vervangen door een stenen onderkomen. In de komende 10 jaar moeten, volgens de plannen, al deze hutjes verdwijnen en plaats maken voor betere onderkomens. Een grote groep mensen kiest er ook zelf voor om hier te blijven wonen, ook al hebben ze de keuze om naar een “betere” wijk te verhuizen. Het niet wíllen weggaan bij familie of vrienden, of gewoon de gezelligheid die er heerst, houdt ze simpelweg tegen. Een zeer leerzame wandeling die niet alleen de “schrijnende” kant laat zien maar tevens meer inzicht biedt in het dagelijks leven van een grote groep mensen hier in Kaapstad. Het contrast is dan ook groot als we bij de supermarkt een “luxe” keuze kunnen maken op de groente-afdeling en bij de slager en we even later in de tuin met zwembad op één van de ligstoelen napraten over deze bijzondere ervaring.

We hebben de smaak van het toeren te pakken en gaan weer op tijd op pad. In het gebied ‘Paarl’ rijden we door één van de grotere wijngebieden rondom Kaapstad. Bij ‘KWV’, Koöperatieve Wijnbouw Vereniging, één van de grootste en oudste wijnhuizen van Zuid-Afrika, stappen we uit. Er volgt een beknopte introductiefilm over het wijnhuis en het wijnproces, daarna lopen we over een gedeelte van het terrein. Hier staan enorme hallen waar de vaten witte- en rode wijn (brandy, port of likeur) staan of liggen opgestapeld om te rijpen. Als afsluiting volgt er natuurlijk nog een proeverij met bijbehorende uitleg over de wijn, een brandy van 38 % en een crèmelikeur die gelukkig het “branderige” gevoel van de brandy snel weg neemt. Om half 12 lopen we keurig en kaarsrecht

het wijnhuis weer uit en belanden nog even in het dichtbij gelegen winkelcentrum. De mannen genieten van de mensen die er rondlopen. De vrouwen proberen aan elke winkel een bliksembezoek te brengen want met dit schitterende weer moet je niet té lang binnen blijven. Vanavond besluiten we voor de laatste keer uit eten te gaan. Zondag zitten we “opgesloten” vanwege het fietsevenement en maandag is het vertrek van Theo en Ria en dan komt het er niet meer van. In ‘Camps Bay’ laten we ons dus weer heerlijk verwennen. Als we terug rijden staan de ecotoiletten en de dranghekken voor morgen al klaar.

Mijn ogen zijn nog gesloten maar in de verte hoor ik al geroezemoes op straat. Als ik door de lamellen van de slaapkamer kijk kan ik nog net een glimp opvangen van de “eerste” fietsers, het parcours loopt immers vlak langs onze bungalow. De ‘Cape Argus Cycle Tour’ is het jaarlijks terugkerende fietsevenement van Kaapstad en het grootst individueel gemeten fietsevenement van de wereld. Het parcours meet zo’n 110 km. over een prachtige route en zo’n 30.500 fietsers

nemen hieraan deel. We kunnen vandaag dan ook geen kant op. Tot 17.30 uur is bij ons de straat afgezet. Niet alleen HP, als fietsliefhebber, maar ook de rest van ons kijkt uit naar dit evenement. Om 09.30 uur lopen we naar het begin van de straat. Het is er al gezellig druk. Een lint van fietsers; race, mountainbike, tandem, oud en jong, man en vrouw… van alles rijdt voorbij. Het is mooi weer maar er staat een verraderlijk windje die voor ons voor wat afkoeling zorgt maar voor de fietsers voor extra krachtsinspanningen. We kunnen lang genieten van de sportievelingen want op dit gedeelte loopt de weg weer eens langzaam omhoog, zoals het over het hele traject op en neer golft. Als Lance Armstrong nog steeds niet is langs geweest knijpen we er snel tussenuit voor de lunch. Op ons terras kunnen we aan het gejoel van de mensen opmaken dat hij even later voorbij rijdt . Wij houden het die middag voor gezien maar Theo en Ria gaan nog even terug de straat op om van de sfeer te genieten want maandagavond vertrekken ze alweer. Gelukkig hebben we dan nog de hele dag voor ons.