Om 8 uur zitten we klaar want we willen tenslotte niks missen van het allerbeste ontbijt.

En, het moet gezegd, er was zeker aandacht aan besteed. Bij het uitchecken werd nog wel terloops gevraagd hoe wij de Nederlandse kaas vonden, want die smaakte toch véél lekkerder dan in Nederland zelf?! Pech voor ons, dié hadden we nou net overgeslagen. Voordat we gaan eerst nog even langs de garage. De achterband zag er gisteren verdacht uit. Een schroef blijkt inderdaad de boosdoener te zijn. Dat wordt weer plakken dus. De monteur is er zo’n half uur mee bezig; auto op de brug, wiel eraf, oorzaak vaststellen, band van de velg, binnenzijde band polijsten, band plakken, band op de velg, controleren op mogelijke lekkage, velg onder de auto… klaar. Totale kosten: 50,00 ZAR (zo’n 5 euro).

In eerste instantie zou dit onze laatste week in Zuid-Afrika zijn geweest. Dan een paar dagen thuis om alles weer even op orde te brengen en dan met Theo en Ria, als afsluiting, op weg naar Bali. Doordat we uiteindelijk voor een verlenging in ‘Houtbaai’ (Kaapstad) hebben gekozen houden wij nu tijd “over”. Deze week zullen we ons dus niet te veel meer inspannen. We willen niet te veel rijden omdat we redelijk dicht bij de eindbestemming zijn en we besloten hebben om dit met z’n vieren te gaan verkennen. Deze omgeving blijft dan ook voor ons een verrassing.

Het weer is sinds gisteren nog steeds niet opgeklaard. Het is droog maar daar blijft het dan ook bij. De pijpen zijn aan de broeken geritst en de sweater komt weer eens goed van pas. We rijden richting het zuiden. Bij ‘Malgas’ steken we met een pontje de rivier over. Dit is de enige pont in Zuid-Afrika die nog met de hand wordt voortbewogen. Twee mannen die, al lopend met een ketting, de pont in beweging brengen. Natuurlijk is het ook de bedoeling dat wij even gaan helpen. Zolang de pont maar in beweging is gaat het “redelijk” vanzelf.

‘De Hoop Nature Reserve’ is een natuurreservaat langs de kust. Hier vind je mooie witte zandduinen. We parkeren de auto en lopen naar de kust. Als we omhoog lopen worden we bijna gezandstraald, jeetje wát een wind. Als de nodige plaatjes en film zijn gemaakt gaan we gauw terug. Helaas is het contrast op de beelden niet zo mooi als bij helder weer. Als we bij de auto komen kloppen we de kleding goed uit. Het zand zit echt overal, tot in onze oren aan toe. In ‘Bredasdorp’ zoeken we naar een plekje voor de nacht. Als er bij een guesthouse naar ons budget wordt gevraagd heeft ze toevallig voor die prijs nog een kamer. Die truc kennen we en, ondanks onze lagere inzet, geeft het ons geen goed gevoel.

We gaan weer verder. Uiteindelijk belandden we bij iemand thuis. Een jonge meid (met twee tekkels met jongen). Ze heeft het achterste gedeelte van haar huis voor gasten ingericht. Het is ons nog niet eerder gebeurd dat de badkamer aan de overkant van de gang lag. ’s Avonds belanden we in het restaurant aan de overkant. HP ging ook eens op de experimentele tour: pasta met chorizo en krokant gebakken varkensmaag. Wij associeerden dit met lekkere uitgebakken spekjes. Nou, het beeld dat wij erbij hadden bleek totaal anders. Het viel totaal niet in de smaak en de geur was niet al te prettig zullen we maar zeggen. Na één poging om een hapje te nemen ging het bord terug richting de keuken. De daarna bestelde lasagne deed het gerecht gelukkig snel weer vergeten.

Het is nog steeds koud en bewolkt als we opstaan. Een korte rit brengt ons bij ‘L’Agulhas’; het zuidelijkste punt van het vasteland van Afrika. Hier komen de Indische- en Altantische Oceaan samen.

Het ziet er hier niet echt spannend en toeristisch uit. ‘Kaap de Goede Hoop’ is voor veel toeristen het zuidelijkste punt omdat de kust hier veel indrukwekkender blijkt te zijn en de meeste toeristen nu eenmaal niet beter weten. Slim gedaan.

Of dat zo is zullen we zelf nog moeten beoordelen. De kleine oude vuurtoren uit 1848 (de op één na oudste van het land), met daarin een klein museum waar veel aandacht wordt besteed aan de Nederlandse vuurtorens, wordt door ons nog wel beklommen. Na drie super steile trappen zijn we boven. Eenmaal buiten was het, door de harde wind en redelijke hoogte, goed vasthouden aan de railing. In ‘Kleinbaai’ vinden we aan de kust een keurig hotel. Deze kleine plaats, net als het nabijgelegen ‘Gansbaai’, draait voornamelijk op de toeristen die voor het zogenaamde “Shark cage diving” komen. Voor wie het niets zegt; vanaf een boot in een kooi onder water en dan de (soms) reusachtige en befaamde witte haaien lokken met bloed en aas om een paar foto’s te kunnen maken. Dit heeft echter tot gevolg dat de gevaarlijke beesten steeds dichter langs de kust rondzwerven met alle gevolgen van dien. Volgens ons niet de juiste manier om de ongetwijfeld schitterende en indrukwekkende dieren te “ontmoeten”. Wij zijn lekker nog even over het strand gelopen en uitgewaaid voordat we later die avond aan tafel gaan. Een heerlijke en traditionele “Bobotie”(gehaktschotel) wordt ons voorgeschoteld.

Het lijkt ’s morgens wel of we bij de chinees zitten. De jam en yoghurt gaan zo aan je neus voorbij als we het draaiplateau een slinger geven. De broeken worden weer afgeritst en de sweaters blijven liggen. Zon! En dus ook meteen weer warm.

Langs de kust rijden we naar ‘Gordon’s Bay’. Onderweg stoppen we om te genieten van de ruige zee. Ook bij ‘Betty’s Bay’ stappen we uit, hier huist een kolonie zwartvoet pinguïns. Het blijft een komisch gezicht als ze heen en weer waggelen over de rotsen en het strand. Op het laatste stuk slingert de weg vlak langs de kust verder. Deze panoramische route is aanzienlijk korter dan de ‘Great Ocean Road’ in Australië maar heeft wel meer parkeerplekken om van het uitzicht te kunnen genieten. Via de “VVV” komen we aan een flyer met daarop een goed ogend guesthouse aan zee. Een pas geopend en geheel gerenoveerd design huis met 6 ruime kamers, fitnessruimte, TV-kamer, binnenzwembad, dakterras met zwembad en uitzicht op zee en, zo blijkt later, de achterkant van de ‘Tafelberg’ die je niet zou herkennen van deze kant. We kiezen, we zijn namelijk de enige gasten, natuurlijk een kamer die uitkijkt op zee. Van woensdag tot zondag zijn we hier gebleven. Omdat we toch de enige gasten in het huis zijn mogen we ook van de keuken gebruik maken. Dus dat werd ’s middags een eitje bakken of een tosti maken. Ze hebben ook hier BVN op de televisie, dus even journaal kijken om half 10 en zelfs een keer ‘De wereld draait door’. Gezellig hoor!

Het zonnetje schijnt volop en met een windje erbij was het zeer aangenaam. De laatste twee dagen is de wind echter meer gaan opsteken en vooral in de middag kon je echt spreken van stevige rukwinden. ’s Avonds werd deze zó krachtig dat de storm over ons balkon raasde waardoor het erg onrustige nachten werden. Verder hebben we deze dagen niet veel bijzonders gedaan; een beetje luieren, wat slaap inhalen (door de stormachtige nachten

, even naar het dorpje, genieten van het uitzicht…… enz. enz. Lekker opgeladen dus voor de twee weken die gaan komen.

Het is zondag. We gaan weer op pad. Het was de bedoeling om weer even het binnenland in te gaan maar gezien de (volgens de kranten) extreem hoge temperaturen van boven de 40 graden beslissen we toch maar om bij de kust te blijven, waar het overigens nog steeds erg warm is. Na wat heen en weer rijden langs de westkant van de kust zijn we toch in een wijk van ‘Kaapstad’ beland. Misschien toch wel een goede en handige uitvalsbasis voor de komende twee dagen. We moeten nog een aantal dingen regelen en onder andere ook de auto “omruilen” op de luchthaven. In een straatje staat één van de vele gerenoveerde oude panden. Hoog plafond, koele kamers en een houten vloer die nog origineel is…. tenminste, als kraken duidt op originaliteit

Het is een zwoele avond als we op zoek gaan naar een restaurantje. Gelukkig kunnen we buiten zitten hoewel het binnen misschien wel koeler was geweest vanwege de airco…. maar we klagen niet.

We maken ons op voor onze verlenging in Kaapstad.