Het is vandaag 14 februari, Valentijnsdag. Ik moet hoognodig gaan schrijven want dat heb ik deze week verzuimd te doen. Geen tijd? Nou, je kan beter zeggen geen zin.. en elke dag nam ik mij voor om te gaan beginnen. Met het logboekje naast mij gaat het vast wel weer lukken.

Maandag stappen we in een weer glimmende auto. Als extra ‘service van het huis’ heeft de klusjesman onze auto gewassen. Helaas blijft de auto niet lang wit want we rijden door een droog en dor landschap. Met aan de ene kant het ‘Kougagebergte’ en aan de andere kant het ‘Tsitsikammagebergte’, is het een brede kloof waar we doorheen rijden. Vlakbij de kust komen uit bij het hele kleine plaatsje ‘Stormsrivier’. Hier belanden we in een vrijstaand huisje met grote veranda en uitzicht op de bergen. Gelukkig is de temperatuur hier wat aangenamer en het windje zorgt ervoor dat we ook lekker buiten kunnen zitten.

Als we ’s ochtends vroeg de openslaande deuren willen openzetten komt de warmte ons al tegemoet. Het weer is totaal omgeslagen, jammer dus!

We rijden naar het ‘Tsitsikamma NP’, dat langs de kust ligt. Hier is het ook wat koeler. Een wandeling brengt ons naar een hangbrug, vlak boven de oceaan, die de kloof met elkaar verbindt. Ik loop het pad verder naar boven dat me bij een uitzichtspunt brengt. Hier kijk je uit over de oceaan en het landschap, beneden zie ik HP op een rots zitten. Langzaam trekt de lucht dicht. Vanaf het binnenland trekken rookwolken naar de kust. Het is al geruime tijd zó droog dat er aardig wat natuurbranden zijn ontstaan in dit gebied. In het restaurant nemen we op het terras plaats, waar het roet af en toe naar benden dwarrelt. De bediening is in het algemeen niet al te snel maar vandaag zal het wel aan de warmte liggen want de snelheid is er totaal uit. Om half 3 besluiten we terug te gaan naar het huisje, het is té warm om nog wat te ondernemen.

We rijden verder langs de kust, het is de welbekende tuinroute. Vanwege het vele groen dat hier groeit heeft het deze naam gekregen. Onderweg stoppen we bij een roofvogelopvang, de meeste vogels kunnen na de opvang gelukkig weer de vrije natuur in. Tijdens de show krijgen we wat uitleg en scheren de vogels langs ons hoofd. Helaas zorgt de regen er voor dat we eerder moeten stoppen omdat we nu toch wel héél erg nat beginnen te worden. In ‘Knysna’, een gezellig toeristendorpje met een lagune, vinden we een overnachting. Het is nog vroeg dus we verkennen nog even het centrum met zijn vele winkeltjes. De promenade straalt een bijna Mediterrane sfeer uit met houten vlonders en boetiekjes. ’s Avonds schuiven we aan bij een trendy restaurant waar we genieten van een heerlijk drie-gangen diner.

We vervolgen de tuinroute. Helaas is het erg bewolkt dus we kunnen niet optimaal van de omgeving genieten, de zee is wild en er hangen dikke zeedampen. Vanaf ‘Mosselbaai’ rijden we het land weer in met ‘Oudtshoorn’ als einddoel. We ontwijken de snelweg en kiezen voor een B-weg zodat we meer van het landschap kunnen zien. In ‘Oudtshoorn’ aangekomen, het centrum van de struisvogel-farms, belt HP een aantal B&B’s die in het accommodatiegidsje staan; we komen er al snel achter dat het hier niet gaat lukken. De Harley-Davidson motorclub is hier vandaag neergestreken vanwege een jaarlijkse bijeenkomst, dus dat is pech voor ons. Verder in de omgeving is er niks en we verleggen ons einddoel naar ‘Prince-Albert’. Het is erg bewolkt in de bergen. Als we over de ‘Schoemanspoort pas’ zijn, drijven de wolken als een versnelde film voorbij en verschijnt er een strak blauwe hemel. Jeetje wat een verschil is dat, alles ziet er meteen weer zonniger uit en je bloeit zelf ook weer op.

Voor het laatste stuk moeten we nog één pas over: ‘Swartberg pas’. De asfaltweg laten we weer eens achter ons en we gaan verder op een gravelweg, die in korte haarspeldbochten steil omhoog slingert. Onderweg zijn er genoeg parkeerplekken om van het uitzicht op het ‘Klein Karoo gebied’ te genieten. Als we op de top zijn krijg je een goed beeld van de kloof die het landschap uit elkaar heeft gescheurd. De weg loopt steil omlaag waardoor we snel op het punt zijn dat we zojuist nog van boven hebben staan bewonderen; in de smalle kloof. Als we uit de auto stappen voelen we ons héél klein worden, wat een enorme rotswanden rijzen hier omhoog. We rijden de laatste bocht uit en belanden plots weer in een “normaal” en relatief vlak landschap. Prince-Albert is een tamelijk klein dorp dus we hopen hier wat te kunnen vinden. Een paar mooie witte gerestaureerde huisjes die omgetoverd zijn in B&B. We stoppen op de hoek en lopen over het gras, op zoek naar de eigenaar. In één van de ruimtes horen we mensen praten…..een verbaasd gezicht kijkt ons met ongeloof aan. “Hééé, ik ken jou”, zegt de dame tegen HP. Na wat graafwerk in het geheugen blijken ze oud-collega’s te zijn uit de tijd dat hij op Schiphol werkte. Inmiddels komt de flamboyante eigenaar aangelopen met een soort salamiworst. Of we ook een stukje willen? Het blijkt van Kudu te zijn…. nou dat smaakt heerlijk kan ik je verzekeren! Hij heeft eigenlijk geen slaapplaats meer maar maakt, in dit bijzondere geval, een uitzondering. Terwijl HP en Wilma oude herinneringen ophalen kunnen we even later in het aparte “gastenverblijf” terecht. De eigenaar regelt dat we ’s avonds kunnen aanschuiven bij ‘Bokkie’ in een soort huiskamer. Hij behoorde tot de top-10 chefs van Zuid Afrika. Hij is officieel gestopt en brengt nu zijn passie over op een paar jonge donkere Zuid Afrikanen. Het is bijzonder dat we hier zitten want hij kookt maximaal 2 avonden in de week en is dan altijd volgeboekt. Door een toevallige annulering kunnen we via Charles, de eigenaar van de B&B, bij Bokkie terecht. We hebben heerlijk zitten snoepen van zijn kookkunsten.

Om 08.00 zitten we buiten alweer te genieten van het ontbijt. We proberen de snelwegen, waar mogelijk, te vermijden en kiezen voor een goede alternatieve route. Van ‘Klein Karoo’ gaan we naar ‘Groot Karoo’. Er is weinig verschil, het is hier nog steeds droog en dor, alleen is het hier wat weidser. We komen uit op de snelweg die Kaapstad met Johannesburg verbindt. Hier ligt ‘Beaufort-West’, een soort truckers-dorp. Een avontuurlijke weg brengt ons naar een lodge. Hier komen we aan in een oase van groen. Helaas wordt er aan de tuin meer zorg besteed dan aan de lodges, die konden wel een opknapbeurt gebruiken.

Het zoeken naar een geschikte slaapplek gaat niet zo gemakkelijk. We komen bij een jong stelletje die ook volgeboekt zijn, maar ze hebben nog wel wat anders. Ze hebben een 3-tal appartementen die ze proberen te verkopen maar dat wil nog niet erg lukken. De woonkamer met volledige keuken hebben ze een beetje omgetoverd tot slaapkamer. Ach, het ziet er erg schoon en nieuw uit en voor een “prikkie” willen we dit wel. Die middag gaan we naar het dichtbij gelegen ‘Karoo NP’ wat meer een natuurreservaat is. Het is een voornamelijk kaal en droog reservaat met hier en daar de bekende rotsformaties die thuishoren in het bergachtige ‘Karoo’. Een paar (redelijk bijzondere) bergzebra’s staat te grazen maar de rest van het kleine grut houdt het voor gezien …. het is immers véél te warm. Het enige “aantrekkelijke” restaurant is vandaag gesloten dus we belanden midden in een klein winkeltje met vier tafels, waar ’s avonds ook wordt gekookt. Er wordt van alles verkocht uit de lokale omgeving; zelfgemaakte jam, olijfolie, oorbellen, kettingen, maar ook kleden en stoelen. Op een klein A5 papiertje staan een paar gerechtjes en we kiezen het gerecht van de dag: kipschnitzel met salade en aardappeltjes voor € 4,-. “Dat kan toch nooit wat zijn?”, denk je vooraf. Maar.. we waren toch wel aangenaam verrast door het krokante laagje van de schnitzel en de uitstraling van het bord. Complimenten.

Het is net of we aan het verhuizen zijn als we het vrijwel “lege” appartement betreden en even later in de woonkamer in slaap vallen.

Een stoffige ongeasfalteerde weg van 200 km. ligt voor ons. Als we ongeveer op de helft zijn, weer eens in de middle of nowhere, voelt HP iets in zijn stuur. We stappen uit. Ja hoor, inderdaad…een lekke band!

Dezelfde als de eerste keer. Nu is het serieuzer en kunnen we écht niet doorrijden. In zo’n 5 á 10 minuten legt HP de “volwaardige” reserveband eronder. Geen thuisbrengertje gelukkig want die had het op deze ondergrond waarschijnlijk ook niet lang gehouden. We komen uit bij ‘Prieska’. Dit uitgestorven dorp biedt weinig mogelijkheden. Er zit niks anders op dan verder door te rijden naar het noorden. Het wordt steeds vlakker de bergen verdwijnen langzaam. Het landschap wordt ook steeds roder en langzaam zie je de bewoonde wereld “verdwijnen”. Er is weinig tot geen landbouwgrond meer te bekennen. Hier en daar staat er een eenzaam “hutje”. Als we dichterbij ‘Uppington’ komen wordt het weer groener en vult het landschap zich met druivenranken. De druiven worden niet alleen voor de wijn gebruikt maar het merendeel wordt tot rozijnen gedroogd. De ‘Oranjerivier’ zorgt ervoor dat er genoeg water in de omgeving is voor vruchtbare landbouwgrond. Het is half 7 als we aankomen en ons gidsje geeft een paar 5-sterren slaapplekken aan ……. we laten ons verwennen, want dat hebben we na zo’n dag wel verdiend vinden we zelf. Voordat we een keuze maken willen we ze wel met elkaar vergelijken. Over één ding zijn we het eens… hoe komen ze in vredesnaam aan zoveel sterren? Vast uit het heelal geplukt, want het zijn meer vallende sterren dan rijzende.

Een “bekend” nummer klinkt door de muziekboxen als we ’s ochtends de ontbijtruimte binnen lopen. Het lijkt wel …..of toch niet? … nee dat kan toch niet hier? Jawel! Het is een Engelstalige cd van BZN!! @##$%#$

Met de melodie nog in ons hoofd stappen we even later in de auto. Na een uurtje rijden komen we aan bij het ‘Agrabies Falls NP’. Hier stort de ‘Oranjerivier’ naar beneden. Deze rivier ontspringt in de ‘Drakensbergen’ en mondt uit in de Atlantische Oceaan. Twee weken geleden is hier een vloedstroom geweest en daardoor staat het water nog tamelijk hoog. Als we dichterbij komen zien we hoe de kolkende watermassa zich met enorme kracht door de nauwe kloof stuwt. Ze dondert met veel geweld en lawaai naar beneden. We verlaten het park. Onderweg kopen we bij een stalletje nog wat verse rozijnen en wat noten. Deze keer kiezen we voor de geasfalteerde weg. Op deze lange rechte wegen test menig automerk zijn (ver)nieuw(d)e modellen. Deze auto’s hebben, na goedkeuring van het ministerie, ook andere snelheidsrestricties. We spotten een aantal Duitse kentekenplaten (ML600 AMG, RS6, Cooper?? en een aantal auto’s zonder type-aanduiding) maar daar blijft het dan ook bij.

Als we zo om ons heen kijken dan lijkt het wel of we weer door Namibië rijden. Rode ondergrond, hier en daar een struikje, maar verder geen teken van leven te bekennen op deze enorme vlaktes. ‘Springbok’ is onze uitvalsbasis voor maandag als we weer verder rijden door het ‘Namakwaland’.