Ik loop achter met het verhaal. Enórm achter!

Ik moet mezelf nu echt dwingen om te gaan schrijven want anders komt er niks meer van. Het is vandaag woensdag; drie dagen “te laat”, als ik met het verhaal begin. Het kost me bijna een hele dag om iets op papier te zetten. Mijn geheugen en mijn concentratie laten mij behoorlijk in de steek maar het moet en zal vandaag af! Even goed nadenken Wan, kom op…..!!

Eens even kijken wat we maandag (vorige week) nog kunnen doen. Het wordt steeds moeilijker om wat te bedenken. Eerst de auto uitruimen, deze moet aan het einde van de dag worden omgewisseld. We lopen een paar keer heen en weer. Wat een spullen kan een mens toch bij zich hebben.

Daarna het verhaal en de foto’s doorlopen voordat deze op de website worden gezet. Om 11.30 uur zitten we in de auto richting ‘Hout Bay’. Toch wel een beetje nieuwsgierig geworden naar de bungalow die we voor de komende 2 weken hebben gehuurd. Achter een witte muur, met elektrisch hek, ligt een net gazonnetje. Nou, het ziet er aan de voorkant tenminste goed uit. Vandaar uit naar het dalstation van de ‘Tafelberg’ om te vragen naar de wandelmogelijkheden vanaf de top naar beneden. Daarna nog even langs ‘Kirstenbosch National Botanical Gardens’ om te kijken wat de muzikale optredens in deze maand zijn. Om 16.00 uur melden we ons op de luchthaven. De Toyota Corolla wordt omgeruild voor een Honda Accord. Deze biedt meer ruimte voor 4 personen en wat meer comfort. Onderweg halen we een pizzaatje en nuttigen deze op het terras van onze B&B aan de voet van de Tafelberg. ’s Avonds de “troep” uitgezocht en dit, voorzover mogelijk, in de reistassen gestopt; dat scheelt straks weer een paar keer heen en weer lopen.

Het is een zonnige dag

en we besluiten nog wat verkoeling te zoeken aan het strand. We rijden richting ‘Gordon’s Bay’. De stranden zien er rustig uit dus plek zat maar… geen parasol te bekennen. Omdat de schaduw ver te zoeken is rijden we door want we hebben geen zin om een kreeftenkleurtje op te lopen. De ‘Somerset Mall’ biedt op dat moment uitkomst. Na ruim een half uur houden we het alweer voor gezien, het is eigenlijk toch wel zonde om binnen te zijn als het zulk mooi weer is. Onderweg naar Hout Bay stoppen we nog even bij het ‘Twelve Apostels Hotel’ dat uitkijkt over de Altantische Oceaan en de vlak daarlangs lopende autoroute. Onder de luifel op het terras drinken we een heerlijke fruitcocktail en voordat we het weten is het tijd om te gaan. Hè hè, eindelijk...“onze tijd is om” en we kunnen het huis in. Na de sleuteloverdracht en de nodige uitleg over het één en ander halen we de auto leeg en rijden we naar de supermarkt voor de boodschappen. Om 18.00 uur zitten we aan de worteltjes met gekookte aardappels. HP maakt alvast een “welkomstbord” voor Theo & Ria en ik zorg ervoor dat het huis een persoonlijke “touch” krijgt. Ik loop zo te “prutten” dat ik mij op het laatst nog moet haasten ook.

Het vliegveld is hier 40 minuten vandaan en als we aankomen is het vliegtuig net geland. De schuifdeuren gaan open en twee lachende gezichten komen de hoek om. Zoals je je wellicht kunt voorstellen was het een gezellig weerzien na zoveel maanden. Thuis drinken we nog een glaasje bubbels en proosten op de twee leuke weken die komen gaan.

Om 09.00 uur hebben HP en ik ervoor gezorgd dat de oudjes (sorry Mar, maar zo noemen we ze nu eenmaal

) aan een compleet verzorgde ontbijttafel kunnen aanschuiven. Na al die koude maanden in Nederland is het voor hen écht vakantie als we dan ook nog eens lekker buiten kunnen ontbijten. Als het half 12 is houden we het kletsen even voor gezien. Na te hebben gedoucht pakken we echter al snel de draad weer op. Ondanks dat we regelmatig achter de computer zaten zijn er nog genoeg zaken die kennelijk nog niet besproken zijn. En zo kunnen we een hele dag vullen maar…. er is nog meer te doen en te zien. De mannen nemen ondertussen een duik in het grote zwembad. De dames halen de beautycase leeg en geven de T-shirts, korte broeken, ondergoed, slippers …..enz. enz. een plekje in de vele kledingkasten. Daarna begeven we ons naar de keuken voor het avondeten: sla met een Hollands biefstuk uit Zuid-Afrika. We zitten buiten nog lang na te tafelen.

Het is vandaag donderdag. Een “gewoon ontbijtje” buiten op het terras. Na een dag bijkomen wordt het nu weer tijd voor “actie”. We hebben voor deze weken een aantal dingen die we nog willen ondernemen. Sommige daarvan zijn ook voor ons nieuw en andere hebben wij al gezien en willen we graag delen met onze “gasten”. Vandaag besluiten we het ‘Kaapschiereiland’ te verkennen. Vanaf Hout Bay over ‘Chapmans Peak’, een smalle en bochtige panoramische route, langs de kust naar beneden richting ‘Kaap de Goede Hoop Nature Reserve’. We parkeren de auto en volgen het ca. 2 km. lange wandelpad dat ons bij ‘Kaap de Goede Hoop’ brengt. Vanaf de rotsen kijk je neer op de, op dat moment, tamelijk rustige Atlantische Oceaan. De kliffenwand aan de ene kant, met 249 meter boven zeeniveau de hoogste ter wereld, ziet er “spannend” uit, maar het witte zandstrand aan de andere kant doet niet vermoeden dat er in het verleden vele schepen zijn vergaan.

We vervolgen onze weg naar boven langs de andere kant van het schiereiland. In ‘Boulders Beach’ maken we nog een stop voor de zwartvoet pinguïns. Die hebben wij al eerder gezien maar het blijft leuk en de omgeving is hier weer anders. Vanaf de kust verdwijnen we weer richting het binnenland en bij ‘Botrivier’ nemen we weer de afslag naar de kust. Met de zon achter ons rijden we de ‘Clarence Drive’ opnieuw. Bij één van de parkeerplaatsen stoppen we zodat Theo de nodige plaatjes kan schieten. Het is al wat later als we besluiten om onderweg in ‘Camps Bay’ een hapje te gaan eten. We kiezen uit één van de vele restaurantjes langs de gezellige boulevard. Niet alleen op de terrasjes maar ook langs het strand is het nog erg druk met sportieve hardlopers en mensen die van de ondergaande zon genieten.

De volgende ochtend is het even ieder voor zich. Er zijn verder nog geen plannen voor vandaag. Ondanks dat kom je ook tijdens een dag thuis aan de nodige beweging.; van de woonkamer naar de slaapkamer, naar het toilet, de ligstoelen achter in de tuin en dan weer naar de keuken aan de andere voorkant. Na al die maanden alleen maar een slaap- en badkamer te hebben “gezien” moeten we wel even wennen aan de “afstanden” in deze bungalow.

’s Middags besluiten we weer wat boodschapjes te halen in het winkelcentrum even verderop. De mannen zoeken even later nog wat verkoeling in het zwembad en kunnen het niet laten om de glijbaan (die gezien de afmetingen duidelijk voor kinderen gemaakt is) uit te proberen. Ik kan met Ria nog net even genieten van het zonnetje in de tuin. Het is om half 6 écht over als we de stoelen dan al twee keer hebben verschoven om nog net van de laatste zonnestraaltjes te genieten. De avondtemperatuur is zo lekker dat we bijna de tijd vergeten als het inmiddels 23.30 uur is geworden.

Het was een korte nacht. Om 06.00 uur gaat de wekker en ieder zorgt weer voor zijn eigen ontbijt. Anderhalf uur later zitten we in de auto naar de ‘Tafelberg’. Het is een zonnige- en heldere dag. Voor de zekerheid nemen we de windjacks mee voor als het bovenop de berg toch wat frisser is of plotseling wordt. Binnen 10 minuten brengt de kabelbaan je naar boven. De ruime cabine draait rond waardoor iedereen langzaam de omgeving van alle kanten te zien krijgt. Bovenop het enorme plateau heb je een gigantisch vergezicht over de stad, de omliggende omgeving en de kust rondom de Tafelberg. Om 10.30 uur beginnen we aan de ‘Platteklip Gorge’ wandelroute naar het dal; een steil wandelpad dat midden in de kloof naar beneden loopt. Een soort trap met ongelijke treden die voornamelijk uit rotsen en keien bestaat. De bovenbenen krijgen het zwaar te verduren.

Hoewel de meeste mensen de route andersom afleggen zijn wij blij dat we naar beneden lopen, zeker nu de temperatuur aan het oplopen is. Het vergt natuurlijk ook iets minder inspanning maar je moet je wel goed blijven concentreren op waar je loopt. De schaduwplekken onderweg zijn extreem schaars en daar waar wát schaduw is zitten de wandelaars dan ook dicht op elkaar om even bij te komen en uit te puffen. Langzaam komt de autoweg dichterbij en om 13.30 uur hebben we eindelijk weer een vlakke ondergrond onder onze voeten. Na een stevige maaltijd komt er een einde aan deze bijzondere dag als we snel onder de wol kruipen.

De benen zijn stram als ik het bed uitstap. Gelukkig ben ik niet de enige en heeft de rest er ook last van. Na de inspanning van gisteren bieden het zwembad en de ligstoelen een welkome ontspanning voor vandaag. We worden echter wel de hele dag herinnerd aan de wandeling. Aangezien je in het hele huis ongelijke vloerdelen hebt voel je bij elke stap die je neemt je bovenbenen. We lijken wel een stelletje oude knarren.

Aan het einde van de dag wordt er een koffertje klaargemaakt voor onze “logeerpartij” van maandag, die voor Theo en Ria een verrassing is.