Week 24 - Het zit er op... we gaan naar huis!

We ontbijten voor de laatste keer met z’n vieren.

Theo heeft de tafel gedekt en we kunnen zo aanschuiven. Ria was al eerder op om alvast wat spullen in de koffer te stoppen. Voor vandaag hadden we niet zoveel gepland, rustig aan… we hebben de hele dag nog voor ons. HP had eigenlijk de wens om nog één ding te doen … een tandemsprong maken boven Kaapstad . Nou ben ik niet zo’n held dus voorlopig gaat hij nog alleen, ik twijfel heel sterk. We stappen in de auto richting ‘Melkbosstrand’, wat een klein half uurtje rijden is van Kaapstad. Doordat we druk aan het kletsen zijn missen we de afslag. Even later zitten we weer niet op te letten en nemen we een afslag te vroeg. Zo zijn we onbedoeld dus wat langer onderweg dan verwacht. HP zit natuurlijk al met z’n hoofd in de wolken en bij mij zullen het wel de zenuwen zijn, want ik weet nog steeds niet of ik het wel aandurf. Als we, zonder afspraak, bij het skydive centrum aankomen is er om 13.00 uur nog een plekje vrij. Eerst nog even tijd om een broodje te eten. Als we ons weer melden moet er natuurlijk eerst een formulier worden ingevuld. En ook IK heb besloten om de “sprong in het diepe te wagen”. De oudjes vinden het maar spannend en staan liever met beide benen op de grond. We hijsen ons in onze “tuigjes” en krijgen nog een instructie “hoe het vliegtuigje te verlaten”. Het is tijd om naar het toestel te lopen… met z’n 6-en schuiven we in elkaar als sardientjes in een blikje. Eén met gezonde adrenaline, één met de kriebels door het hele lijf, 2 tandemmasters en 2 cameramensen. We willen deze, voor ons bijzondere, kick graag vastleggen op stilstaand- en bewegend beeld. Onderweg omhoog kunnen we genieten van Kaapstad en haar omgeving. We klimmen steeds verder en de ‘Tafelberg’ wordt steeds kleiner. Mijn tandemmaster stelt mij ondertussen op mijn gemak als mijn bril wordt opgezet en ik aan hem wordt vastgekoppeld. Op zo’n 3 km. hoogte gaat het luik open. De eerste cameraman hangt als “spiderman” aan het vliegtuigje als HP er als eerste uit springt. Daarna volg ik …. hoofd naar achteren …. benen goed over de railing …. handen aan de gespen …. en, voordat ik het doorheb, laten we ons in de diepte vallen. Grote druk op het lijf en gezicht …. haren in de wind …. mijn wangen schudden heen en weer …. ik moet mijn armen stil houden voordat ze een eigen leven gaan leiden. Onder mij zie ik dat bij HP net de parachute is opengegaan. Na de vrije val volgt ook ónze parachute, deze tegendruk geeft een raar gevoel in mijn buik. Mijn bril mag af en …….. wat een stilte ……we laten ons geruisloos meevoeren door de wind. Mijn tandemmaster voelt mij goed aan en laat mij rustig genieten van de omgeving. HP heeft het tempo er goed inzitten, zij schieten als een wervelwind omlaag. Voor hem kan het dan ook niet te hard gaan en extreem genoeg zijn. Zijn eerste reactie op de camera: “Wow, what a rush man… unbelievable!!” Enthousiast zwaai ik als wij bijna beneden zijn. Ook ik mag een reactie geven en ik heb het over het rare gevoel in mijn buik …. huh …. wat is dat nou voor reactie?, is dat nou echt het eerste wat mij te binnen schiet?!?! Ik sta alles nog te verwerken terwijl HP al met een brede grijns staat na te genieten. Theo en Ria zijn trots op ons en blij dat we weer veilig zijn geland. Even later krijgt ieder een dvd met daarop de foto’s en de film. Om 16.00 uur zijn we weer thuis. Wij zitten nog met ons hoofd in de wolken en kicken nog even na. Ria gaat verder met het inpakken van de koffers en Theo probeert, waar mogelijk, een handje te helpen. Om 22.00 uur zijn we op de luchthaven van Kaapstad. Daar schieten we nog een paar plaatjes met z’n vieren voordat zij aan hun “vlucht” beginnen. Als we naar bed gaan kijken we nog even op de computer en zien dat ze gelukkig op tijd zijn vertrokken.

Een beetje uitgeslapen vandaag. Ook voor ons komt het e

inde nu snel dichterbij. Wat we niet meer nodig hebben gaat alvast in de tassen. Ieder gaat vandaag z’n eigen gang. Doordat we zo aan het prutten zijn is het inmiddels alweer 13.00 uur. HP haalt gauw een paar lekkere bolletjes voor tussen de middag. Daarna nog even langs het internetcafé om het skydive materiaal over te zetten op onze memorystick. Hij wil het filmpje graag op onze site zetten. Maar hoe hij ook bezig is… op het laatste moment wordt het uploaden steeds, om onverklaarbare reden, afgebroken. Onze laatste avond. Nog lekker buiten eten, want dat zal in Nederland voorlopig nog wel even duren. Om alvast een beetje in de Hollandse stemming te komen eten we bloemkool met aardappelen. HP prut later nog verder door met het filmpje en ik hou het voorlopig even voor gezien.

Het is woensdag 17 maart 2010 en we maken ons klaar voor een nieuwe vlucht. Onze laatste bestemming en… dat is Nederland.. we gaan weer naar huis. Dan hebben we er een kleine 6 maanden op zitten. Onze wereldreis is ten einde. HP probeert voor de zoveelste keer het filmpje op Youtube te krijgen maar heeft ook nu weer geen geluk. Deze keer blijft het geluid weg; geen rechten voor het muzieknummer !?!?!

Ik rommel voor de zoveelste keer nog wat met de tassen en maak nog wat foto’s in- en om de bungalow. Het is echt een beetje je tijd uitzitten op zo’n dag van vertrek. Het is 15.00 uur en we zijn klaar om te gaan.

Eerst nog even langs het tankstation om de auto af te tanken. Een uur later kunnen we deze dan weer netjes inleveren bij de verhuurmaatschappij. Rustig lopen naar de vertrekhal en nu wachten maar. Het inchecken kan nog niet, helaas, dan nog maar even met alle bagage een plekje zoeken om te zitten. Omdat we zo vroeg zijn dachten we dat we één van de eersten zouden zijn maar er staan toch al aardig wat vakantiegangers klaar in de rij. De grondstewardess geeft aan dat die ene tas écht te zwaar is …. 3 kilo ….. jeetje zeg …. weet je wel dat we hier 6 maanden uit hebben moeten leven?!....er moet wat uit.

Dan maar wat boekjes in de al te zware rugtas want we hebben geen zin om hiervoor te betalen. Nou, die grondstewardess in Australië was beter gemutst (of blind natuurlijk), toen zaten we er 6 kilo!! boven en werd er niks van gezegd. Nog 3½ uur voor vertrek, even naar buiten, weer naar binnen, even zitten, nog wat lopen en dan maar door de douane. We zitten in het toestel in een rijtje van drie aan het raam. Er zit een oudere Oost-Europese dame tussen ons in. HP had de gok gewaagd om bij het online inchecken de stoel tussen ons in open te laten in de hoop dat deze niet zou worden ingevuld. Helaas, het is een volle bak.

Dat waren dus 8 weken Zuid-Afrika. Het is voor ons een prachtige afsluiting geweest. We hadden en hebben simpelweg wat met het continent, de natuur, het eten, de cultuur en de mensen. Dat hebben deze weken nog maar weer eens bevestigd. Tóch is Zuid-Afrika weer totaal anders dan de andere landen die we op dit continent al hebben mogen bezoeken. Het land is zeker goed om zelf doorheen te reizen; goede snel- en autowegen, keurige bewegwijzering, prima accommodaties en heerlijk (en zeer betaalbaar) eten. Het is jammer dat Zuid-Afrika, bij een groot aantal mensen, een totaal ander beeld oproept. Je krijgt een ander beeld als je het zelf hebt mogen ervaren. Men hoopt hier dan ook stellig dat het WK voetbal hier een positieve bijdrage aan zal leveren. Het is dan ook zeker niet de laatste keer dat wij in Afrika zijn geweest.

We landen op London Heathrow en hebben zo’n 5 uur voor ons voordat onze échte laatste vlucht gaat. Vorig jaar, op 4 oktober, zaten we in precies dezelfde hal zo’n 5 uur te wachten op onze vlucht naar ‘New York’. Met gemengde gevoelens zitten we onze tijd uit. Ik pak nog even mijn “Dora” kinderschrift en maak alvast een begin met het verslag, dat scheelt weer wat werk voor als we thuis zijn. “Passengers for flight BA434 to Amsterdam ……..” klinkt er door de luidsprekers.

Binnen korte tijd staan we met voet op Nederlandse bodem… we zijn er weer.

We lopen naar de vertrekhal waar we buiten hebben afgesproken met mijn ouders die ons op komen halen. Het zonnetje schijnt en het voelt lekker aan waardoor de overgang voor ons gelukkig niet al te groot is. Ria kijkt ons verbaasd aan, “hebben jullie Peetje nog gezien?”…. uhhh …. “die staat bij aankomst 1 op jullie te wachten!”. Als een gek gaan we terug en zien we in de verte Peetje afwachtend voor de schuifdeur staan. We rennen naar haar toe en moeten lachen om het stomme feit dat wij de schuifdeur ernaast hebben gepakt en elkaar totaal zijn misgelopen. HP stapt vertrouwd, na 4 maanden aan de rechterkant te hebben gezeten, weer aan de linkerkant achter het stuur. De drie vrouwen hebben veel te kletsen achterin. Om 16.00 uur stappen we ons huis weer binnen. Eerst even de handen wassen en een heerlijke slok water uit de kraan. Mijn gezicht trekt samen als mijn lippen de straal aanraken; jeetje dat valt tegen… dat water is enorm koud! De “welkom thuis slinger” hangt aan de muur en er hangen ballonnen aan het plafond. Er staan diverse boeketten bloemen en er liggen leuke kaarten. Alsof we weer een nieuwe slaapplek moeten goedkeuren, zo gaan we op ontdekkingstocht door een vertrouwde maar toch ook “nieuwe” omgeving. Het scheelt dat het huis en de tuin de afgelopen maanden goed zijn onderhouden, daardoor merk je niet dat het 6 maanden niet bewoond is geweest. Meteen maar even actie; de spullen naar boven, tassen leeghalen, kleding sorteren, rugtas openritsen, beautycase uitruimen, wasje draaien …… enz. enz. HP pakt zijn vertrouwde Apple en waagt zich opnieuw aan het skydive filmpje. Zo zijn we allebei lekker bezig. Een heerlijk goudgeel gekleurd en krokant patatje met échte mayonaise zorgt voor de perfecte afsluiting van deze lange dag.

Potverdrie, het is wel koud als we opstaan. De verwarming meteen maar aan. Na een warme douche hijs ik mij in een lange broek, blouse met lange mouwen, een truitje en een paar sokken, gelukkig voel ik mij wat beter. Als daarna nog mijn laarzen en mijn jas volgen voel ik mij net een “Michelin-vrouwtje”, comfortabel is anders.

Even naar buiten voor een boodschapje, we blijven niet lang weg want thuis hebben we ook nog genoeg te doen. Dag vier: HP geeft zich nog niet gewonnen en vervolgt zijn “gevecht” met het filmpje. Ik vervolg mijn weg weer naar zolder om daar enige orde te scheppen in de ravage die er na het uitpakken is ontstaan. Om half zeven zitten we met een bordje op schoot voor de televisie. Dan lijkt het er niet op dat je zó lang bent weggeweest.

Het eerste weekend weer in Nederland. We besluiten om het nog rustig aan te doen en blijven dus thuis. Eerst maar zorgen dat alles weer is opgeruimd, daarna maken we wel weer tijd voor andere dingen. Dat was ook een heerlijk gevoel de afgelopen maanden, de enige zorg die we hadden: waar komen we terecht?, waar moeten we slapen?, is er een restaurant om te eten? En… als je thuis bent is dat echt weer over, het vakantieritme moet weer plaatsmaken voor het ritme van alle dag.

Er staat genoeg op ons lijstje dat gedaan moet worden voordat de “plicht” weer roept. Dat is ook iets dat we niet gemist hebben. Ik hoor beneden een zucht van verlichting als de muziek voor het filmpje eindelijk wordt goedgekeurd door Youtube; HP heeft het voor elkaar. Ook bij mij klinkt een zucht als ik langzaam door de bomen het bos weer ga zien. We blijven ons verbazen dat we écht een half jaar zijn weg geweest. Het is gewoon niet te bevatten. Als je zo thuis weer bezig bent heb je niet het gevoel zo lang weg te zijn geweest, alles voelt toch gauw weer vertrouwd. Alleen het innerlijke gevoel is anders, het voelt voor ons alsof we in het begin van de winter zitten... 11 november, gevuld speculaas, banketletter, 5 december, oliebollen …… Misschien ook wel omdat je dat gedeelte hebt overgeslagen. En als je zo naar buiten kijkt en de grauwe natuur zo ziet, roept dat ook dat beeld bij ons op. We moeten elkaar ook af en toe even knijpen want het lijkt wel een sneltrein waar we in hebben gezeten. Als je reist heb je dat niet in de gaten dan schiet alles voorbij maar als je eenmaal weer op je eindbestemming bent aangekomen dan moeten alle beelden en indrukken waarschijnlijk nog worden verwerkt.

Dit is/was het verslag van de laatste week van onze wereldreis.

Het vergde af en toe enige discipline om onze “deadline” van zondag te halen. Zo fanatiek als we in Amerika waren, zo ging het tempo in Australië en Zuid-Afrika al meer omlaag. De verslagen en een geringe selectie van de foto’s zijn uiteindelijk een blijvende herinnering voor onszelf. Maar, wetende dat het thuisfront ons volgde, gaf soms nét dat extra duwtje in de rug om het op tijd af te maken. Met veel plezier hebben we er ook aan mogen werken.

Nooit verwacht dat we dit nog eens écht zouden doen …… een droom die werkelijkheid is geworden.

Als je op dit moment vraagt 'Wat is jullie in positieve- en negatieve zin bijgebleven van het reizen?': Het minst prettige is dat je geen vaste basis hebt. Elke keer weer opzoek naar een nieuwe, voor ons geschikte, slaapplek. Geen vertrouwde omgeving waar je op terug kunt vallen. Maar, aan de ander kant weet je natuurlijk ook dat dat erbij hoort, anders kom je immers nergens. Daarnaast is het ook wel weer een uitdaging natuurlijk.We hebben vooral genoten van de schit-te-ren-de natuur die de enorme wereld ons te bieden heeft, de lange afstanden die we hebben afgelegd, de ruimte, de mensen, de dieren en de verschillende culturen. Als je zoveel reist, ziet en meemaakt, besef je je des te meer dat je het thuis zo slecht nog niet hebt en dat dat ónze basis is. Het is absoluut de moeite waard geweest en het is goed zo. We kijken er nu, en hopelijk nog vele jaren, met ontzettend veel plezier op terug!!

(De bekende) feitjes:

- Gereden km. in Zuid-Afrika: 11.541 km. - Totaal deze reis: 44.045 km.

- Gemiddeld per dag in ZA: 218 km. - Deze reis: 269 km. per dag

- Langste (dag)afstand in ZA: 648 km. - Deze reis: 904 km. (USA)

- Gemiddeld verbruik auto('s) ZA: 1 op 13. - Deze reis: 1 op 11,3

- Benzineprijs ZA: ca. € 0,70 per liter

- Aantal keren getankt in ZA: 25 keer. - Deze reis: 104 keer.

- Aantal hotels, lodges, b&b's etc.: 107 (deze reis)

- Aantal foto's ZA: 2.389 stuks - Deze reis: 6.278 stuks.

- Aantal uren video ZA: ca. 5 uur - Deze reis: ca. 17 uur.

Week 23 - Onze laatste volle week in Kaapstad e.o.

Om 08.45 uur zitten we in de auto. Eerst nog even wat bolletjes halen voor onderweg en de koelbox vullen met water en blikjes. Geen toeristische route vandaag; we nemen de snelweg omdat we 'op tijd staan' en een aardige afstand moeten overbruggen,... dus dat wordt simpelweg even doorkarren. Om 13.30 uur zijn we in ‘Botlierskop’, één van de weinige private game reserves met een beperkt aantal dieren, die op een schappelijke afstand van Kaapstad ligt. Alleen in het noorden vind je nog nationale- en privé-wildparken, in de rest van Zuid-Afrika is het wild helaas grotendeels uitgeroeid en worden veel diersoorten inmiddels met uitsterven bedreigd.

Om Theo en Ria toch nog een béétje het safari gevoel van Afrika te geven leek dit ons een goed alternatief. Een golfkarretje brengt ons vanaf de parkeerplaats naar het terras waar een heerlijk frisse welkomstcocktail op ons staat te wachten. Na een korte uitleg over het programma van vanmiddag en morgenochtend worden we naar onze safaritenten gebracht; een luxueuze tent die is voorzien van alle gemakken: 2-persoons hemelbed met klamboe, vrijstaand bad, buiten douche, toilet, föhn, verlichting, minibar ……..etc. etc. Om drie uur zitten we in de open jeep voor een tour over het reservaat, op zoek naar het wild dat hier rondloopt. De impala’s staan al op ons te 'wachten'. Dit reservaat staat trouwens bekend om de succesvolle fok van zwarte impala’s die, zelfs voor ons, nieuw zijn. Daarna volgen nog de kudu, gnoe, waterbok, een glimp van de giraffe en de neushoorn. Doordat het nog aardig warm is, is er weinig leven want het meeste wild houdt zich schuil en ligt natuurlijk in de schaarse plekken die schaduw bieden. Bovenop een heuvel stopt de jeep en zorgt de gids voor een koel drankje. De oudjes genieten van alles om zich heen en met de wind door de haren is het heerlijk toeven in de jeep. Op het einde van de route brengen we nog een bezoek aan de leeuw en zijn twee leeuwinnen. Deze zijn gescheiden van de rest omdat ze anders teveel van het wild verorberen. De gids zet ons weer af. Niet veel later wordt er in het sfeervolle, in Afrikaanse stijl ingerichte, restaurant een 5-gangen diner geserveerd. Daarna worden we weer bij de tenten afgezet.

Het is een korte nacht. Ik rits de tent open om een douche te nemen…..hmmm….het is nog aardedonker.

Dat weerhoudt mij ervan om buiten te gaan douchen. Dan liever wat spetteren met de douchekop in het bad. Even later rits ik de “raampjes” open en zie ik dat het golfkarretje ons weer komt ophalen. Om 06.30 uur zitten we weer fris in de jeep. Onderweg nog even stoppen om van de beesten en het uitzicht te genieten met een lekker kopje koffie. Om 11.00 uur zitten we weer in de auto. We gaan niet via dezelfde route terug maar willen nog een ander gebied laten zien aan onze “gasten”. Via ‘Oudtshoorn’ naar ‘Prince Albert’ over de ‘Swartberg Pas’. Op de achterbank wordt het stil als we langzaam bij de kloof aankomen en …… ohhh en ahhh ….. klinkt als we er doorheen rijden. Ook deze keer staan wij weer met verbazing te kijken als we even uitstappen; dit stukje blijft adembenemend mooi. We maken ons weer klaar voor het vervolg van de lange rit die we nog voor ons hebben. Om 19.30 uur staan we weer voor de deur van onze bungalow en hebben we er 600 km op zitten.

Het is woensdag. Na alle indrukken van de afgelopen twee dagen vandaag weer een lekker “luierdagje”. De mannen halen wat boodschapjes voor de avond en de vrouwen zorgen voor wat kleine huishoudelijke taken. Het is een bewolkte dag en zelfs een beetje fris. Wat hebben we de afgelopen dagen dan toch een mazzel gehad met het weer. Maar dit weer is helemaal niet erg, dat geeft mij mooi de kans om “even” het verslag te gaan schrijven want ik loop alweer drie dagen achter en het moét en zál vandaag op de website. Nou dat “even” kon ik dus wel vergeten. Ik weet niet hoe ik moet beginnen, let meer op de bloemetjes en de bijtjes in de hoop dat me wat te binnenschiet dan dat ik écht wat op papier zet. Potverdrie!.. de tijd tikt gewoon door en ik heb iedere keer voor mezelf wel een soort excuus om even van mijn stoel op te staan.

Ondertussen vermaakt de rest zich prima; eentje “test zijn reactievermogen” met een racespel op z’n iPhone, de ander zit in een zonnestoel samen met “Kluun” en de laatste is zijn nieuwe digitale cameraatje aan het uittesten. Ik haal dan ook opgelucht adem als ik dan eindelijk met de laatste zin bezig ben. HP werpt nog een vluchtige blik op het verhaal en zorgt ervoor dat deze, samen met de foto’s, weer netjes op ons reislog komt te staan.

In ‘Sydney’ vonden we het al een succes en hier zie je ze ook weer ….. die leuke rode en open “sightseeing bussen”. We kunnen lekker dichtbij opstappen. In ‘Camps Bay’ parkeren we de auto en om 11.15 uur zitten we in/op de bus. Deze keer gaat het anders; geen geluidsbox die door de bus galmt en ook geen Engelstalige uitleg. Bij de entree krijgen we een setje oordopjes die je in kan pluggen en waarop de stadstour duidelijk te volgen is. Hier kunnen we een keuze maken uit verschillende talen, waaronder ook Nederlands, en dat is voor de oudjes wel zo handig.

Lekker boven in de dubbeldekker met goed ingesmeerde gezichten want het is niet de bedoeling dat we aan het einde van de dag als rijpe “zomerkoninkjes” terug komen. De bus wordt door de lokale bevolking immers niet voor niets de “Crayfish Bus” genoemd! Onze eerste stop is ‘V&A Waterfront’. Een niet alleen bij toeristen populaire en gerestaureerde havenbuurt waar vele restaurantjes, koffietentjes en winkels te vinden zijn. Via de ‘craft market’ lopen we naar de ‘Clock Tower’ en belanden op een terrasje voor een heerlijke pannekoek (African Style). Ja, je leest het goed! De bus rijdt ons weer verder door de stad en alleen bij ‘Castle of Good Hope’ stappen we nog even uit. Het oudste, door Nederlanders tussen 1666-1679, opgerichte gebouw van het land dat diende ter verdediging van de Kaapkolonie. We maken de route door de stad af en komen aan het einde van de dag een beetje rozig terug. We moeten onszelf dan ook even moed in praten als we ons klaar maken voor een diner buiten de deur.

Een gids staat op ons te wachten en neemt ons mee voor een ‘Township Tour’. In het busje krijgen we uitleg over de 4 soorten “klassen” waaruit een wijk bestaat. Oplopend van; geen-, gedeeltelijk-, gezamenlijk- of eigen voorzieningen en electriciteit, stromend water en sanitair. Golfplaten hutjes, gezamenlijke onderkomens of eigen huisjes in het klein, of iets groter. In ‘Langa’, de grootste Township van Kaapstad met zo’n 250.000 inwoners, stoppen we bij het wijkcentrum. Hier worden kinderen opgevangen, ook na schooltijd, om lessen te volgen in muziek, dans, schilderen, pottenbakken enz. Alles om ze van de straat te houden en ze een vak te leren of alleen maar af te leiden.

Een lokale gids neemt het over en met hem maken we een wandeling door de straten van Langa. De verschillen in de wijk zijn goed te zien. Zuid-Afrika heeft er in de afgelopen 10 jaar al veel aan gedaan om een gedeelte van de golfplaten hutjes te vervangen door een stenen onderkomen. In de komende 10 jaar moeten, volgens de plannen, al deze hutjes verdwijnen en plaats maken voor betere onderkomens. Een grote groep mensen kiest er ook zelf voor om hier te blijven wonen, ook al hebben ze de keuze om naar een “betere” wijk te verhuizen. Het niet wíllen weggaan bij familie of vrienden, of gewoon de gezelligheid die er heerst, houdt ze simpelweg tegen. Een zeer leerzame wandeling die niet alleen de “schrijnende” kant laat zien maar tevens meer inzicht biedt in het dagelijks leven van een grote groep mensen hier in Kaapstad. Het contrast is dan ook groot als we bij de supermarkt een “luxe” keuze kunnen maken op de groente-afdeling en bij de slager en we even later in de tuin met zwembad op één van de ligstoelen napraten over deze bijzondere ervaring.

We hebben de smaak van het toeren te pakken en gaan weer op tijd op pad. In het gebied ‘Paarl’ rijden we door één van de grotere wijngebieden rondom Kaapstad. Bij ‘KWV’, Koöperatieve Wijnbouw Vereniging, één van de grootste en oudste wijnhuizen van Zuid-Afrika, stappen we uit. Er volgt een beknopte introductiefilm over het wijnhuis en het wijnproces, daarna lopen we over een gedeelte van het terrein. Hier staan enorme hallen waar de vaten witte- en rode wijn (brandy, port of likeur) staan of liggen opgestapeld om te rijpen. Als afsluiting volgt er natuurlijk nog een proeverij met bijbehorende uitleg over de wijn, een brandy van 38 % en een crèmelikeur die gelukkig het “branderige” gevoel van de brandy snel weg neemt. Om half 12 lopen we keurig en kaarsrecht

het wijnhuis weer uit en belanden nog even in het dichtbij gelegen winkelcentrum. De mannen genieten van de mensen die er rondlopen. De vrouwen proberen aan elke winkel een bliksembezoek te brengen want met dit schitterende weer moet je niet té lang binnen blijven. Vanavond besluiten we voor de laatste keer uit eten te gaan. Zondag zitten we “opgesloten” vanwege het fietsevenement en maandag is het vertrek van Theo en Ria en dan komt het er niet meer van. In ‘Camps Bay’ laten we ons dus weer heerlijk verwennen. Als we terug rijden staan de ecotoiletten en de dranghekken voor morgen al klaar.

Mijn ogen zijn nog gesloten maar in de verte hoor ik al geroezemoes op straat. Als ik door de lamellen van de slaapkamer kijk kan ik nog net een glimp opvangen van de “eerste” fietsers, het parcours loopt immers vlak langs onze bungalow. De ‘Cape Argus Cycle Tour’ is het jaarlijks terugkerende fietsevenement van Kaapstad en het grootst individueel gemeten fietsevenement van de wereld. Het parcours meet zo’n 110 km. over een prachtige route en zo’n 30.500 fietsers

nemen hieraan deel. We kunnen vandaag dan ook geen kant op. Tot 17.30 uur is bij ons de straat afgezet. Niet alleen HP, als fietsliefhebber, maar ook de rest van ons kijkt uit naar dit evenement. Om 09.30 uur lopen we naar het begin van de straat. Het is er al gezellig druk. Een lint van fietsers; race, mountainbike, tandem, oud en jong, man en vrouw… van alles rijdt voorbij. Het is mooi weer maar er staat een verraderlijk windje die voor ons voor wat afkoeling zorgt maar voor de fietsers voor extra krachtsinspanningen. We kunnen lang genieten van de sportievelingen want op dit gedeelte loopt de weg weer eens langzaam omhoog, zoals het over het hele traject op en neer golft. Als Lance Armstrong nog steeds niet is langs geweest knijpen we er snel tussenuit voor de lunch. Op ons terras kunnen we aan het gejoel van de mensen opmaken dat hij even later voorbij rijdt . Wij houden het die middag voor gezien maar Theo en Ria gaan nog even terug de straat op om van de sfeer te genieten want maandagavond vertrekken ze alweer. Gelukkig hebben we dan nog de hele dag voor ons.

Week 22 - We kijken uit naar de komst van Theo en Ria

Ik loop achter met het verhaal. Enórm achter!

Ik moet mezelf nu echt dwingen om te gaan schrijven want anders komt er niks meer van. Het is vandaag woensdag; drie dagen “te laat”, als ik met het verhaal begin. Het kost me bijna een hele dag om iets op papier te zetten. Mijn geheugen en mijn concentratie laten mij behoorlijk in de steek maar het moet en zal vandaag af! Even goed nadenken Wan, kom op…..!!

Eens even kijken wat we maandag (vorige week) nog kunnen doen. Het wordt steeds moeilijker om wat te bedenken. Eerst de auto uitruimen, deze moet aan het einde van de dag worden omgewisseld. We lopen een paar keer heen en weer. Wat een spullen kan een mens toch bij zich hebben.

Daarna het verhaal en de foto’s doorlopen voordat deze op de website worden gezet. Om 11.30 uur zitten we in de auto richting ‘Hout Bay’. Toch wel een beetje nieuwsgierig geworden naar de bungalow die we voor de komende 2 weken hebben gehuurd. Achter een witte muur, met elektrisch hek, ligt een net gazonnetje. Nou, het ziet er aan de voorkant tenminste goed uit. Vandaar uit naar het dalstation van de ‘Tafelberg’ om te vragen naar de wandelmogelijkheden vanaf de top naar beneden. Daarna nog even langs ‘Kirstenbosch National Botanical Gardens’ om te kijken wat de muzikale optredens in deze maand zijn. Om 16.00 uur melden we ons op de luchthaven. De Toyota Corolla wordt omgeruild voor een Honda Accord. Deze biedt meer ruimte voor 4 personen en wat meer comfort. Onderweg halen we een pizzaatje en nuttigen deze op het terras van onze B&B aan de voet van de Tafelberg. ’s Avonds de “troep” uitgezocht en dit, voorzover mogelijk, in de reistassen gestopt; dat scheelt straks weer een paar keer heen en weer lopen.

Het is een zonnige dag

en we besluiten nog wat verkoeling te zoeken aan het strand. We rijden richting ‘Gordon’s Bay’. De stranden zien er rustig uit dus plek zat maar… geen parasol te bekennen. Omdat de schaduw ver te zoeken is rijden we door want we hebben geen zin om een kreeftenkleurtje op te lopen. De ‘Somerset Mall’ biedt op dat moment uitkomst. Na ruim een half uur houden we het alweer voor gezien, het is eigenlijk toch wel zonde om binnen te zijn als het zulk mooi weer is. Onderweg naar Hout Bay stoppen we nog even bij het ‘Twelve Apostels Hotel’ dat uitkijkt over de Altantische Oceaan en de vlak daarlangs lopende autoroute. Onder de luifel op het terras drinken we een heerlijke fruitcocktail en voordat we het weten is het tijd om te gaan. Hè hè, eindelijk...“onze tijd is om” en we kunnen het huis in. Na de sleuteloverdracht en de nodige uitleg over het één en ander halen we de auto leeg en rijden we naar de supermarkt voor de boodschappen. Om 18.00 uur zitten we aan de worteltjes met gekookte aardappels. HP maakt alvast een “welkomstbord” voor Theo & Ria en ik zorg ervoor dat het huis een persoonlijke “touch” krijgt. Ik loop zo te “prutten” dat ik mij op het laatst nog moet haasten ook.

Het vliegveld is hier 40 minuten vandaan en als we aankomen is het vliegtuig net geland. De schuifdeuren gaan open en twee lachende gezichten komen de hoek om. Zoals je je wellicht kunt voorstellen was het een gezellig weerzien na zoveel maanden. Thuis drinken we nog een glaasje bubbels en proosten op de twee leuke weken die komen gaan.

Om 09.00 uur hebben HP en ik ervoor gezorgd dat de oudjes (sorry Mar, maar zo noemen we ze nu eenmaal

) aan een compleet verzorgde ontbijttafel kunnen aanschuiven. Na al die koude maanden in Nederland is het voor hen écht vakantie als we dan ook nog eens lekker buiten kunnen ontbijten. Als het half 12 is houden we het kletsen even voor gezien. Na te hebben gedoucht pakken we echter al snel de draad weer op. Ondanks dat we regelmatig achter de computer zaten zijn er nog genoeg zaken die kennelijk nog niet besproken zijn. En zo kunnen we een hele dag vullen maar…. er is nog meer te doen en te zien. De mannen nemen ondertussen een duik in het grote zwembad. De dames halen de beautycase leeg en geven de T-shirts, korte broeken, ondergoed, slippers …..enz. enz. een plekje in de vele kledingkasten. Daarna begeven we ons naar de keuken voor het avondeten: sla met een Hollands biefstuk uit Zuid-Afrika. We zitten buiten nog lang na te tafelen.

Het is vandaag donderdag. Een “gewoon ontbijtje” buiten op het terras. Na een dag bijkomen wordt het nu weer tijd voor “actie”. We hebben voor deze weken een aantal dingen die we nog willen ondernemen. Sommige daarvan zijn ook voor ons nieuw en andere hebben wij al gezien en willen we graag delen met onze “gasten”. Vandaag besluiten we het ‘Kaapschiereiland’ te verkennen. Vanaf Hout Bay over ‘Chapmans Peak’, een smalle en bochtige panoramische route, langs de kust naar beneden richting ‘Kaap de Goede Hoop Nature Reserve’. We parkeren de auto en volgen het ca. 2 km. lange wandelpad dat ons bij ‘Kaap de Goede Hoop’ brengt. Vanaf de rotsen kijk je neer op de, op dat moment, tamelijk rustige Atlantische Oceaan. De kliffenwand aan de ene kant, met 249 meter boven zeeniveau de hoogste ter wereld, ziet er “spannend” uit, maar het witte zandstrand aan de andere kant doet niet vermoeden dat er in het verleden vele schepen zijn vergaan.

We vervolgen onze weg naar boven langs de andere kant van het schiereiland. In ‘Boulders Beach’ maken we nog een stop voor de zwartvoet pinguïns. Die hebben wij al eerder gezien maar het blijft leuk en de omgeving is hier weer anders. Vanaf de kust verdwijnen we weer richting het binnenland en bij ‘Botrivier’ nemen we weer de afslag naar de kust. Met de zon achter ons rijden we de ‘Clarence Drive’ opnieuw. Bij één van de parkeerplaatsen stoppen we zodat Theo de nodige plaatjes kan schieten. Het is al wat later als we besluiten om onderweg in ‘Camps Bay’ een hapje te gaan eten. We kiezen uit één van de vele restaurantjes langs de gezellige boulevard. Niet alleen op de terrasjes maar ook langs het strand is het nog erg druk met sportieve hardlopers en mensen die van de ondergaande zon genieten.

De volgende ochtend is het even ieder voor zich. Er zijn verder nog geen plannen voor vandaag. Ondanks dat kom je ook tijdens een dag thuis aan de nodige beweging.; van de woonkamer naar de slaapkamer, naar het toilet, de ligstoelen achter in de tuin en dan weer naar de keuken aan de andere voorkant. Na al die maanden alleen maar een slaap- en badkamer te hebben “gezien” moeten we wel even wennen aan de “afstanden” in deze bungalow.

’s Middags besluiten we weer wat boodschapjes te halen in het winkelcentrum even verderop. De mannen zoeken even later nog wat verkoeling in het zwembad en kunnen het niet laten om de glijbaan (die gezien de afmetingen duidelijk voor kinderen gemaakt is) uit te proberen. Ik kan met Ria nog net even genieten van het zonnetje in de tuin. Het is om half 6 écht over als we de stoelen dan al twee keer hebben verschoven om nog net van de laatste zonnestraaltjes te genieten. De avondtemperatuur is zo lekker dat we bijna de tijd vergeten als het inmiddels 23.30 uur is geworden.

Het was een korte nacht. Om 06.00 uur gaat de wekker en ieder zorgt weer voor zijn eigen ontbijt. Anderhalf uur later zitten we in de auto naar de ‘Tafelberg’. Het is een zonnige- en heldere dag. Voor de zekerheid nemen we de windjacks mee voor als het bovenop de berg toch wat frisser is of plotseling wordt. Binnen 10 minuten brengt de kabelbaan je naar boven. De ruime cabine draait rond waardoor iedereen langzaam de omgeving van alle kanten te zien krijgt. Bovenop het enorme plateau heb je een gigantisch vergezicht over de stad, de omliggende omgeving en de kust rondom de Tafelberg. Om 10.30 uur beginnen we aan de ‘Platteklip Gorge’ wandelroute naar het dal; een steil wandelpad dat midden in de kloof naar beneden loopt. Een soort trap met ongelijke treden die voornamelijk uit rotsen en keien bestaat. De bovenbenen krijgen het zwaar te verduren.

Hoewel de meeste mensen de route andersom afleggen zijn wij blij dat we naar beneden lopen, zeker nu de temperatuur aan het oplopen is. Het vergt natuurlijk ook iets minder inspanning maar je moet je wel goed blijven concentreren op waar je loopt. De schaduwplekken onderweg zijn extreem schaars en daar waar wát schaduw is zitten de wandelaars dan ook dicht op elkaar om even bij te komen en uit te puffen. Langzaam komt de autoweg dichterbij en om 13.30 uur hebben we eindelijk weer een vlakke ondergrond onder onze voeten. Na een stevige maaltijd komt er een einde aan deze bijzondere dag als we snel onder de wol kruipen.

De benen zijn stram als ik het bed uitstap. Gelukkig ben ik niet de enige en heeft de rest er ook last van. Na de inspanning van gisteren bieden het zwembad en de ligstoelen een welkome ontspanning voor vandaag. We worden echter wel de hele dag herinnerd aan de wandeling. Aangezien je in het hele huis ongelijke vloerdelen hebt voel je bij elke stap die je neemt je bovenbenen. We lijken wel een stelletje oude knarren.

Aan het einde van de dag wordt er een koffertje klaargemaakt voor onze “logeerpartij” van maandag, die voor Theo en Ria een verrassing is.

Week 21 - Van Swellendam naar Gordon's Bay

Om 8 uur zitten we klaar want we willen tenslotte niks missen van het allerbeste ontbijt.

En, het moet gezegd, er was zeker aandacht aan besteed. Bij het uitchecken werd nog wel terloops gevraagd hoe wij de Nederlandse kaas vonden, want die smaakte toch véél lekkerder dan in Nederland zelf?! Pech voor ons, dié hadden we nou net overgeslagen. Voordat we gaan eerst nog even langs de garage. De achterband zag er gisteren verdacht uit. Een schroef blijkt inderdaad de boosdoener te zijn. Dat wordt weer plakken dus. De monteur is er zo’n half uur mee bezig; auto op de brug, wiel eraf, oorzaak vaststellen, band van de velg, binnenzijde band polijsten, band plakken, band op de velg, controleren op mogelijke lekkage, velg onder de auto… klaar. Totale kosten: 50,00 ZAR (zo’n 5 euro).

In eerste instantie zou dit onze laatste week in Zuid-Afrika zijn geweest. Dan een paar dagen thuis om alles weer even op orde te brengen en dan met Theo en Ria, als afsluiting, op weg naar Bali. Doordat we uiteindelijk voor een verlenging in ‘Houtbaai’ (Kaapstad) hebben gekozen houden wij nu tijd “over”. Deze week zullen we ons dus niet te veel meer inspannen. We willen niet te veel rijden omdat we redelijk dicht bij de eindbestemming zijn en we besloten hebben om dit met z’n vieren te gaan verkennen. Deze omgeving blijft dan ook voor ons een verrassing.

Het weer is sinds gisteren nog steeds niet opgeklaard. Het is droog maar daar blijft het dan ook bij. De pijpen zijn aan de broeken geritst en de sweater komt weer eens goed van pas. We rijden richting het zuiden. Bij ‘Malgas’ steken we met een pontje de rivier over. Dit is de enige pont in Zuid-Afrika die nog met de hand wordt voortbewogen. Twee mannen die, al lopend met een ketting, de pont in beweging brengen. Natuurlijk is het ook de bedoeling dat wij even gaan helpen. Zolang de pont maar in beweging is gaat het “redelijk” vanzelf.

‘De Hoop Nature Reserve’ is een natuurreservaat langs de kust. Hier vind je mooie witte zandduinen. We parkeren de auto en lopen naar de kust. Als we omhoog lopen worden we bijna gezandstraald, jeetje wát een wind. Als de nodige plaatjes en film zijn gemaakt gaan we gauw terug. Helaas is het contrast op de beelden niet zo mooi als bij helder weer. Als we bij de auto komen kloppen we de kleding goed uit. Het zand zit echt overal, tot in onze oren aan toe. In ‘Bredasdorp’ zoeken we naar een plekje voor de nacht. Als er bij een guesthouse naar ons budget wordt gevraagd heeft ze toevallig voor die prijs nog een kamer. Die truc kennen we en, ondanks onze lagere inzet, geeft het ons geen goed gevoel.

We gaan weer verder. Uiteindelijk belandden we bij iemand thuis. Een jonge meid (met twee tekkels met jongen). Ze heeft het achterste gedeelte van haar huis voor gasten ingericht. Het is ons nog niet eerder gebeurd dat de badkamer aan de overkant van de gang lag. ’s Avonds belanden we in het restaurant aan de overkant. HP ging ook eens op de experimentele tour: pasta met chorizo en krokant gebakken varkensmaag. Wij associeerden dit met lekkere uitgebakken spekjes. Nou, het beeld dat wij erbij hadden bleek totaal anders. Het viel totaal niet in de smaak en de geur was niet al te prettig zullen we maar zeggen. Na één poging om een hapje te nemen ging het bord terug richting de keuken. De daarna bestelde lasagne deed het gerecht gelukkig snel weer vergeten.

Het is nog steeds koud en bewolkt als we opstaan. Een korte rit brengt ons bij ‘L’Agulhas’; het zuidelijkste punt van het vasteland van Afrika. Hier komen de Indische- en Altantische Oceaan samen.

Het ziet er hier niet echt spannend en toeristisch uit. ‘Kaap de Goede Hoop’ is voor veel toeristen het zuidelijkste punt omdat de kust hier veel indrukwekkender blijkt te zijn en de meeste toeristen nu eenmaal niet beter weten. Slim gedaan.

Of dat zo is zullen we zelf nog moeten beoordelen. De kleine oude vuurtoren uit 1848 (de op één na oudste van het land), met daarin een klein museum waar veel aandacht wordt besteed aan de Nederlandse vuurtorens, wordt door ons nog wel beklommen. Na drie super steile trappen zijn we boven. Eenmaal buiten was het, door de harde wind en redelijke hoogte, goed vasthouden aan de railing. In ‘Kleinbaai’ vinden we aan de kust een keurig hotel. Deze kleine plaats, net als het nabijgelegen ‘Gansbaai’, draait voornamelijk op de toeristen die voor het zogenaamde “Shark cage diving” komen. Voor wie het niets zegt; vanaf een boot in een kooi onder water en dan de (soms) reusachtige en befaamde witte haaien lokken met bloed en aas om een paar foto’s te kunnen maken. Dit heeft echter tot gevolg dat de gevaarlijke beesten steeds dichter langs de kust rondzwerven met alle gevolgen van dien. Volgens ons niet de juiste manier om de ongetwijfeld schitterende en indrukwekkende dieren te “ontmoeten”. Wij zijn lekker nog even over het strand gelopen en uitgewaaid voordat we later die avond aan tafel gaan. Een heerlijke en traditionele “Bobotie”(gehaktschotel) wordt ons voorgeschoteld.

Het lijkt ’s morgens wel of we bij de chinees zitten. De jam en yoghurt gaan zo aan je neus voorbij als we het draaiplateau een slinger geven. De broeken worden weer afgeritst en de sweaters blijven liggen. Zon! En dus ook meteen weer warm.

Langs de kust rijden we naar ‘Gordon’s Bay’. Onderweg stoppen we om te genieten van de ruige zee. Ook bij ‘Betty’s Bay’ stappen we uit, hier huist een kolonie zwartvoet pinguïns. Het blijft een komisch gezicht als ze heen en weer waggelen over de rotsen en het strand. Op het laatste stuk slingert de weg vlak langs de kust verder. Deze panoramische route is aanzienlijk korter dan de ‘Great Ocean Road’ in Australië maar heeft wel meer parkeerplekken om van het uitzicht te kunnen genieten. Via de “VVV” komen we aan een flyer met daarop een goed ogend guesthouse aan zee. Een pas geopend en geheel gerenoveerd design huis met 6 ruime kamers, fitnessruimte, TV-kamer, binnenzwembad, dakterras met zwembad en uitzicht op zee en, zo blijkt later, de achterkant van de ‘Tafelberg’ die je niet zou herkennen van deze kant. We kiezen, we zijn namelijk de enige gasten, natuurlijk een kamer die uitkijkt op zee. Van woensdag tot zondag zijn we hier gebleven. Omdat we toch de enige gasten in het huis zijn mogen we ook van de keuken gebruik maken. Dus dat werd ’s middags een eitje bakken of een tosti maken. Ze hebben ook hier BVN op de televisie, dus even journaal kijken om half 10 en zelfs een keer ‘De wereld draait door’. Gezellig hoor!

Het zonnetje schijnt volop en met een windje erbij was het zeer aangenaam. De laatste twee dagen is de wind echter meer gaan opsteken en vooral in de middag kon je echt spreken van stevige rukwinden. ’s Avonds werd deze zó krachtig dat de storm over ons balkon raasde waardoor het erg onrustige nachten werden. Verder hebben we deze dagen niet veel bijzonders gedaan; een beetje luieren, wat slaap inhalen (door de stormachtige nachten

, even naar het dorpje, genieten van het uitzicht…… enz. enz. Lekker opgeladen dus voor de twee weken die gaan komen.

Het is zondag. We gaan weer op pad. Het was de bedoeling om weer even het binnenland in te gaan maar gezien de (volgens de kranten) extreem hoge temperaturen van boven de 40 graden beslissen we toch maar om bij de kust te blijven, waar het overigens nog steeds erg warm is. Na wat heen en weer rijden langs de westkant van de kust zijn we toch in een wijk van ‘Kaapstad’ beland. Misschien toch wel een goede en handige uitvalsbasis voor de komende twee dagen. We moeten nog een aantal dingen regelen en onder andere ook de auto “omruilen” op de luchthaven. In een straatje staat één van de vele gerenoveerde oude panden. Hoog plafond, koele kamers en een houten vloer die nog origineel is…. tenminste, als kraken duidt op originaliteit

Het is een zwoele avond als we op zoek gaan naar een restaurantje. Gelukkig kunnen we buiten zitten hoewel het binnen misschien wel koeler was geweest vanwege de airco…. maar we klagen niet.

We maken ons op voor onze verlenging in Kaapstad.

Week 20 - Van Springbok naar Swellendam

Gelukkig hebben we gisterenavond nog een summiere samenvatting van de Olympische Spelen kunnen zien. Je wordt hier dood gegooid met cricket en rugby maar van de Olympische Spelen laten ze niets tot weinig zien.

Het is maandag. Om 09.00 uur staat HP bij het bandencentrum. De lekke band wordt vervangen door een nieuwe. Hij was immers al eerder lek. We rijden nu al twee dagen (weekend) zonder reserveband en dat is op deze ongeasfalteerde wegen niet zo’n lekker idee. Met een veilig gevoel gaan we dus weer op pad. We laten de ‘Groene Kalahari’, zoals dit gebied wordt genoemd, achter ons en brengen een bezoek aan het ‘Namakwaland NP’. Een rotsig landschap met voornamelijk droge en dorre vetplanten. Zo hier en daar staan er wat groene bolletjes die de omgeving nog wat kleur geven. Je kunt je bijna niet voorstellen dat al deze bolletjes in juli-augustus samen één kleurig bloementapijt vormen. Het landschap blijft ons weer verbazen en de weg ook. Het lijkt wel een ouderwets wasbord waar we op rijden, al schuddend bereiken we na een kleine 3 uur weer het rustige asfalt.

Vanmorgen van de eigenaresse een tip gekregen om naar ‘Strandfontein’ aan de kust te gaan. Om ons niet helemaal blind te staren op dit plekje bekijken we onderweg al wat dorpjes voor een accommodatie. Hebben wij weer…….veel zit al vol. Na twee uur in de omgeving te hebben rondgereden rijden we door naar ‘Strandfontein’. Drie kippen en een paardekop én.. natuurlijk twee toeristen in een Toyota Corolla, meer leven is er niet te bekennen. Zijn we hiervoor helemaal hier naar toe gereden?! Het is inmiddels 19.30 uur als we onverrichter zaken weer bij onze tweede B&B van die middag voor de deur staan. Waardeloze tip dus!

Met frisse moed staan we op en beginnen weer aan een nieuwe dag. Een korte rit brengt ons bij ‘Clanwilliam’ in het ‘Cederberg-gebied’. We hadden gepland om een stukje door de bergen te rijden maar inmiddels drijven er donkere wolken boven de bergen die het uitzicht zullen belemmeren. Het heeft dus weinig zin om die kant op te gaan. Het uitstapje besluiten we voor morgen te bewaren en we hopen maar op beter weer. Als we het dorpje binnenrijden zien we aan de overkant van de straat een hotelletje. We steken recht over. HP blijft in de auto en ik loop naar binnen. De kamer wordt meteen goedgekeurd dus dat scheelt weer zoekwerk. Als ik net ben ingestapt staat er een agent voor onze neus een bon uit te schrijven. Wel heb ik jou daar?!?!

We staan (weer) met de neus de verkeerde kant op en dat mag óók hier niet. Gelukkig weet HP zich er uit te lullen en komen we er met een waarschuwing goed vanaf. Denk dus niet dat je alleen in NL overijverige pennenlikkers hebt! We nemen plaats op de veranda; er is nog wat “uitzoekwerk” te doen voor de 2 weken verlenging in Kaapstad. Dat is hier een tijdrovende “hobby”. Oké je hebt hier overal internet maar het openen van sommige (flash)websites veroorzaakt regelmatig enige ergernis. De pagina blijft hangen of het lukt gewoon helemaal niet.

De zon valt binnen als ik de gordijnen openschuif, er is een strak blauwe hemel.

Voordat we gaan rijden lopen we naar de overkant voor een ontbijtje. Deze keer was dat niet inclusief. We bestellen wat toast met zoetigheid, voor ons geen Engels ontbijt met bonen en worst. Het zijn een soort wentelteefjes die we krijgen voorgeschoteld. Nou, het vult behoorlijk dus voorlopig voor ons geen lunch. De ‘Pakhuis pas’ loopt door een gebied met opeengestapelde keien en rotsblokken. Het is best wel een “rommelig” gezicht als je lang genoeg naar het landschap blijft kijken. We gaan op zoek naar ‘Soldiers Head’, een stapel stenen die met enige verbeelding deze verschijning weergeeft. Omdat het nergens staat aangegeven vragen we de weg aan één van de vele wegwerkers hier in het land. Alles wordt immers in gereedheid gebracht voor de WK. Eén of ander stoffig pad brengt ons erheen. In het hoge gras staat een verscholen bordje ‘Soldaatkop’. Gelukkig dat we het zagen anders waren we het stapeltje stenen zo voorbij gereden. Vandaar uit naar ‘Paternoster’, aan de kust. Het lijkt net of je op een Grieks eiland bent aangekomen. De huisjes zijn wit gepleisterd met hier en daar blauwe kozijnen. Je vindt er een kleine buurtsuper, een paar eetgelegenheden en een winkel van sinkel. Ze willen verder liever geen commerciële middenstand in dit vredige kustplaatsje. Het is best fris als we om half vijf een rondje lopen. Vanaf ‘Springbok’ in het noorden merken we al dat de temperatuur hier langs de kust (uiteraard) lager ligt. ’s Avonds dus even een truitje over de schouders. Ja ja, ik hoor jullie denken ……… “wat een mietjes ……. wij hebben het pas koud in Nederland, ze moeten niet zo zeuren!”

Van de kust weer terug naar het binnenland. In deze omgeving, die relatief dicht bij Kaapstad ligt, vindt je diverse wijnlandgoederen met bijbehorende wijnhuizen. Onderweg in de ‘Riebeek Valley’ zijn we gestopt bij het wijnlandgoed ‘Allesverloren’. Hier wordt behalve wijn ook port gemaakt. Als we een goed restaurant hebben gevonden, waar je heerlijk kan dineren, dan wil HP nog wel eens een portje bestellen. Ik zwicht dan voor een ‘Amarula’ met ijs. ‘Allesverloren’ is één van de drie Zuid Afrikaanse merken die HP tijdens het diner een keer heeft mogen proeven. Zoals jullie wellicht weten zijn wij totaal geen wijndrinkers maar een portje proeven…dat gaat prima . We stoppen bij het landgoed en stappen een héél klein winkel/proeverij-tje binnen. En ja hoor! Om 10.30 uur staan wij al te nippen aan een klein glaasje.

Gelukkig is de hoeveelheid zo klein dat we “helder” weer in de auto stappen. Na 3 bergpassen komen we aan in ‘Montagu’. Hier vind je nog vele huizen in de “Old Dutch style”. Als we één van de B&B’s bekijken laat de eigenaresse vol trots de kamer zien waar Nelson Mandela in 1995 heeft overnacht. De en-suite badkamer heeft een wastafel en een bad met handdouche. Op 76-jarige leeftijd heeft de goede man dus staan badderen met een douchekop in zijn hand i.p.v. één die comfortabel aan de muur vastzit. Een gek idee. Na zijn vrijlating, in 1990, heeft hij diverse gebieden en plaatsen in het land bezocht, waaronder dus ook Montagu. Een foto aan de muur, met het gebouw op de achtergrond, is hiervan het bewijs. De popperige authentieke inrichting, die in het hele pand en tot in het kleinste detail is doorgevoerd, heeft niet onze voorkeur. We zoeken dus verder. Twee straten verder vinden we een geschikte en rustige locatie. Hier zullen we wat langer verblijven.

“Vandaag maar even niks”, zeiden we tegen elkaar toen we vanmorgen opstonden. Het dorpje verkennen, een beetje slenteren in de “hoofdstraat” en genieten van de mensen die er rondlopen. Er staat een klein autootje (Golf I) voor de supermarkt. Met verbazing kijken we hoeveel mensen instappen. Het is even proppen maar er “passen” precies vier volwassenen achterin, zelfs eentje die op krukken loopt. Hij stapt als eerste moeilijk in en schuift steeds een stukje op totdat iedereen zit. Uhh, is het niet makkelijker als je gewoon via het andere portier instapt ?!?!? Afijn, het is altijd genieten op straat en er gebeurt altijd wel iets verrassends.

Even bij de Spar wat lekkers gehaald en op ons terras, onder de druivenranken waar een heerlijk briesje staat, smeren we de bruine bolletjes. ’s Avonds belanden we in één van de lekkere restaurants op loopafstand. Gelukkig is er, op deze zwoele avond, buiten een tafel voor ons gereserveerd. Het behoeft geen uitleg dat we heerlijk hebben zitten eten als ik verklap dat dit één van de 20 beste restaurants van ZA is.

En we hadden ons nog wel voorgenomen om de ochtend te beginnen met de (berg)wandeling die uitzicht biedt over het dorp. Maar, zoals voorspeld, is het vandaag warm, érg warm. Het is boven de 40 graden, nou ….die wandeling laten we maar voor wat het is. Dan maar even naar de lokale markt die iedere zaterdag wordt gehouden. Ach, die zijn ook altijd hetzelfde; ten eerste is het heel klein en ten tweede vind je er wat groente, zelfgemaakte jam, wat zelfgemaakte kleding en natuurlijk het onmisbare houtsnijwerk. Om 11.00 uur ploffen we neer op de, gisteren nog zo lekkere veranda, maar vandaag is er geen wind en is het te warm. Onderuitgezakt blijven we zitten. De hitte laat dát beetje energie dat we nog hadden snel verdampen.

Het is zondag en we gaan weer op pad. Het ziet er somber uit en er hangen lage donkere wolken in de bergen. Wat er in een nacht niet kan veranderen?! Als we bij de kust belanden, in ‘Witsand’, is het beter weer. Het is er druk met vissers die, aan het formaat van het aas te zien, op grote “jongens” azen. De lijnen staan strak gespannen in de Indische Oceaan. Wij houden het na een paar uur voor gezien maar zij houden het vast langer vol en hopen op een goede vangst. In ‘Swellendam’ vinden we een “5-sterren luxury estate”, zoals de eigenaresse haar domein noemt. Voor een leuke prijs willen wij hier wel overnachten. We zijn vroeg en dan hebben we nog wat aan onze middag. Nou, dat hadden we gedacht. We krijgen “alles” te zien en krijgen overal uitleg bij. Van de hal naar de ontbijtruimte (met het allerbeste ontbijt van het dorp, inclusief champagne), van het zwembad naar “de gym” en de driving range en van de ene cottage naar de ander. Als we er eentje hebben gekozen begint de uitleg opnieuw; uitleg over de afstandbediening van de TV, de airco, de verlichting, het heerlijke bed, de antiallergische dekbedden, de gratis badslippers, hoe de waterkoker aan en uit gaat en dan nog de “gratis” wijn van het huis die je geproefd moét hebben ……enz enz. Ja!, zo gaat de middag weer lekker snel voorbij!

Nog wat tijd over om het verhaal af te ronden en ons klaar te maken voor het avondmaal. Dat wordt paraplu mee want het is weer gaan regenen. Nou, het zal ons benieuwen hoe morgenochtend het “allerbeste ontbijt” zal smaken?

Week 19 - van 'Karoo' naar 'Namakwaland'

Het is vandaag 14 februari, Valentijnsdag. Ik moet hoognodig gaan schrijven want dat heb ik deze week verzuimd te doen. Geen tijd? Nou, je kan beter zeggen geen zin.. en elke dag nam ik mij voor om te gaan beginnen. Met het logboekje naast mij gaat het vast wel weer lukken.

Maandag stappen we in een weer glimmende auto. Als extra ‘service van het huis’ heeft de klusjesman onze auto gewassen. Helaas blijft de auto niet lang wit want we rijden door een droog en dor landschap. Met aan de ene kant het ‘Kougagebergte’ en aan de andere kant het ‘Tsitsikammagebergte’, is het een brede kloof waar we doorheen rijden. Vlakbij de kust komen uit bij het hele kleine plaatsje ‘Stormsrivier’. Hier belanden we in een vrijstaand huisje met grote veranda en uitzicht op de bergen. Gelukkig is de temperatuur hier wat aangenamer en het windje zorgt ervoor dat we ook lekker buiten kunnen zitten.

Als we ’s ochtends vroeg de openslaande deuren willen openzetten komt de warmte ons al tegemoet. Het weer is totaal omgeslagen, jammer dus!

We rijden naar het ‘Tsitsikamma NP’, dat langs de kust ligt. Hier is het ook wat koeler. Een wandeling brengt ons naar een hangbrug, vlak boven de oceaan, die de kloof met elkaar verbindt. Ik loop het pad verder naar boven dat me bij een uitzichtspunt brengt. Hier kijk je uit over de oceaan en het landschap, beneden zie ik HP op een rots zitten. Langzaam trekt de lucht dicht. Vanaf het binnenland trekken rookwolken naar de kust. Het is al geruime tijd zó droog dat er aardig wat natuurbranden zijn ontstaan in dit gebied. In het restaurant nemen we op het terras plaats, waar het roet af en toe naar benden dwarrelt. De bediening is in het algemeen niet al te snel maar vandaag zal het wel aan de warmte liggen want de snelheid is er totaal uit. Om half 3 besluiten we terug te gaan naar het huisje, het is té warm om nog wat te ondernemen.

We rijden verder langs de kust, het is de welbekende tuinroute. Vanwege het vele groen dat hier groeit heeft het deze naam gekregen. Onderweg stoppen we bij een roofvogelopvang, de meeste vogels kunnen na de opvang gelukkig weer de vrije natuur in. Tijdens de show krijgen we wat uitleg en scheren de vogels langs ons hoofd. Helaas zorgt de regen er voor dat we eerder moeten stoppen omdat we nu toch wel héél erg nat beginnen te worden. In ‘Knysna’, een gezellig toeristendorpje met een lagune, vinden we een overnachting. Het is nog vroeg dus we verkennen nog even het centrum met zijn vele winkeltjes. De promenade straalt een bijna Mediterrane sfeer uit met houten vlonders en boetiekjes. ’s Avonds schuiven we aan bij een trendy restaurant waar we genieten van een heerlijk drie-gangen diner.

We vervolgen de tuinroute. Helaas is het erg bewolkt dus we kunnen niet optimaal van de omgeving genieten, de zee is wild en er hangen dikke zeedampen. Vanaf ‘Mosselbaai’ rijden we het land weer in met ‘Oudtshoorn’ als einddoel. We ontwijken de snelweg en kiezen voor een B-weg zodat we meer van het landschap kunnen zien. In ‘Oudtshoorn’ aangekomen, het centrum van de struisvogel-farms, belt HP een aantal B&B’s die in het accommodatiegidsje staan; we komen er al snel achter dat het hier niet gaat lukken. De Harley-Davidson motorclub is hier vandaag neergestreken vanwege een jaarlijkse bijeenkomst, dus dat is pech voor ons. Verder in de omgeving is er niks en we verleggen ons einddoel naar ‘Prince-Albert’. Het is erg bewolkt in de bergen. Als we over de ‘Schoemanspoort pas’ zijn, drijven de wolken als een versnelde film voorbij en verschijnt er een strak blauwe hemel. Jeetje wat een verschil is dat, alles ziet er meteen weer zonniger uit en je bloeit zelf ook weer op.

Voor het laatste stuk moeten we nog één pas over: ‘Swartberg pas’. De asfaltweg laten we weer eens achter ons en we gaan verder op een gravelweg, die in korte haarspeldbochten steil omhoog slingert. Onderweg zijn er genoeg parkeerplekken om van het uitzicht op het ‘Klein Karoo gebied’ te genieten. Als we op de top zijn krijg je een goed beeld van de kloof die het landschap uit elkaar heeft gescheurd. De weg loopt steil omlaag waardoor we snel op het punt zijn dat we zojuist nog van boven hebben staan bewonderen; in de smalle kloof. Als we uit de auto stappen voelen we ons héél klein worden, wat een enorme rotswanden rijzen hier omhoog. We rijden de laatste bocht uit en belanden plots weer in een “normaal” en relatief vlak landschap. Prince-Albert is een tamelijk klein dorp dus we hopen hier wat te kunnen vinden. Een paar mooie witte gerestaureerde huisjes die omgetoverd zijn in B&B. We stoppen op de hoek en lopen over het gras, op zoek naar de eigenaar. In één van de ruimtes horen we mensen praten…..een verbaasd gezicht kijkt ons met ongeloof aan. “Hééé, ik ken jou”, zegt de dame tegen HP. Na wat graafwerk in het geheugen blijken ze oud-collega’s te zijn uit de tijd dat hij op Schiphol werkte. Inmiddels komt de flamboyante eigenaar aangelopen met een soort salamiworst. Of we ook een stukje willen? Het blijkt van Kudu te zijn…. nou dat smaakt heerlijk kan ik je verzekeren! Hij heeft eigenlijk geen slaapplaats meer maar maakt, in dit bijzondere geval, een uitzondering. Terwijl HP en Wilma oude herinneringen ophalen kunnen we even later in het aparte “gastenverblijf” terecht. De eigenaar regelt dat we ’s avonds kunnen aanschuiven bij ‘Bokkie’ in een soort huiskamer. Hij behoorde tot de top-10 chefs van Zuid Afrika. Hij is officieel gestopt en brengt nu zijn passie over op een paar jonge donkere Zuid Afrikanen. Het is bijzonder dat we hier zitten want hij kookt maximaal 2 avonden in de week en is dan altijd volgeboekt. Door een toevallige annulering kunnen we via Charles, de eigenaar van de B&B, bij Bokkie terecht. We hebben heerlijk zitten snoepen van zijn kookkunsten.

Om 08.00 zitten we buiten alweer te genieten van het ontbijt. We proberen de snelwegen, waar mogelijk, te vermijden en kiezen voor een goede alternatieve route. Van ‘Klein Karoo’ gaan we naar ‘Groot Karoo’. Er is weinig verschil, het is hier nog steeds droog en dor, alleen is het hier wat weidser. We komen uit op de snelweg die Kaapstad met Johannesburg verbindt. Hier ligt ‘Beaufort-West’, een soort truckers-dorp. Een avontuurlijke weg brengt ons naar een lodge. Hier komen we aan in een oase van groen. Helaas wordt er aan de tuin meer zorg besteed dan aan de lodges, die konden wel een opknapbeurt gebruiken.

Het zoeken naar een geschikte slaapplek gaat niet zo gemakkelijk. We komen bij een jong stelletje die ook volgeboekt zijn, maar ze hebben nog wel wat anders. Ze hebben een 3-tal appartementen die ze proberen te verkopen maar dat wil nog niet erg lukken. De woonkamer met volledige keuken hebben ze een beetje omgetoverd tot slaapkamer. Ach, het ziet er erg schoon en nieuw uit en voor een “prikkie” willen we dit wel. Die middag gaan we naar het dichtbij gelegen ‘Karoo NP’ wat meer een natuurreservaat is. Het is een voornamelijk kaal en droog reservaat met hier en daar de bekende rotsformaties die thuishoren in het bergachtige ‘Karoo’. Een paar (redelijk bijzondere) bergzebra’s staat te grazen maar de rest van het kleine grut houdt het voor gezien …. het is immers véél te warm. Het enige “aantrekkelijke” restaurant is vandaag gesloten dus we belanden midden in een klein winkeltje met vier tafels, waar ’s avonds ook wordt gekookt. Er wordt van alles verkocht uit de lokale omgeving; zelfgemaakte jam, olijfolie, oorbellen, kettingen, maar ook kleden en stoelen. Op een klein A5 papiertje staan een paar gerechtjes en we kiezen het gerecht van de dag: kipschnitzel met salade en aardappeltjes voor € 4,-. “Dat kan toch nooit wat zijn?”, denk je vooraf. Maar.. we waren toch wel aangenaam verrast door het krokante laagje van de schnitzel en de uitstraling van het bord. Complimenten.

Het is net of we aan het verhuizen zijn als we het vrijwel “lege” appartement betreden en even later in de woonkamer in slaap vallen.

Een stoffige ongeasfalteerde weg van 200 km. ligt voor ons. Als we ongeveer op de helft zijn, weer eens in de middle of nowhere, voelt HP iets in zijn stuur. We stappen uit. Ja hoor, inderdaad…een lekke band!

Dezelfde als de eerste keer. Nu is het serieuzer en kunnen we écht niet doorrijden. In zo’n 5 á 10 minuten legt HP de “volwaardige” reserveband eronder. Geen thuisbrengertje gelukkig want die had het op deze ondergrond waarschijnlijk ook niet lang gehouden. We komen uit bij ‘Prieska’. Dit uitgestorven dorp biedt weinig mogelijkheden. Er zit niks anders op dan verder door te rijden naar het noorden. Het wordt steeds vlakker de bergen verdwijnen langzaam. Het landschap wordt ook steeds roder en langzaam zie je de bewoonde wereld “verdwijnen”. Er is weinig tot geen landbouwgrond meer te bekennen. Hier en daar staat er een eenzaam “hutje”. Als we dichterbij ‘Uppington’ komen wordt het weer groener en vult het landschap zich met druivenranken. De druiven worden niet alleen voor de wijn gebruikt maar het merendeel wordt tot rozijnen gedroogd. De ‘Oranjerivier’ zorgt ervoor dat er genoeg water in de omgeving is voor vruchtbare landbouwgrond. Het is half 7 als we aankomen en ons gidsje geeft een paar 5-sterren slaapplekken aan ……. we laten ons verwennen, want dat hebben we na zo’n dag wel verdiend vinden we zelf. Voordat we een keuze maken willen we ze wel met elkaar vergelijken. Over één ding zijn we het eens… hoe komen ze in vredesnaam aan zoveel sterren? Vast uit het heelal geplukt, want het zijn meer vallende sterren dan rijzende.

Een “bekend” nummer klinkt door de muziekboxen als we ’s ochtends de ontbijtruimte binnen lopen. Het lijkt wel …..of toch niet? … nee dat kan toch niet hier? Jawel! Het is een Engelstalige cd van BZN!! @##$%#$

Met de melodie nog in ons hoofd stappen we even later in de auto. Na een uurtje rijden komen we aan bij het ‘Agrabies Falls NP’. Hier stort de ‘Oranjerivier’ naar beneden. Deze rivier ontspringt in de ‘Drakensbergen’ en mondt uit in de Atlantische Oceaan. Twee weken geleden is hier een vloedstroom geweest en daardoor staat het water nog tamelijk hoog. Als we dichterbij komen zien we hoe de kolkende watermassa zich met enorme kracht door de nauwe kloof stuwt. Ze dondert met veel geweld en lawaai naar beneden. We verlaten het park. Onderweg kopen we bij een stalletje nog wat verse rozijnen en wat noten. Deze keer kiezen we voor de geasfalteerde weg. Op deze lange rechte wegen test menig automerk zijn (ver)nieuw(d)e modellen. Deze auto’s hebben, na goedkeuring van het ministerie, ook andere snelheidsrestricties. We spotten een aantal Duitse kentekenplaten (ML600 AMG, RS6, Cooper?? en een aantal auto’s zonder type-aanduiding) maar daar blijft het dan ook bij.

Als we zo om ons heen kijken dan lijkt het wel of we weer door Namibië rijden. Rode ondergrond, hier en daar een struikje, maar verder geen teken van leven te bekennen op deze enorme vlaktes. ‘Springbok’ is onze uitvalsbasis voor maandag als we weer verder rijden door het ‘Namakwaland’.

Week 18 - Van Kokstad naar Graaff-Reinet

Met een liefdevol bereidde omelet voor ons genieten we van het uitzicht over het water. De vogels vliegen druk heen en weer. De eigenaresse vraagt geïnteresseerd naar onze plannen voor vandaag…….”richting ‘Rhodes’ over de ‘Naudesnek Pas”, is het antwoord. Ze heeft zo haar twijfels want de weg naar de pas toe is smal en steil, meer geschikt voor een 4WD en 20 jaar geleden, toen zij er overheen reed, was er niks aan gedaan. Als ik dat hoor dan heb ik zo mijn twijfels of we het wel moeten doen. Nou ben ik wat voorzichtiger en zie ik meteen al “beren op de weg”. HP neemt dat soort verhalen altijd met een korreltje zout, mensen mogen immers ook graag overdrijven.

Na twee dagen op zoek te zijn geweest naar een leuke accommodatie hopen we dat dat aan het einde van de dag wél gaat lukken, zodat we daar wat langer kunnen verblijven.

Maar eerst een bezoek aan de kapper. De bezoekjes in Afrika zijn het leukst, het is er altijd een gezellige en rommelige boel.

Ik rommel deze keer nog wat in de lodge terwijl HP om 09.00 uur op zoek gaat naar een kapper. Een uur later doet hij met een teleurgesteld gezicht de deur open. Met een onafgemaakt kapsel is hij zo bij de kapper weggelopen. De achterkant zag er met de tondeuse goed uit. Maar bovenop wist de kapper geen raad met dat kroesloze piekhaar. In het wilde weg is hij begonnen met knippen…..STOP!!....”Ik kom wel terug met mijn vrouw, dan kan zij het afmaken”, was zijn reactie. Uiteindelijk hebben we in alle rust in de lodge het kapsel “hersteld” en ik kan zeggen dat mijn kunsten in de smaak vielen bij de klant. Om 11.00 uur stappen we in de auto en bij de afslag ‘Mount Fletcher’ gaan we richting de ‘Naudesnek Pas’ een ongeasfalteerde en smalle bergweg op. De gravelweg veranderde in kleine steentjes, deze werden langzaam groter en uiteindelijk hebben we alleen nog maar op keien gereden. De oneffenheden in de weg werden gaten en die gaten werden kuilen…….en onderweg hadden we aan een plaatselijke boer nog wel gevraagd of deze auto geschikt was om mee verder te rijden. Natuurlijk! zei hij, deze auto is prima voor de weg. Nou er was niks natuurlijks aan kan ik je zeggen. Ondanks dat we ons in een zeer mooie, groene, berg- en rotsachtige omgeving bevonden werd het genieten langzaam minder. Omdat er weinig vrijheid onder de auto is schraapten we regelmatig het zand en de stenen op. De diepe kuilen werden door ons opgevuld met losliggende keien, anders konden we niet door. Deze “enorm leuke actie” hebben we vijf keer moeten uitvoeren. HP in de auto en ik aanwijzingen geven. Zo zijn we voetje voor voetje verder gekropen over het zeer beroerde pad dat, achteraf, écht alleen met een 4WD te doen was en niet met een volgeladen Corolla. Maar dát staat niet aan het begin van de “weg” aangegeven. Met de kilometerteller hielden we de afstanden naar de tamelijk schaarse hutjes bij. Als we tóch vast komen te zitten dan weten we waar we eventueel hulp kunnen halen. Even later kwamen we, in dit uitgestorven landschap, nog een politiewagen (4X4) tegen. Hij kon ons vertellen dat de weg verderop wat beter werd. Dat klopte, de weg werd ietsje beter. Maar toen we dachten alles gehad te hebben……..verscheen er voor ons een enorme plas water. De enige manier om aan de overkant te komen was door het midden. Aan beide kanten lag drassig gras met een brede afwateringsgeul. Nou dat “ding” heeft het water goed afgevoerd….niet dus! Hoe diep zal het zijn?? HP begon alvast de bagage uit de auto te halen en naar de andere kant van de plas te dragen, dit is allemaal extra gewicht en we liggen al zo laag. Ik heb met blote voeten de diepte van de plas verkend; in het midden tot mijn knieën en aan de zijkant tot de helft van mijn kuiten. Met volle concentratie neemt HP plaats achter het stuur en met gespannen gezicht geef ik voorzichtig aanwijzingen. Een beetje meer naar links, stuur recht houden, het water komt langzaam hoger, blijven rijden en niet vastgezogen worden in de blubber. Met een zucht van verlichting halen we opgelucht de andere kant. We hebben het gehaald! Je moet er toch niet aan denken dat je op zo’n plek vast komt te zitten. Als we eindelijk op de splitsing aankomen besluiten we de ‘Naudesnek Pas’ over te slaan. We zijn hoog en ver genoeg geweest. De ontlading is groot als de beroerde weg ,6 uur later, in asfalt overgaat. Inmiddels is het 20.00 uur als we de stad ‘Umtata’ binnen rijden. Het aanbod van accommodaties in de steden valt tegen maar na een tip van een taxichauffeur weten we nog wat aardigs te vinden.

Het is dinsdagochtend. De bestelde cappuccino laat op zich wachten.

Dat is nou typisch Afrika; ze hopen dat je je bestelling vergeten bent als het zo lang duurt. Het apparaat blijkt stuk te zijn en dat durven ze je dan niet te vertellen en daarom wordt je verder genegeerd. Dan onderweg maar een koffie scoren. Richting ‘Addo’ bellen we een paar B&B’s. We zijn niet zo van de B&B want dan zit je meestal écht bij de mensen in huis maar in deze omgeving kom je er bijna niet onderuit. Op basis van uitleg, prijs en vriendelijkheid aan de telefoon maken we een keuze. We weten niet zo goed wat we moeten verwachten als we op de stoffige ongeasfalteerde weg rijden tussen de citrusbomen en koeien. Slapen we straks bij de boer op het erf, of in een muffige schuur tussen de koeien? En we hadden ons nog wel voorgenomen om een paar dagen te blijven. In de fraaie tuin heet een nette dame ons welkom en gaat ons voor naar Garden Cottage “Hoopoe”. “Psst, als het niks is blijven we maar 1 nachtje hoor”, fluister ik zachtjes. We werden blij verrast; een zeer grote en frisse ruimte met een zitje en een enórm groot bed. Gelukkig, hier gaan we het zeker een paar dagen uithouden. Als we even later willen internetten worden we, door het grote hoofdgebouw, naar haar dochters kantoor geleid, die op dat moment op een andere computer aan het werk is. We worden voorgesteld aan Belinda. Ze is 41 jaar en heeft 14 jaar geleden een heel zwaar auto-ongeluk gehad. Haar rechterkant is verlamd en spastisch, haar spraak is aangetast, maar ze weet zich inmiddels toch goed verstaanbaar te maken. Om 19.00 uur worden we aan tafel verwacht voor een voortreffelijk 3-gangen diner. De producten komen veelal uit eigen tuin.

De dagen erna hebben we genoeg werk kunnen verrichten. Er moest het een en ander geregeld worden voor de verlenging van onze reis. We hebben besloten om niet naar ‘Bali’ te gaan maar twee weken ‘Kaapstad’ er aan vast te plakken. Dit vereiste enig zoekwerk naar een mooie en centrale accommodatie, tickets die omgezet moesten worden, autohuur aanpassen...etc. Als je, via internet, vragen hebt uitgezet dan moet je natuurlijk weer wachten op de antwoorden en daar hadden we hier mooi de tijd voor. In ‘Kirkwood’, zo’n 20 min. verderop, hebben we gezellig door het centrum gelopen en de winkeltjes bekeken die, uiteindelijk, allemaal hetzelfde verkopen. Meteen ook de auto maar laten wassen, die was wel aan een beurt toe. De binnen- en buitenkant, maar ook de onderkant, werd stevig onderhanden genomen. Terwijl wij genieten van de mensen op straat is er drie man bezig om de auto, een uurtje later, weer als nieuw af te leveren.

Donderdag. Een bezoek aan ‘Addo Elephant NP’. Het is bewolkt dus dat komt mooi uit. In vergelijking tot andere parken valt het qua verzorging van de omgeving erg tegen. Maar geen gebrek aan olifanten hier natuurlijk.

Om 17.30 uur zijn we door de eigenaar van onze B&B uitgenodigd voor een tour over zijn “landgoed”. We stappen achter in de pick-up en rijden tussen de koeien en de citrusplantages door. Helaas zijn de sinaasappelen en citroenen nog groen, deze worden later dit jaar geoogst en grotendeels geëxporteerd. De man heeft hier al zijn passie in liggen, dat merk je als hij vol trots hierover praat. De vrijdag blijven we in en om de cottage, het is ook een te warme dag om iets te ondernemen; zo’n 40 graden. HP helpt Belinda met wat computerprobleempjes en ik vermaak me met de foto’s. Zaterdag nemen we met gemengde gevoelens afscheid. We moeten weer verder maar hadden ook graag nog even gebleven bij deze bijzonder vriendelijke en warme familie. Het was een speciaal bezoek waar de aanwezigheid van Belinda, met haar gevoel voor humor, een grote rol in heeft ingespeeld.

Onderweg naar ‘Graaff-Reinet’ verandert het groene landschap in een dorre en droge bedoening. Ze kunnen hier zéker wel wat regen gebruiken. Het is opnieuw warm, erg warm, de temperatuur blijft op 41 graden steken.

Het is alsof er een warme föhn tegen je aan blaast als je de auto uitstapt. We belanden weer in een B&B in een van de straatjes van het dorp. Een oud pand waarvan een gedeelte van de kamers is ingericht als slaapvertrekken, ieder met een eigen thema. Wij kiezen voor de frisse blauw/witte kamer die ons een beetje aan Nederland doet denken.

De laatste dag van de week. De ochtend brengen we een bezoek aan de plaatselijke kerk want we wilden dat “Gospel-gevoel” wel eens meemaken. Je kent dat wel: van die donkere mannen en vrouwen in lange gewaden die uitbundig staan te zingen en te dansen.

Toen we bij de kerk aankwamen waren we niet helemaal zeker van onze keuze; teveel blanken. Tóch namen we achter in de kerk plaats. Het leek wel karaoke! Vanaf een groot videoscherm kon je de liederen meezingen. Nou, we hadden al gauw door dat dit niet hetgeen was dat wij verwacht hadden en zachtjes verlieten we de kerk. Het leek wel de EO Jongeren dag. We hebben een rondje door het dorp gelopen dat bekend staat om zijn oude gebouwen. De middag “vrij”. Dat is ook wel lekker met het voortdurende warme weer. Om 16.30 uur stappen we in de auto om naar ‘The Valley of Desolation’ in het ‘Camdeboo NP’ te rijden, zo’n 15 km. verderop. Het is nog steeds 38 graden! Een smal weggetje door de bergen brengt ons bij het uitzichtpunt. Hier heb je goed zicht op de uitgestrektheid van het ‘Karoo-landschap’, met op de voorgrond de zandstenen pilaren. Het uitzicht is het mooist als de zon ondergaat en zo eindigt onze dag met een mooie zonsondergang. Volgende week maar richting het ‘Karoo NP’ of tóch zakken naar de kust voor de tuinroute? Ach, dat zien we morgenochtend wel.

Week 17 - Op weg vanuit Johannesburg...

Het is vandaag vrijdag. Nu pas maak ik een begin aan het verslag van deze week

We zijn precies één week in Zuid Afrika. Voor het verhaal neem ik jullie even mee naar vorige week zondag, als ons Afrikaanse “avontuur” echt begint.

Er staat nog niet écht een route vast maar met behulp van het uitgebreide ANWB-boek doen we leuke ideeën op. Eerst een bezoek aan een winkelcentrum in Sandton. Daar hebben we een en ander geregeld voor telefoon en internet. Op het ‘Mandela Square’ om de hoek, omgeven door leuke restaurantjes, staat een groot bronzen beeld van de “grote” Staatsman. We rijden het stadscentrum uit en via ‘Rustenburg’ komen we uit in ‘Phokeng’, waar we een keuze maken uit één van de vele, langs de weg aangegeven, lodges. ‘Sun City’ staat voor vanavond op het programma; het “Las Vegas” van Zuid Afrika (volgens eigen zeggen). Enkele uren later parkeren we de auto op een verlaten parkeerplaats

en worden we met de “skytrain” naar het verderop liggende Entertainment Centre gebracht. Tja… als je Las Vegas hebt gezien dan valt dit toch wel erg tegen. Het hele “decor” is om het ‘Palace of the Lost City Hotel’ heen gebouwd en doet zéér kunstmatig en surrealistisch aan. Er zijn gigantische conferentiezalen en een relatief klein casino waar fastfood restaurantjes omheen zijn gebouwd. In tegenstelling tot Las Vegas doet dit pas écht Kitsch aan (mét een hoofdletter ja). Er is geen sfeer en er is ook bijna niemand te bekennen.

De ochtend begint met een ontbijtbuffet. Dat is alweer even geleden aangezien we in de USA en Australië hoofdzakelijk 'leefden' op onze zelf gesmeerde crackers in de ochtend. Om 09.30 uur rijden we ‘Pilanesberg NP’ binnen. We hadden ons vooraf voorgenomen om niet te “zwichten” voor het wild maar... wat is Afrika zonder wildlife?! In 1979 vond hier ‘Operatie Genesis’ plaats; een grootscheepse “verhuizing” van ca. 7.000 wilde dieren vanuit andere delen van Afrika naar Pilanesberg NP. Je kunt met eigen auto het hele park verkennen en doorkruizen. Het blijft gewoon altijd spannend om wilde dieren te ontdekken in de ruige natuur. Iedere keer is weer anders en iedere keer zie je tóch weer wat nieuws of dichterbij. Enfin, jullie hebben de foto’s gezien… we hebben weer voldoende wild gespot die dag.

We verlaten aan het einde van de middag het park en vinden in ‘Mokopane’ een overnachting. Vanmorgen over de ‘Magoebaspas’, tussen ‘Polokwane’ en ‘Tzaneen’. We rijden door een groen en glooiend landschap. Het einddoel is ‘Hoedspruit’, onze uitvalsbasis voor de volgende dag. Langs de weg vind je veel privé wildparken met lodges. We stoppen bij de poort van één van hen en informeren naar de beschikbaarheid. De Poortwachter vertelt hoe we de 6km. moeten afleggen naar de lodges en receptie. Volgens de instructies verlaten we het hoofdpad en rijden langs het wildhek. Hierdoor belanden we op een zeer slecht onderhouden pad dat niet geschikt is voor onze huidige auto en na zo’n kwartier besluiten we rechtsomkeert te maken, terug naar het hoofdpad. Typisch Afrikaanse uitleg weer! Eenmaal aangekomen bij de receptie worden we door een dame hartelijk ontvangen (ook weer typisch Afrikaans!!). Zij laat ons de verschillende lodges zien. Op de sofa buiten ligt de “huispoes” te spinnen; één van de 4 cheeta’s die daar vrij rondlopen en die zijn opgevangen nadat de moeder door een leeuwin was gedood. Na wat tijd voor onszelf worden we om 19.00 uur bij de ‘Boma’ verwacht voor het dinerbuffet dat door een echte “Big African Mama” met liefde, aandacht en vooral ook trots is bereid. Ook de cheeta komt een kijkje nemen en legt zich onder de tafel aan onze voeten te ruste.

Die nacht worden we opgeschrikt door een gigantische lichtflits, direct gevolgd door een vreselijke onweersknal. Het begin van een enorme onweersbui die uren heeft aangehouden en waarbij we meerdere keren hebben gedacht dat het glas uit de ramen zou springen. Er is 88mm. regen gevallen die nacht!! Dat spreekt voor zich denk ik.

Die ochtend twijfelen we of we naar de geplande ‘Blyde River Canyon’ zullen gaan vanwege de enorme bewolking die er nog hangt. Wetende dat het weer in de bergen extreem veranderlijk kan zijn en we nog zo’n 40km. moeten rijden, zetten we ons plan door. Gelukkig maar, het weer klaart inderdaad op en we slingeren weer eens door een schitterend groen en bergachtig graslandschap. Op deze 60km. lange panoramaroute kom je diverse uitkijkpunten tegen. Het eerste punt is ‘Three Rondavels’ waar een wolkendek in de vallei hangt als we er aankomen. Enkele minuten later worden we, alsof er een gordijn wordt geopend in het theater, beloond met een adembenemend uitzicht.

De volgende punten leveren stuk voor stuk ook mooie plaatjes op. De route eindigt voor ons in ‘Graskop’. Een lokale “wasserette” komt als geroepen. In het gezellige kunstenaarsdorpje scoren we nieuwe slippers, die volgens de chinese eigenaar “velly velly cheap” zijn. Dat klopt inderdaad!

Als we ’s ochtends, op de afgesproken tijd, bij de wasserette komen is de oude oma nog druk bezig met het strijken van enkele shirts op een soort behangtafel. Een half uur later nemen we de fris ruikende kleding mee en stappen we in de auto. Door de (wederom) lage bewolking hebben we slecht zicht op de ‘Robberspas’ en de ‘Long Tom pas’. We rijden richting Swaziland en moeten het laatste stuk over een goed en nieuw geasfalteerde bergpas. Inmiddels is het zicht beter maar vlak voor de grens begint het pittig te regenen. In het noorden passeren we de grensovergang ‘Josefsdal’ bij ‘Bulembul’ en bevinden we ons op het grondgebied van Swaziland. We krijgen wat stempels in ons paspoort en de auto wordt gecontroleerd op “echtheid” en wapens. De mooie geasfalteerde weg houdt hier ook meteen op en maakt plaats voor een pad dat geen naam mag hebben. Een af en toe stijl en onverhard, bochtig, blubberig, rotsachtig pad vol met diepe kuilen. Hadden we nu onze ‘Outlander’ uit Australië nog maar!!

Het regent hier al twee dagen dus het rijden vraagt enig “vakwerk”. Het lukt. Voorbij de hoofdstad ‘Mbabene’ ligt ‘Ezulwini Valley’ waar we een overnachting vinden in het pas geopende casino resort. Uiteraard wagen we ’s avonds weer een gokje. De minimale inleg ligt hier, voor Europese begrippen, echter een stukje lager; 50 Eurocent! Dit maakt het gokken natuurlijk extra makkelijk. Deze keer gaan we aan de roulette en met een winst van 400% verlaten we een uurtje later het casino en gaan we vrolijk naar onze kamer.

We kunnen niet zo erg genieten van het bergachtige Swaziland. Het is nog steeds bewolkt en het is erg grauw; dat belemmert de vergezichten. In het zuiden gaan we bij ‘Lavumisa’ de grens over. Eerst een stempel, omdat we het koninkrijk verlaten en daarna in de rij aan de andere kant omdat we Zuid Afrika weer ingaan. We gaan richting het westen en besluiten ‘Clarens’ als einddoel in te stellen. Daarvoor rijden we eerst nog door het “Golden Gate Highlands NP”. Gelukkig is het opgeklaard en geeft de zon in de namiddag een schitterend licht op de zandstenen rotsformaties en lichten de kleuren van de verschillende “soorten” groen ook mooi op. Een mooie afsluiting van deze voornamelijk grauwe dag. ’s Avonds nog even wat huiswerk. Ondanks dat we een “internetdongel” hebben wil dat niet meteen zeggen dat we super kunnen internetten. De verbinding is, zoals vaak in het achterland, super traag en kan onze ‘zware’ gegevens niet verwerken. Dan maar wat “WiFi-tijd kopen” om toch even een teken van leven te geven op ons reisblog.

Het weekend is begonnen, deze dagen hebben we voornamelijk in de auto gezeten. De uitstapjes in het ANWB boek waren niet wat wij ervan verwacht hadden, dus reden we van het ene naar het andere in de hoop wat meer geluk te hebben. Van het binnenland naar de kust en weer terug. Gelukkig hebben we deze week enorm genoten van de natuur en de mensen. Het groene landschap bestaat uit bergen met afgeronde toppen en achter elke berg weer een andere berg en daar achter wéér een andere. Landschappen met maïs, suikerriet, bananen of ander fruit. Langs de weg staan kraampjes of mensen zitten gewoon in het gras om het fruit of de groente te koop aan te bieden. De vrolijkheid van de mensen op straat, die langs de weg staan of zitten, wachtend op (meestal) volle “taxibusjes” die ze meenemen naar het volgende dorp. Ze zitten als haringen in een tonnetje om de vaak lange afstand niet te voet te hoeven afleggen. Je ziet vrouwen op straat die van alles op het hoofd dragen; jerrycan water, bossen hout, koffer, handtas….. je kan het zo gek niet bedenken of ze dragen het (ogenschijnlijk) met gemak op hun hoofd.

Vooral vandaag, zondag, is het een drukte van jewelste langs en op de weg. Velen van hen zijn ook mooi en kleurig aangekleed, soms compleet met gedrapeerde sjaals op het hoofd. Het is vandaag ECHT zondag en veel mensen “vieren” dat in de kerk. Daar zouden we graag een keer bij aanwezig zijn. Het lijkt ons een gezellige boel!