Week 8 - Palm Springs - Venice Beach LA

Week 8:

Het is maandag. We hebben ons voorgenomen om het deze dagen wat rustiger aan te doen en dat gaat dan vooral om de afstanden die we gaan afleggen. Palm Springs is ons einddoel. Door een onherbergzaam gebied komen we ‘Anza Borrego Desert’. Zoals de naam al doet vermoeden is het een desert…dus erg droog! Nou, dat valt wel mee, buiten de cactussen om staan er ook aardig wat groene bomen en struiken. De bomen bewegen aardig heen en weer door de wind en in de verte raast er een wervelstorm over de vlakte. Onderweg zie je de sporen van motoren, trikes of buggy’s in het zand. Dit gebied staat er om bekend dat er veel wordt gecrosst. In de verte zie je kleine oases van groen. Dit zijn de omliggende plaatsen van Palm Springs. Vanuit het ‘niets’ rijden we Palm Springs binnen: een weg met fraai aangelegde perken, palmbomen (uiteraard ;-) winkels, restaurants en een autoboulevard met Maserati, Jaguar, Range Rover etc. En toch blijf je het gevoel houden dat je in de woestijn zit. Wat is ook alweer Palm Springs? Daar wonen toch ook van die ‘celebs’ en andere welgestelden? Ja! Dat klopt maar ze zijn hier merendeels overjarig; een soort van bejaardenoord dus. Nou, dat scheelt.. hoef ik tenminste niet bang te zijn voor concurrentie

Ondanks dat het ’s avonds wat was afgekoeld hebben we heerlijk op een terrasje kunnen eten.

We vervolgen onze route richting de ‘Mojave Desert’. Net buiten Palm Springs lijkt het even of we in een windmolenpark zijn beland hoewel de wind vandaag gelukkig wel meevalt. Het was ons opgevallen dat we vanaf LA richting San Diego meer Mexicaanse invloeden tegenkwamen. Tenslotte zit je hier ook heel dicht tegen de Mexicaanse grens. Je hoort en ziet aardig wat spaans. De huizen hier hebben de typische Mexicaanse uitstraling. Op de route ligt het ‘Joshua Tree NP’. Dit staat bekend om de vele Joshua bomen. Dit is de grootste boom uit de ‘Yucca-familie’ die alleen in de Mojave woestijn voorkomen en nergens anders ter wereld.

In deze stoffige en zanderige omgeving tref je ruige opeengehoopte rotsformaties aan die een grote aantrekkingskracht hebben op klimmers. “Twentynine Palms”, net buiten het park, staat bekend om zijn muurschilderingen. Op deze afbeeldingen staan beeltenissen uit vervlogen tijden. Onderweg naar ‘Barstow’, waar we zullen overnachten, komen we langs de ‘Amboy krater’. Een krater zijn we deze reis nog niet tegengekomen… even stoppen dus maar. Een wandelpad leidt ons er naar toe. Aangezien dit pad enigszins oploopt besluiten we dwars over te steken. Vele voetsporen zijn ons voor geweest. Om bovenop te komen moeten we eigenlijk aan de andere kant zijn. Nou, daar heeft HP geen zin in: “kom op, we nemen dit paadje wel naar boven!” Even achterom kijken; “Poeh hé, we zitten al aardig hoog”. Het is een steil pad en je voelt de lavasteentjes onder je vandaan rollen. Geen verstandige keuze misschien?! Bovenop worden we echter beloond met een fraai uitzicht op de omgeving en het ‘gat’ van de krater. Het officiële pad brengt ons weer veilig naar beneden.

Vandaag ons ‘Naval Airforce Base rondje’, in de hoop nog wat snelheidsduivels tegen te komen. Eerst nog even langs ‘Calico’; een toeritische ‘Ghost town’. In de jaren 1880 leefde dit stadje van de zilver- en boraxmijnen. Meer dan 500 mijnen die in totaal zo’n 130 miljoen dollar hebben opgeleverd. Er staan nog enkele authentieke panden maar het meeste is gereconstrueerd om een goed beeld te geven. We gaan weer verder; een doodlopende weg van ca. 50 km. brengt ons naar ‘Fort Irwin’. Nee hè?!?!... toch niet weer??... net als op onze 2^e dag in de VS, worden we door de politie aan de kant gezet. Oké, we reden inderdaad te hard maar er is hier dan ook helemaal niets! Geen excuus natuurlijk dus we zetten ons vriendelijke- en onschuldige toeristenmasker op en begroeten de agent als hij zich naast de auto meldt. “From what part of Pennsylvania are you from?” vraagt hij (onze kentekenplaat deed hem logischerwijs vermoeden dat wij daar vandaan kwamen). “Huh..??”. Ja, hij kwam daar vandaan en had kennelijk behoefte aan een praatje met iemand uit die streek. Nou, dat viel voor hem dus een beetje tegen… maar voor ons viel het natuurlijk mee! Hoewel hij tussen neus en lippen wel nog even aangaf dat we te hard hadden gereden, hebben we gezellig staan praten over onze reis en zijn werk en zelfs zijn trouwe K9 (Amanda) kwam ons ook nog even met een natte neus begroeten. Onder politiebegeleiding zijn we zelfs nog even tot aan de gate gebracht omdat je anders een grote kans liep dat je daar meteen zou worden weggestuurd. De politie is dus inderdaad je beste vriend! Hahaha. Er viel uiteindelijk niet veel te zien en ook bij de andere militaire bases konden we geen glimp opvangen. Ook in het luchtruim gebeurde weinig vandaag. Zo zie je maar, je kan niet altijd geluk hebben.

Het is vandaag 26 november; Thanksgiving. Alle winkels zijn gesloten, behalve de supermarkt, daar worden de inkopen gedaan en de bestellingen opgehaald voor deze nationale feestdag. In “Long Beach” ligt de “Queen Mary” voor anker; een 310m. lang cruiseschip uit 1937 dat nu dienst doet als hotel-restaurant. We zijn wel nieuwsgierig maar willen geen $24,- p/p uitgeven voor de bezichtiging. We doen ons voor als geïnteresseerden in het restaurant.. en warempel.. we mogen zo doorlopen. Op het bovenste buitendek heb je het idee dat je op de “Titanic” bent. Na een uurtje houden we het voor gezien en rijden naar het hotel aan “Venice Beach”. Een bekend strand in de buurt van ‘Santa Monica’ met het beroemde ‘muscle beach’ (een openlucht sportschool op het strand). Je hebt hier twee ‘soorten’ mensen; de ‘kijkers’ en degene die graag bekeken willen worden. Als we om 13.00 uur aankomen kunnen we meteen al naar de kamer. Het is een kamer op de bovenste verdieping met balkon en uitzicht over de zee en boulevard. Even installeren en dan meteen de straat op. Waar zijn we nu weer belandt? Het is het walhalla van de cannabis en jointjes…..Peace Man!

Het is er rommelig en gezellig. Veel maffe figuren, overjarige hippies, blote voeten, dreadlocks, bijzondere straatartiesten en verkopers. We lopen de boulevard over en worden er een beetje lacherig van. Niet van die typische joint- en marihuana geur maar gewoon van alle aparte figuren die hier rondlopen. Aan de kant van het strand zie je de skaters, fietsers en de skateboarders die op het goed aangelegde terrein uit hun dak gaan. Vanaf het balkon genieten we van de zonsondergang. Als het donker wordt keert de rust terug in de straat.

Het is nu echt aftellen. Onze laatste (hele) dag in de VS. Vandaag lekker rustig aan. Wat zullen we gaan doen. HP wilde nog wel eens kijken bij de Tattoo-shop van LA Ink (bekend van TV) in west Hollywood, ik wilde eigenlijk nog wel eens op zoek naar het graf van Marilyn Monroe, op een moeilijk te vinden (volgens alle verhalen) begraafplaats eveneens in west Hollywood. Met dank aan een prima internet-tip reden we recht op de begraafplaats af. Het is een kleine begraafplaats die tussen de hoge (kantoor)gebouwen van Hollywood ligt en weinig uitstraling heeft maar daardoor ook wel weer heel ‘knus’ aan doet (voorzover je dat zo mag noemen maar je begrijpt misschien wel wat ik bedoel). Het toeval wil dat ook Farah Fawcett hier onlangs begraven is. Er liggen overigens nog veel meer Hollywood sterren maar veel daarvan kennen wij niet. Op een speciale website kun je dit , als je dat wilt, helemaal uitpluizen. Zulke types zijn wij nu ook weer niet! ;-)

Het graf van Marilyn Monroe is een sobere bijzetting in een grote muur waar zij eigenlijk één van de velen is. Het naambordje is echter wel een stuk nieuwer dan dat van de rest. Uiteraard het gevolg van de vele ‘souvenirjagers’ die het kennelijk niet konden laten. We gaan verder. De tattoo-shop ligt niet ver weg. Ze zijn open van 12.00 tot 24.00. Het is nu pas 11.00 uur. Dan maar alleen een foto. Geen tattoo dus! Op de weg terug komen we weer langs Rodeo Drive. Het is inmiddels bijna lunchtijd en we besluiten dan ook om daar te stoppen. Uiteindelijk hebben we er heerlijk op een terrasje gegeten en er enkele uren doorgebracht. Wat is nu een lekkerdere plek om in het zonnetje op een bankje te zitten dan hier?!

Aan het eind van de dag gaan we om de hoek van ons hotel nog even lekker de boulevard op. Een heerlijke afsluiting van een lekkere dag.

De laatste dag in de US of A. We hebben het voor elkaar gekregen om de heerlijke hotelkamer, zonder bijbetaling!, te gebruiken tot 18.00 uur. Toppie. Onze vlucht naar Sydney vetrekt vandaag nl. pas om 22.30 uur dus dat kunnen we heel goed gebruiken.

Ach ja… het blijft zo’n typische dag waarbij je de hele tijd het gevoel hebt (wij tenminste) dat je op je horloge moet kijken terwijl je eigenlijk ook wel weer weet dat je de hele dag nog voor je hebt. We besluiten wat ‘overbodige’ bagage met de post naar huis te sturen. Nog even naar het postkantoor dus om dat te regelen; doosje halen, tape regelen, formulieren invullen, opnieuw in de rij staan… etc. Ook nog maar even naar de kapper dan. Voor 15,00 dollar ziet het er voorlopig weer keurig uit. Laat de zomer maar komen dus! Boodschappen doen, tassen inpakken, electronica opladen, website bijwerken, koelbox verpatsen op straat… en dan gaat de tijd toch best nog snel. We hebben natuurlijk nog wel even heerlijk over de boulevard gelopen en op een terrasje geluncht maar nu maken we ons dan echt klaar om na 8 heerlijke weken te vertrekken naar de volgende bestemming.

Hebben we Amerika gezien? Ja, hoewel we natuurlijk eigenlijk nog maar een stukje hebben kunnen zien. Het is een prachtig land om zelf doorheen te kunnen reizen met uitstekende voorzieningen voor reizigers; hotels, motels, restaurants, shops, VVV-kantoren in iedere staat, routekaarten, wandelkaarten, toeristische informatie, openbare (en schone!!) toiletten en ga zo maar door. Je komt hier werkelijk niets te kort.

We hebben in deze 8 weken alle seizoenen mee mogen maken. We hebben het koud en warm gehad. Bergen, bossen, meren, prairies, steden en woestijnen bezocht. Veel mensen ontmoet met iedere keer weer een ander accent. JA. We hebben het hier goed gehad en het wordt tijd voor een nieuw avontuur. Op naar Australië!!

De laatste foto's van Amerika houden jullie nog van ons tegoed.

Hier nog even een paar 'Amerika getallen' op een rijtje voor de liefhebbers:

Aantal km. afgelegd: 16.888 km.

Gem. per dag gereden: 359 km.

Langste afstand op 1 dag afgelegd: 904 km. (Niagara-Washington)

Aantal Staten aangedaan: 25

Aantal keren getankt: 36

Aantal ltr. benzine verbruikt: 1.388

Gem. verbruik auto: 1 op 11,9

Hoogste temp. (dag): 27,8C

Laagste temp. (dag): -6,1C

Totaal aant. foto’s USA: 2.082

Totaal aant. uren film: 6,5 uur

Week 7 - San Francisco - San Diego

Week 7:

Het is 09.00 uur als we gaan ontbijten. Vandaag maar iets later; een beetje uitslapen was wel even lekker na de afgelopen dagen. Via het noorden rijden we San Francisco binnen, uiteraard willen we dit doen over de ‘Golden Gate Bridge'. Aan het begin van de brug hadden we op een hoger gelegen punt een fraai uitzicht op de brug en de skyline van San Francisco. Deze keer geen gezoek naar een hotel want de dag ervoor hadden we al een internetboeking gedaan. We checken in en gaan meteen op pad. Fisherman's Warf ligt op zo'n 20 minuten lopen van ons hotel. Deze wijk staat bekend om zijn gezellige café's, restaurantjes en winkeltjes. Het is maar goed dat we al een paar dagen wat aan onze conditie hebben gedaan. De straten lopen hier allemaal schuin, sommige met een stijgingspercentage van bijna 30%

We lopen langs de boulevard met uitzicht op de brug en Alcatraz; het beruchte gevangeniseiland voor de kust van San Francisco. De huizen in de wijken hebben een statige uitstraling en sommige zijn in pasteltinten geverfd. Er hangt in de stad een gezellige en relaxte sfeer. De zonsondergang achter de Golden Gate Bridge is een fraai schouwspel. Het begint aardig af te koelen en je merkt dan ook meteen weer dat je aan de kust zit als de frisse zeewind het land in waait. En als je dan toch aan de kust bent.. dan stap je natuurlijk een heerlijk visrestaurant binnen voor een lekkernij uit de zee.
Dinsdag. Ondanks dat de weersvoorspellingen voor vandaag slecht zijn hebben we weer mazzel. De zon schijnt volop. We lopen richting ‘Lombard Street'. Deze straat staat bekend om zijn 5 bochten met een hoog stijgingspercentage. De bochten zijn gemaakt om het verkeer af te remmen. We vervolgen onze weg naar de Golden Gate Bridge aan het eind van de stad. De route loopt langs het strand waar pelikanen zich tegoed doen aan de vissen in het water. Met een enorme vaart en een grote ‘knal' storten ze zich in het zeewater. Eenmaal op de brug heb je natuurlijk een prima zicht op de stad en wederom Alcatraz. We hebben ons wel verkeken op de afstand en nemen daarom de bus terug naar het centrum. Daar zoeken we een leuk terrasje om uit te blazen en te lunchen. Als je daar zo lekker in het zonnetje zit heb je werkelijk geen idee dat het al half november is! In de middag pakken we weer de auto om ‘de rest' van de Scenic Route af te leggen.
Voordat we de stad verlaten rijden we nog naar ‘Twin Peaks'. Hier heb je fantastisch uitzicht over de hele stad. Weer goed voor een aantal foto's natuurlijk. HP geniet van het rijden over de enorm steile straten in de stad. Het voelt soms echt alsof je naar de top van de achtbaan rijdt in zo'n klein karretje. Heel even zie je alleen maar lucht en heb je werkelijk geen idee wat er zich achter de top bevindt. Al snel belanden we op ‘Highway 1'. Volgens veel Amerikanen de mooiste autoroute van het land, langs de kust. Op het eerste deel ligt de weg vrij laag en is de zee ruig. In Monterey strijken we neer en rijden we naar Sunset Drive. De fraaie zonsondergang bewonderen we vanuit de auto omdat het hard waait en inmiddels alweer behoorlijk fris is geworden.
In deze tijd van het jaar zijn er al grijze walvissen en bultruggen ‘gespot' en we geven ons daarom op voor een tocht op een boot de volgende ochtend. Helaas... we blijken zo'n beetje de enige gegadigden en de boottocht wordt daarom ook geannuleerd. Jammer. Volgende keer beter. Tussen Monterey en Carmel ligt de zgn. '17-Mile Drive'. Een 27 km. lange route langs de kust met 21 uitkijkpunten. Aan het einde van de route ligt golf course 'Pebble Beach', een vermaard golfresort dat in 2010 de US Open ontvangt. We kijken even in de winkeltjes en HP kan het niet laten om een leuk aandenken te kopen. Op het terrein bevindt zich ook een makelaar die in de etalage een aantal van zijn panden aanbiedt. Er staan kasten van huizen langs de fraaie route en de prijzen lopen, zelfs in deze tijden, op tot 35 miljoen dollar!!! Ja, je leest het goed. Dat is geen tikfoutje. We vervolgen de route verder langs de steile klippenkust. De weg kronkelt voor ons uit en de zee is hier rustiger. Laat in de middag arriveren we bij ‘San Simeon'.Hier staat het buitenhuis van kranten miljardair William Hearst; het 165 kamers grote ‘Hearst Castle'. Van een afstand kunnen we een glimp opvangen van het kasteel. Geen rondleiding voor ons. We houden het bij een foto en gaan verder naar San Luis Obispo. Als we op zoek gaan naar een restaurant belanden we op een braderie met lokale produkten. Om de hoek staat een enorme lange rij van mensen; meest meisjes. We begrijpen niet waarvoor ze in de rij staan. Een modellenwedstrijd wellicht? Als we navraag doen komen we er achter dat het ‘slechts' om de film ‘New Moon' draait, die om middernacht in première gaat.
Vandaag (vrijdag) staat Santa Barbara op de route. De laptop zal, later vandaag, op een FedEx kantoor worden afgeleverd. Maar voordat we daar zijn gaan we even op zoek naar ‘Neverland Ranch', het landgoed dat ooit natuurlijk van Michael Jackson was. In de buurt van ‘Los Olivos' belandden we op de ‘Figuera Mountain Road', een mooie en zeer bochtige weg door het achterland van Los Angeles. Al een aardig stuk gereden maar nog geen ‘Neverland'. De navigatie laat zien dat dit een bijna oneindige weg is. Met een minimaal bereik op de iPhone weten we alsnog het huisnummer te achterhalen. Naar blijkt zijn we er al langsgereden! Behalve een houten hek, een beveiligde toegangspoort en een verzorgd rozenperkje valt er, op het eerste oog, niets bijzonders te zien. De naam ‘Neverland' is afgedekt door een grote houten plaat die met stevige moeren is bevestigd. Met wat viltstift zijn er verschillende hartenkreten op de muur achtergelaten. Hieruit blijkt duidelijk dat we op het juiste adres zijn. We rijden verder. Het gebied is hier omgeven door wijngaarden, sinaasappelbomen en land- en tuinbouw. Bij het FedEx kantoor ligt de laptop inderdaad op ons te wachten. Omdat het nog te vroeg is om te stoppen rijden we door naar Malibu. Je proeft hier de ‘Celebrity-sfeer'al. De meeste huizen staan hier dicht langs de kust of liggen tegen de berg met een prachtig uitzicht op zee. Nou ja... huizen... zeg maar paleizen! Terwijl HP veel tijd besteedt aan de computer neem ik het wasgoed onder handen met de strijkbout.
Het is weekend. Wat is LA zonder een bezoek aan het mekka van de filmindustrie? Via een wandelpad komen we in de buurt van de bekende letters op de berg; H O L L Y W O O D. Door de zeedamp die er hangt is het uitzicht over de stad niet bijzonder. Wat geld in de parkeermeter en we gaan de Hollywood Boulevard op. Een korte straat met o.a. de bekende ‘Walk of Fame', voet- en handafdrukken van de sterren en het Kodaktheater (bekend van de Oscars). Je loopt hier letterlijk de Marilyn Monroe's (de jonge en de oude versie!), Superman, Spiderman, Batman, Charlie Chaplin en nog meer ‘beroemdheden' tegen het lijf. Via Hollywood naar ‘Bel Air' en ‘Beverly Hills'. Hier vind je de villa's van de rich and famous in oude en moderne architectuur met prachtig aangelegde tuinen. In sommige wijken zijn de mooie villa's moeilijk te zien vanwege de enorme muren die eromheen zijn opgericht. Het lijken af en toe meer gevangenissen dan villa's, maar dan heb ik het natuurlijk alleen over de buitenkant! De beste plek om te zien en om gezien te worden is natuurlijk; Rodeo Drive. Als we deze straat heen en weer hebben gelopen blijven we een tijdje op een centraal punt hangen om alles eens lekker te bekijken. Strak getrokken gezichten en lippen, Gucci's en Prada's, Lamborghini's, Ferrari's, Bentley's, Rolls Royce's en een Carrera GT... kortom een leuke middag! Om uiteindelijk LA uit te komen is, vanwege de enorme drukte, een ramp. We hebben op deze reis nog nooit zo lang gedaan over zo'n 60 kilometer.
De laatste zondag in de VS. Vandaag geen spannende plannen. Eerst nog wat foto's op de website gezet. We hebben tenslotte extra fotoruimte cadeau gekregen!! Toen op pad. Bij ‘Oceanside' ligt de langste houten pier van de Amerikaanse westkust. Hier kunnen we de golfsurfers goed gadeslaan, alhoewel de golven en de kwaliteit van de surfers helaas niet het gewenste spektakel bieden. In de buurt van San Diego ligt de Marine Luchtvaartbasis ‘Miramar', bekend van de film ‘Top Gun'. In de verte staan de gevechtstoestellen en boven ons komen om de haverklap toestellen binnen om te landen. Het zoeken naar een geschikte accommodatie aan het strand wil niet erg lukken; we willen natuurlijk ook weer voor een dubbeltje op de eerste rang zitten! Dan maar alvast richting ‘Anza-Borrego Desert State Park'.

Week 6 - Las Vegas - Yosemite NP

Het is al donker aan het worden als we de Hoover Dam naderen. Door de strikte voertuigcontroles, iedere auto wordt gecontroleerd , lopen we een 'vertraging' van ongeveer een half uur op. De dam is ook 's avonds gedeeltelijk open dus we besluiten de auto toch nog even aan de kant te zetten en een kijkje te nemen. Mwah... hoewel de dam verlicht wordt besluiten we morgen maar weer eens te gaan kijken als het licht is. Misschien hebben we dan een beter (uit)zicht? We doen het 's morgens rustig aan want we willen natuurlijk pas bij avond Las Vegas binnenrijden en zoveel is hier (in Boulder City) nu ook weer niet te doen. Het is een warme dag en we gaan weer op weg naar de strenge controles om Hoover Dam te bezoeken. Bij daglicht bleek het niet veel fraaier dan 's avonds. De Glen Canyon Dam, die we nog niet zo lang geleden hebben kunnen bezoeken, is eigenlijk veel mooier en ook nog eens beter te bezichtigen dan de Hoover Dam, maar dat weet kennelijk niemand. We besluiten er niet al te veel tijd door te brengen en door te rijden naar Lake Mead. Ook hier is niet veel te beleven maar dat geeft ons de gelegenheid om eens lekker te 'chillen'. Het is inmiddels rond 17.00 uur (we zijn op de Hoover Dam weer een uur terug gegaan in de tijd) als we Las Vegas naderen. Zoals door velen wordt beschreven, doemt er uit het niets inderdaad een enorme lichtstad op die de directie van Philips een glimlach op het gezicht zou moeten bezorgen. We hebben een hotel geboekt op het midden van 'The Strip'; het kloppend hart van de stad. Dit biedt ons een uitstekende gelegenheid om de komende 2 avonden de stad te verkennen. Vanuit de parkeergarage nemen we de lift naar de hotellobby. Pling! De deuren gaan open... en we staan met onze koffers en beautycase MIDDEN in het casino!! Uhhmm... dit was toch de lobby? Ja, dat klopt.... maar pas als je door het Casino bent geloodst natuurlijk.. wie weet stop je onderweg naar de balie nog om een gokje te wagen??!! Diezelfde zwoele avond stappen we de Strip op om alvast een gedeelte te verkennen. Dinsdagochtend neemt de laptop ons programma weer eens over, zoals jullie hebben kunnen lezen. Later die middag gaan we opnieuw op pad om het resterende deel van de Strip te bekijken. We bezoeken diverse hotel lobby's en kijken naar de activiteiten die deze hotels aan de buitenkant bieden; shows, watervallen, vuurspuwende kraters, Venetiaanse gondeliers en natuurlijk de prachtige fonteinen van het Bellagio hotel. Wat een prachtig schouwspel is dat!! Op een gegeven moment is er om het kwartier een computergestuurde watershow (1.200 sproeiers) op diverse muzieknummers. Er zitten zelfs mensen op krukjes die geen voorstelling willen missen! Natuurlijk wagen we zelf ook nog een gokje maar helaas... geen nieuwe netbook voorlopig! Woensdag: we vertrekken in de richting van Death Valley. Om ca. 14.00 uur komen we daar aan bij het 'Zabriskie Point'. Dit biedt direct een mooi uitzicht op de vallei. We vervolgen onze weg naar het laagst gelegen punt van het westelijk halfrond: Badwater Nevada (85,5 m. beneden zeeniveau). Het wordt vroeg donker, het is pas 16.30 uur, en we moeten nog een aardige weg afleggen om in Lone Pine te komen waar we zullen overnachten. De laatste tientallen kilometers rijden we dan ook door een pikdonker (het is bijna nieuwe maan) en verlaten Death Valley. Morgen maar weer terug om het nog eens te bekijken. Donderdag: de dag begint weer eens vroeg. We proberen eerst Mt. Whitney met de auto te bestijgen. Mt. Whitney is de hoogste top (4.418m.) van de VS (buiten Alaska) en ligt hemelsbreed maar zo'n 160km. van Badwater (het laagste punt). Erg ver komen we niet... de temperaruur van de auto loopt door het sterke stijgingspercentage flink op en de weg leidt 'slechts' tot ongeveer de helft van de berg. De rest kan te voet worden afgelegd maar daar hebben we niet zo'n behoefte aan deze keer. We besluiten om koers te zetten naar de fraaie zandduinen in Death Valley. Het is er warm en ook daar moeten onze benen aan het werk maar het levert uiteindelijk een fraai uitzicht en een aantal mooie foto's op. We verlaten Death Valley via de Panamint Valley Road. In de buurt ligt een militair vliegveld en 'de jongens' mogen vandaag buiten spelen. Om de haverklap vliegen er F18's over ons hoofd. Als we uitstappen om een paar plaatjes te schieten worden we door één van de piloten opgemerkt en... geloof het of niet... recht boven ons hoofd gooit hij zijn toestel op de kop en brengt ons daarmee een groet. Geweldig om te zien en mee te maken!!! Het is opnieuw donker als we via een extreem bochtige weg (Wanda kon er op een gegeven moment de lol niet meer van in zien) Death Valley uitrijden en aankomen in Exeter voor onze overnachting. Vrijdag: we zijn op weg naar Sequoia NP waar we om 10.00 uur aankomen. Het is een mooie route die begint met mist en later zelfs eindigt in sneeuwval. De Sequoia bomen (de zwaarste bomen ter wereld) zijn werkelijk reusachtig en, zoals met meerdere dingen die we de afgelopen weken al gezien hebben, laten zich moeilijk vatten op foto of film. Om nog enig vergelijk te hebben en verhoudingen te kunnen zien moet je wel foto's nemen met iemand op de voorgrond.. maar zelfs dan is moeilijk te omschrijven hoe enorm groot ze zijn. De ca. 2.000 jaar oude 'General Grant Tree' die we bezichtigen bevat 1.343 kubieke meter hout, heeft een gewicht van 1.135 ton (ruim 1,1 miljoen kilo!!) en heeft een stam omtrek van ca. 31 meter. De laatste 2 dagen hebben we doorgebracht in Yosemite NP, één van de populairste Nationale Parken van de VS. Het park is zo'n 3.084 km2 groot en biedt een groot aantal natuurtrails en bezienswaardigheden. De watervallen genieten deze keer onze interesse en we besluiten om op zaterdag de Yosemite Falls Trail te gaan doen. Het is een zeer pittige klim die een hoogteverschil van ruim 300m. overbrugt. Nu is dat op zich niet zo erg maar dat doen ze in een wel heel kort pad en dat betekent dat de kuiten het zwaar te verduren hebben!! Uiteindelijk biedt het pad ook nog niet helemaal het uitzicht dat we verwacht hadden dus lichtelijk 'teleurgesteld' zetten we de afdaling weer in. Nu zijn het de knieëen die de klappen moeten opvangen. Was Wanda daar onlangs niet aan geopereerd??? Ja, inderdaad... maar ze doen het gelukkig weer prima. We zullen de arts binnenkort dan ook even een kaartje sturen om hem te bedanken voor zijn prima geleverde werk! De nacht brengen we door in één van de hotels van het park en de volgende koude ochtend (krabben!!) zetten we opnieuw koers naar één van de vele trails die ook deze keer naar een waterval leidt. Deze trail eindigt gelukkig wél aan de onderkant van de waterval. Het is schitterend weer en het water biedt de nodige verkoeling. Pas laat in de middag stappen we weer in de auto en verlaten we het park. We gaan nu op weg naar de kuststrook, te beginnen bij San Francisco. De vele vele natuurparken laten we nu echt achter ons en we gaan eens kijken wat de kust ons brengt. De foto's houden jullie natuurlijk van ons tegoed vanwege 'de crash', hoewel we wel al aan het maximum zitten van wat de site ons standaard biedt!!

Computercrash (deel 3)

Hallo allemaal,

Helaas geen leuke verhalen deze keer maar een kort bericht vanuit een 'internetcafé'. De laptop heeft het voor de 3e keer begeven en ligt nu bij Samsung in Texas (waren we daar niet langsgereden een paar weken geleden?!?!?!). Het is een hardware probleem en hij wordt (weer) gemaakt maar dat duurt natuurlijk even. Tot die tijd zijn we uiteraard 'off-line' maar we proberen natuurlijk zoveel mogelijk informatie up-to-date te houden via andere middelen.

Wat we niet 'kunnen' doen zijn nieuwe foto's uploaden. Die houden jullie natuurlijk van ons tegoed. We hopen de laptop over ca. 2 weken terug te hebben, dus een beetje geduld is geboden. We kunnenjullie reacties wél lezen want we hebben gelukkig de trouwe iPhone nog!!

Ja, Robert..... ik weet het!! Zeg maar niets meer... we denken hetzelfde! Sorry Hans! ;-))

We hopen dat dit écht de laatste keer is dat we dit moeten melden.

Reisgroeten van Wanda en H.P.

p.s. we vermaken ons nog steeds prima hier!

Week 5 - South Dakota - Arizona

Week 5
'Ben benieuwd of we dinsdag wel de top van Pike's Peak kunnen bereiken?'. Dat was de laatste zin van ons voorgaande verhaal. Vroeg maar weer opstaan dus want we hebben een lange rit voor de boeg. Als het laat genoeg is om het kantoor van Pikes Peak te kunnen bellen blijkt dat ze er nog steeds niet in geslaagd zijn om het spoor volledig sneeuwvrij te maken. Ze eindigen nu een paar honderd meter beneden de top. Tja, wat zullen we doen? Net als bij Mount Washington (in week 2) beslissen we .... alleen de top en anders maar niet. Pikes Peak blijkt ons kennelijk niet te willen ontvangen.
Dat betekent dat we ons plan dus weer eens moeten bijstellen. Wat was ons volgende doel ook alweer? Dat blijkt de ‘Black Canyon' te zijn. Dit betekent echter wel dat de rit vandaag dus nóg langer gaat worden want Black Canyon ligt zo'n 900 km. van de plek waarvan wij vanochtend vertrokken. Het is niet anders.
Het prachtige weer en de sterk wisselende omgeving doen de lange rit (gelukkig) korter lijken dan hij in werkelijkheid is. Het is 19.00 uur als we bij het hotel aankomen.
Dinsdag. Eerst maar eventjes een bezoek brengen aan het Visitor Center van het park. Een gesloten deur!? 'Off season' noemen ze dat. Gelukkig ziet de parkwachter, die dus wel gewoon dienst heeft, ons voor de deur staan en doet deze vriendelijk open. We krijgen van hem een paar nuttige tips voor een lekkere wandeling door de ‘Curecanti National Recreation Area'. De eerste trail biedt een relatief vlakke wandeling langs het ‘Blue Mesa Lake', het grootste meer van Colorado. Een goede mogelijkheid om ons (inmiddels) luie lijf weer eens langzaam in beweging te zetten. De weergoden zijn ons op deze reis (tot nu toe) zeer gunstig gestemd, het is weer een prachtige dag waardoor we heerlijk in ons t-shirt buiten kunnen lopen. De volgende wandeling start nadat we voor onszelf een heerlijke lunch hebben verzorgd. Dat mag ook wel want deze wandeling leidt ons naar de bodem van de Canyon, daar waar de Gunnison River stroomt. Dat betekent dat we over ca. 3 km. zo'n 300 (hoogte)meters moeten afdalen. Op zich geen probleem.......maar de weg terug blijkt op zo'n 3.000m. hoogte best pittig te zijn. Gelukkig laat onze basisconditie ons niet in de steek en met een voldaan gevoel stappen we weer in de auto om in zo'n 1,5 uur naar ons volgende hotelletje te rijden in Montrose......wat een heerlijke dag!
Meteen dan maar even de foto's uploaden. Computer aan. #%$#$&# @! wat krijgen we nou weer?!??!! System.error.windows/config/config32/system.... dit meen je toch niet!! De computer laat ons voor de tweede keer in de steek. Het lijkt nu nóg erger dan de eerste keer. Dan maar weer meteen op zoek naar een computerdokter. Van de vijf die ik bel, het is intussen 18.30 uur, neemt er gelukkig eentje zijn telefoon nog op. Ik kan meteen bij hem terecht. Kort daarop kom ik in de 'computerschuur' van de plaatselijke Anton Heijboer terecht. Ik weet niet of ik mij daar zo goed bij voel, maar wat moet ik anders. Ik heb weinig keus. Na hem te hebben uitgelegd wat het probleem is laat ik de computer in goed vertrouwen achter in de stille hoop deze de volgende ochtend in herstelde staat weer mee te kunnen nemen. Dr. Snuggles wekt de indruk er wel raad mee te weten.
Woensdag. Het eerste waar je aan denkt als je de volgende dag weer opstaat is natuurlijk die k....computer. Zou het gelukt zijn? Om 10.00 uur sta ik bij hem op de stoep. Helaas.....geen succes. Onverrichter zaken, maar met een goede wandeltip, verlaat ik de schuur. Aan het eind van de dag spreken we af weer bij elkaar te komen om te kijken of er meer succes is geboekt.
Dan maar even de gedachten verzetten en op weg naar de dichtbij gelegen ‘Black Canyon'. De wandeltip leidt ons naar een (officieel, vanwege het seizoen) gesloten trail naar ‘Red Rock Canyon'. Dat bordje hebben wij natuurlijk even niet gezien. Een prachtige afdaling waarbij we af en toe heel goed moeten zoeken naar het, totaal door struiken en takken oververwoekerde, pad. Het is duidelijk dat hier lange tijd niemand is geweest. Ook hier verraadt de kortademigheid dat we nog steeds in een hoog gelegen gebied wandelen. Rond een uur of twee zijn we weer terug bij de auto en snakken onze buikjes naar een lekkere boterham.
Het volgende bezoek aan de Black Canyon bestaat uit een ca.19km. lange autoroute met diverse uitzichtpunten. Na de pittige ochtendwandeling een luie maar welkome manier om de middag mee af te sluiten. De meeste uitzichtpunten liggen vlak aan de weg en bieden de mooiste vergezichten. Het laatste uitzichtpunt, ‘High Point' geheten, ligt zo'n 1.400 yard van de weg. Tja,... hoe ver is een yard ook alweer? Ach zo ver kan het nooit zijn. Fout! Best nog een pittige klim maar het uitzicht zal waarschijnlijk wel veel vergoeden. Alweer fout! Alle eerdere punten bleken een fraaier uitzicht te bieden dan deze laatste. Enigszins teleurgesteld zetten we de onvermijdelijke afdaling weer in en gaan, zoals afgesproken, weer op weg naar Dr. Snuggles. De harddrive is intussen uit de laptop!! en kostbare data kan gelukkig weer worden gered. Nóg vaker ‘back-uppen' dus! Opnieuw (2e keer) XP installeren is de enige remedie. Hoelang zal de computer het nu weer volhouden???
We gaan vandaag iets later op pad dan gebruikelijk omdat de computer pas rond 10.30 uur klaar zou staan. (Inmiddels zijn we er achter dat Dr. Snuggles niet met z'n tijd is meegegaan en versie 2002 van XP heeft geïnstalleerd!). Het geplande bezoek aan ‘Mesa Verde NP' laten we daarom vervallen en ‘Monument Valley', op de grens van Utha en Arizona, is ons volgende doel. De VS hebben ons al zeer uiteenlopende en schitterende landschappen laten zien, maar waar we nu weer doorheen rijden is weer totaal anders. Lange, goed geasfalteerde en rechte wegen bieden ons de mogelijkheid om toch nog wat tijd 'in te halen'. We zien de temperatuur langzaam oplopen en het landschap wordt steeds droger. We passeren het enige 'Vier-Staten-punt' (Utah, Arizona, Colorado, en New Mexico) in de VS en als uit het niets doemt daar de eerste eenzame rotsformatie voor ons op. Het is duidelijk dat we Monument Valley naderen. Omdat het al donker begint te worden en we de zon achter de horizon zien verdwijnen, besluiten we om de volgende dag Monument Valley NP écht te bezoeken.
Het is 08.00 uur als we de auto in stappen. Het park ligt op een half uur rijden vanaf het hotel. Eenmaal de toegangspoort gepasseerd wanen we ons in het echte 'Wilde Westen', zoals we dat van de beroemde Clint Eastwood ('He'ya punk..') films kennen. Later realiseerden we ons dat dit hélemaal niet het echte Wilde Westen was maar puur een Hollywood productie. Het enige volk dat in dit gebied domineert zijn de afstammelingen van de Navajo Indianen; er is hier geen Cowboy te bekennen! Het is een vreemd natuurverschijnsel dat hier, in het complete niemandsland, zulke prachtige rotsformaties zomaar de lucht in steken. De autoroute door het park biedt mooie panorama's en omdat je er zo dicht bij kunt komen besef je ook goed hoe reusachtig groot ze zijn. We waren niet voor niets zo vroeg in de auto gesprongen. Het streven was om in de middag nog ‘even' de ‘Antelope Canyon' te bezoeken. Zo'n twee en een half uur rijden vanaf Monument Valley. De foto's die wij eerder van Antelope Canyon hadden gezien spraken ons erg aan. Het is slechts een kloof van ca. 120m. lang en 20m. diep en het ziet er op het eerste gezicht, aan de buitenkant, niet aantrekkelijk uit. Het snelstromende water heeft van de zandstenen rotsen van binnen echter een ware sprookjeswereld gecreëerd. Zoiets hebben we nog nooit eerder gezien en het vraagt heel wat van de camera om dit goed in beeld te brengen. Met wat zeer nuttige tips van onze ' verplichte' gids is dit uiteindelijk best goed gelukt. Waarschijnlijk zal één van deze foto's later wel een plekje vinden aan de muur op de Schepenen.
Zaterdag. De volgende ochtend vlak voordat we ‘Page' uitrijden brengen we nog een kort bezoek aan de ‘Glen Canyon Dam'. Een stuwdam van het nabij gelegen ‘Lake Powell'. De ‘Colorado Rivier' die er onder door stroomt zullen we later op de dag weer terug zien als we de ‘Grand Canyon' binnen rijden. We naderen het park vanuit het noord-oosten wat ons een prima aansluiting biedt op de ca. 30km. lange weg die langs de zuidkant van de Canyon voert. Ook hier zijn natuurlijk weer verschillende uitzichtpunten onderweg maar het eerste punt 'Dessert View' biedt meteen al een onvergetelijk en indrukwekkend uitzicht op de Grand Canyon. Het is een uitzicht dat, zo blijkt, niet op foto of film is vast te leggen maar iets wat je echt met eigen ogen moet hebben gezien. De vele kleuren, het licht, de diepte van de kloof, de vlakke plateaus, verschillende gesteentelagen en de, in de verre diepte liggende en kronkelende, Colorado Rivier bieden een onvergetelijk panorama. De route en de vele ‘view-points' zorgen er voor dat we tot zonsondergang blijven genieten van dit natuurwonder.
Alweer de laatste dag van deze week. Vandaag zullen we via de ‘South Kaibab Trail' een gedeelte afdalen in de Canyon. Verschillende waarschuwingsborden langs de route benadrukken dat dit een afdaling is die niet op 1 dag kan worden gemaakt. Dit heeft te maken met het enorme hoogteverschil. We besluiten om ongeveer één derde van deze afstand af te leggen. Hoe verder we afdalen, des te duidelijker wordt het hoe diep de kloof eigenlijk is. Hoe vaker je achterom kijkt hoe kleiner je je voelt. Het pad biedt wederom schitterende vergezichten op de onmetelijke Canyon. Onderweg terug blijkt eens te meer hoe stijl de afdaling eigenlijk was! Om half twee staan we weer boven op het plateau en worden we door de bus naar de parkeerplaats gebracht. We stappen in de auto naar onze volgende bestemming 'Boulder City' met de bekende Hoover Dam.

Week 4 - Dallas - Mt. Rushmore

Week 4
Inmiddels gaan we onze vierde week in en we kunnen zeggen dat er al een aardig ritme in zit: Op tijd opstaan, meestal een karig ontbijtje, boodschapjes halen voor de lunch, op zoek naar een Starbucks voor ECHTE koffie, geplande route invoeren in de tomtom ....... en we're off. Dallas. Wat verwacht je hier? Olieraffinaderijen, velden vol met ja-knikkers, cowboys op paarden....of misschien komen we J.R. Ewing zelf wel tegen. We laten ons verrassen.
Regen!! zo kan je hele dag dus ook zijn. Maar als je bij AGU hebt gewerkt dan laat je je hierdoor natuurlijk niet verrassen! Met de metro naar het centrum. Net als in NY en Washington is een dagkaart ca. $ 5,- Je kunt hiervoor overal in- en uitstappen: top geregeld. Ook wij hebben ondervonden dat je goed moet blijven opletten want te vroeg of te laat uitstappen kan je dag zo lekker opvullen (je bent dus niet de enige Alex).
Downtown Dallas....druk?.......nee, het leek wel zondag. Behalve bij het ‘Sixth Floor Museum', want daar waren net twee bussen schoolkinderen aangekomen. Dit museum is gewijd aan de tragische gebeurtenis van 22 november 1963, toen president John F. Kennedy werd doodgeschoten. Het geeft een impressie van het presidentschap van Kennedy, wat er aan voorafging, uitleg, audio- en video opnames, arrestatie van Lee Harvey Oswald, complottheorieën en natuurlijk het uitzicht op het plein waar 'Dallas geschiedenis schreef', zoals ze zelf zeggen. Van de schoolkinderen hadden we uiteindelijk geen last, want die racen er doorheen. Nog even bij het grootste bronzen sculptuur ter wereld gekeken; 50 stieren die door drie cowboys op paarden worden voortgedreven. Daarna bracht een antieke tram ons van downtown naar uptown om daar uiteindelijk weer de metro naar het hotel te pakken.
Dinsdag richting Oklahoma. Onderweg eerst nog even gestopt bij 'South Fork Ranch'. Wie kent de televisieserie Dallas (1978-1991) niet? Tenminste, als je net als wij van het begin van de 70-er jaren bent. Vanaf de weg had je goed uitzicht op het huis met de oprijlaan en het zo herkenbare hekwerk. Ook hier kon je weer een toeristische route krijgen door het huis maar die was deze keer niet aan ons besteed.
We rijden de Staat Oklahoma in en volgen het bord richting bezoekerscentrum. Deze centra staan langs de weg en hebben een enorme sortering aan informatiebrochures en flyers over: accommodaties, activiteiten, nationale parken, plattegronden van steden ..... teveel om op te noemen en... dat is allemaal gratis! Standaard nemen we een mooie wegenkaart mee van de Staat zelf en een couponnenboekje voor hotelovernachtingen. Hierin vind je kortingsbonnen van een aantal hotels in de Staat en dat scheelt toch aardig wat dollars
Oké, we rijden weer verder en stoppen bij een uitzichtpunt op een waterval de 'Tuner Falls'. Omdat we vrij hoog staan heb je ook een goed overzicht over de omgeving. Het levert weer een paar mooie plaatjes op. Als we bij het Chickasaw NP aankomen volgen we daar een uitgezette wandelroute door de bossen en langs beekjes en riviertjes. In Chickasha besluiten we een overnachting te zoeken. De omgeving is hier vrij vlak. In de verte zie je een ranch met enorme gras-, graan- of katoenvelden en natuurlijk ontbreken de koeien hier ook niet. Dit is vroeger één groot indianengebied geweest en dat is zeker aan de ‘vreemde' plaatsnamen te zien.
Anadarko; Indian City of the USA. Een soort openluchtmuseum, stelden wij ons zo voor. Er was een soort van museum met een aantal kleine voorwerpen en kledingstukken uit de tijd van de Indianen. Een stofdoek kon de vitrine echter wel gebruiken! De 'recente' orkaan had op het terrein behoorlijk wat schade aangericht; ze noemen de staat Oklahoma natuurlijk niet voor niets ‘Huricane Alley'. Maar 'de gids', die zelf een afstammeling van de Kiowa Indianen was, kon ons gelukkig wat meer vertellen over die periode. Aangezien wij de enige twee bezoekers waren werd het optreden van twee traditioneel aangeklede dansers meer een privé aangelegenheid. Het dichtbij gelegen Indian Museum, wat we daarna bezochten, had een kleine maar zeer verzorgde collectie aan kleding en voorwerpen. Via de oude Route 66 komen we in Amarillo (Texas) aan.
Voordat we donderdag weer op pad gaan, eerst een bezoek aan de kapper. Het Elvis-kapsel van HP werd weer ingeruild voor een US-army look. Van Texas, via New Mexico, richting de Staat Colorado. We werden onderweg verrast door lichte sneeuw. We zijn toch niet op wintersportvakantie?? Nou, de weersomstandigheden deden ons dat wel vermoeden; het zicht werd langzaam minder en behoorlijke sneeuwval met gladde wegen. Om 18.30 uur een hapje gegeten maar tijdens het eten kwamen we er achter dat we wederom in een andere tijdszone zaten. Het bleek 17.30 uur te zijn. Dat werd dus een lekker lang avondje.
Een heuvelachtig en dor landschap bracht ons bij de ‘Royal Gorge Bridge'. Een hangbrug die 321m. boven de Arkansas River loopt. Extra warm aangekleed en met de hier aangeschafte handschoenen van ($ 1,40!!) liepen we naar de entree. Met een kabelbaan naar de overkant van de rots om daarna via een wandelpad bij de brug uit te komen. Oeps!.. die is wel héél hoog. HP ging natuurlijk als eerste de nog besneeuwde brug ‘verkennen' zodat hij zijn 'heldin' later kon begeleiden. Een enorme diepte maar ook een mooi wijds uitzicht. Aan de overkant bracht een tandradbaan (45 graden) ons tot aan de rivier. Als je dan omhoog kijkt dan stel je als mens ook helemaal niks voor. Zo klein en nietig ben je dan. Met rode wangen en lekker rozig geworden schoven we bij de Italiaan aan. Na zo'n dag gaat een lekkere pasta er wel in.
Vanwege de weersomstandigheden van de afgelopen dagen wisten we niet zeker of de top van ‘Pikes Peak' wel bezocht kon worden . Een treintje zou ons naar de top op 4.301m. hoogte brengen. De top kon echter die dag niet gehaald worden; er lag teveel sneeuw. Dan passen we onze route aan en proberen het over een paar dagen gewoon weer. Mt. Rushmore National Monument in South Dakota is dan ons doel voor de komende dagen. Rocky Mountain NP ligt op de route naar het noorden. Dé 'Rockies'... nou eigenlijk viel het ons een beetje tegen. We hadden het wat ruiger verwacht. Misschien zoals we eerder in Canada zagen? Maar desondanks toch maar even de benen gestrekt. Vanwege Halloween kom je de hele dag wel verkleedde kinderen en ook volwassenen tegen. Ook is hier vannacht de wintertijd ingegaan.
Zondag om 08.00 uur weer op weg (lang leve de ‘vakantie'!) , om rond de middag aan te komen bij Mt. Rushmore. We rijden door een eindeloos uitgestrekte en verlaten prairie. Vanwege het jaargetijde is het droog en dor. Af en toe staat er in dit complete niemandsland een huisje met wat koeien. Het volgende dorpje (twee kippen en een paardenkop) ligt minstens100 km. verder en dan is het ook dáár weer uitgestorven. Het is echt totaal verlaten hier! Hadden we het net nog over een vlak landschap... zo'n twee uur voordat we bij het park aankomen wordt het landschap bergachtig met veel dennenbomen.
Je ziet de gebeeldhouwde gezichten al als je het parkeerterrein oprijdt. Dit Nationaal Monument symboliseert de eerste 150 jaar van de geschiedenis van de Verenigde Staten. De 18m hoge busten zijn tussen 1927 en 1941 vervaardigd. Een knap staaltje werk is er op die hoogte en met dit massieve gesteente geleverd. Te zien zijn: George Washington (1e president), Thomas Jefferson (3e), Theodore Roosevelt (26e) en Abraham Lincoln (16e). Via de Iron Mountain Road verlaten we het park. Een mooie- maar zeer bochtige weg met tunneltjes die regelmatig vanuit onze spiegels een mooi zicht geven op de 'presidenten'. Het was toch wel de moeite waard om hier extra kilometers voor te maken. Ben benieuwd of we dinsdag wel de top van Pike's Peak kunnen bereiken?

Week 3 - Memphis - Houston

Week 3:

Na een ritje van 1,5 uur rijden we het parkeerterrein van Graceland op. We stappen de auto uit en komen meteen al in de stemming: overal waar je loopt en kijkt zie en hoor je Elvis. Waar zijn landgoed vroeger een prachtige vrije ligging kende, is het nu, zoals dat tegenwoordig gaat, compleet opgegaan in omliggende woonwijken en drukke wegen. Zonde! Met een busje worden we naar de andere kant van de weg gebracht waar het huis staat. Natuurlijk zijn wij niet de enige, maar de hectiek die wij verwacht hadden viel mee. We kunnen een klein kijkje nemen in de woonkamer, eetkamer, gele spiegelkamer, biljartkamer, keuken, junglekamer en kantoor. De slaapvertrekken boven zijn en blijven privéterrein en zijn dus niet toegankelijk voor publiek. Dat is misschien maar goed ook. Om je heen veel kleur, spiegels, gestoffeerde wanden, prullaria ...... Kunst & Kitsch dus. Door alles wat je tegenkomt wordt je teruggebracht naar de jaren ‘60 en ‘70. Het huis geeft je een beeld van hoe de persoon Elvis 'privé' was. Daarna volgen zijn privéjet en vliegtuig (compleet ingericht met gouden stoelriemgespen en -wasbak) en in andere gebouwen diverse auto's uit zijn collectie, foto's en kleding uit zijn filmperiode, diensttijd en optredens. Als we daarna de wanden bekijken met zijn gouden en platina singles en LP's, talloze onderscheidingen en alles wat er maar te winnen valt in de muziekwereld, dan zie je Elvis de Artiest die boven alle andere artiesten uitstak en simpelweg niet te evenaren was in zijn tijd. Alles wat hij aanraakte werd goud. Het totaal geeft goed weer wié Elvis was, hoe hij was, waar hij goed in was, hoe 'groots' hij was, hoe hij wérd geleefd en ........hoe het uiteindelijk met hem is afgelopen.
Het was al middag toen we Graceland verlieten. Onderweg nog maar even een luchtje scheppen voordat we een volgende slaapplek zoeken. Ook de avond was nog volledig gewijd aan Elvis; foto's bekijken en sorteren, filmpje monteren, passende muziek erbij.........
's Ochtends op de kaart het 'Barnett Reservoir' gezien, een groot meer met daaromheen aardig wat groen. 'Een leuk doel voor deze zonnige dag.' Het gebied kwam steeds dichterbij maar een bezoekerscentrum of een parkeerplaats hebben we uiteindelijk nooit gevonden. Het is niet de eerste keer dat we onze neus stoten met de groene 'vlekken' of 'Nationale Parken' op de kaart. Deze gebieden betekenen niet dat het automatisch ook een wandelgebied is zoals we dat in Nederland gewend zijn bij de Veluwe. De auto maar aan de kant gezet en voor de lunch een broodje gesmeerd, want uiteindelijk waren we de auto nog steeds niet uit geweest. Met de laptop op schoot alvast een begin gemaakt van ‘verslag week 3', maar daar had de laptop niet zo'n zin in. Dat was wel jammer want dat scheelt 's avonds weer. 'Nou ja, dan tóch vanavond maar.' Eindelijk eens op tijd een goede kamer gevonden, want na de dag van gisteren konden we wel een rustig avondje gebruiken. Al doen de foto's misschien voorkomen dat wij al drie weken in dezelfde kleding lopen... een bezoek aan de wasserette stond vanmiddag ook weer eens op ons lijstje. De 'Libelle' en de laptop mee en wachten maar. Wat vanmiddag al met de laptop leek, bleek nu waarheid te zijn ......... een dikke crash! Met zweet onder de armen en op het hoofd heeft HP zoveel mogelijk weten te redden, maar het is evengoed goed mis.

Woensdag naar New Orleans. Het klimaat hier is totaal anders, een stuk warmer en een hoge luchtvochtigheid. Logisch, we zitten bijna aan de kust. Onderweg was ons al opgevallen dat het gebied rond New Orleans bijzonder moerasachtig is, dus we waren gewaarschuwd. Daar aangekomen eerst op zoek naar een ‘computerdokter'. Het derde adres leek een betrouwbare ‘computernerd' en daar de laptop dan ook achtergelaten. Daarna een keurig hotel in het centrum van de stad gevonden dicht bij het French Quarter (kunstwijk) en Bourbon (café's en nachtclubs). De rest van de middag hebben we hier rustig rond gelopen. Ondanks de slechte weersvoorspelling voor de volgende dag hadden we toch weer geluk. Eerst nog wat andere straatjes en pleintjes bekeken en toen een tocht gemaakt met de originele (stoom)raderboot 'Natchez' over de Mississippi. Na een fijne lunch op een terrasje hebben we een oude stadstram gepakt die ons naar het 'Garden District' bracht, waar we tevens de laptop weer hebben opgehaald. Dit is een buurt waar de betere klasse woont en dat is aan de straten, huizen en auto's duidelijk te zien. Na een complete her-installatie van XP (de US versie ) doet de laptop het weer. Aan HP dus de taak om alles er opnieuw op te zetten. Net op tijd weer terug in het hotel want het begon te regenen. Door het ‘Mardi Grass', een bekend jaarlijks carnavalsfestival in New Orleans, liggen de winkels vol met flower-power kleding, kettingen en maskers. Dit trekt ook de hippies aan die je hier met regelmaat tegen het lijf loopt. De 'Uncle Sam's' en de sfeer die we eigenlijk bij New Orleans verwachtten, hebben wij overdag niet gezien en gevoeld. Ook 's avonds was dit moeilijk te vinden. In een enkel café hoor je nog de klanken van de Blues en Jazz en zie je, als je geluk hebt, een 'Louis Armstrong' met zijn bolle wangen op de trompet blazen. Zeker als je je ogen dicht doet! Het beeld dat wij van New Orleans hadden is waarschijnlijk het New Orleans van jaren geleden.
De staten Louisiana en Mississippi achter ons gelaten rijden we de staat Texas binnen. Na een korte stop in ‘Nederland' verder richting Houston. Dit weekend was er toevallig een heteluchtballonnenfestival (leuk woord voor galgje trouwens!). Om 07.00 uur, ja we waren er weer eens vroeg uit, bij een mooie zonsopgang kwamen de ballonnen aangevaren. De hele dag meegepakt en een bezoek gebracht aan het Houston Space Center. Vanwege het festival waren sommige gebouwen op het terrein vandaag extra geopend en waren er ook veel vrijwilligers die over verschillende dingen uitleg gaven. Van het schaalmodel van de Spaceshuttle en het I.S.S. ruimtestation naar de hangar met de Saturnus V raket en herinneringen aan de diverse Apollo missies. Erg indrukwekkend! Wat was dat een reusachtige raket met ongelooflijk grote motoren die (voor de liefhebbers) elk zo'n 1,5 miljoen pond stuwkracht gaven. En daar zitten er dan 5 van op hè!
De huidige controlekamer, het zenuwcentrum dat je normaal op de TV ziet bij een lancering, was vandaag speciaal toegankelijk. En dan te bedenken dat dit a.s. dinsdag weer gewoon in werking is als de lancering van de 'Ares I-X testflight' plaatsvindt in Florida. Bij het betreden van het OUDE zenuwcentrum, dat al lang niet meer in gebruik is maar als Nationaal Monument wordt behandeld, gaat het volgende moment door je hoofd als Apollo 13 meldt.......'Houston we've got a problem'..... de spanning op de gezichten als het contact met het ruimtestation is verbroken en de ontlading als dit (gelukkig) weer op gang komt. Wie kent de film niet? Na hier een hele dag te hebben rondgelopen hebben we nogmaals het festivalterrein opgezocht. Om 17.30 uur gekeken naar de aankomst van de ballonnen met een ingebouwd spelelement. Twee uur later, inmiddels was het al donker geworden, werden een aantal ballonnen op het terrein opgeblazen die allemaal tegelijk de branders ontstaken. Een bijzonder fraai schouwspel!
Zondag richting Dallas. Geen verdere plannen voor de dag, dus rustig aan. Onderweg een heerlijke stop gemaakt en gewandeld door de bossen. Gesproken met een jager, die met pijl en boog (de moderne versie uiteraard) aan het jagen was op wild. Een complete Rambo die volledig opging in de natuur. Het is dat hij voor ons opstond maar ‘de gek' was, op zijn ogen na, volledig gecamoufleerd en totaal onzichtbaar. Toch had hij in 2 dagen NIETS geschoten!! Dat wordt dus gewoon weer een hamburger bij de Mc Donald's!! Eens kijken wat Dallas ons weer te bieden heeft?!

Week 2 - Niagara Falls - Nashville

Week 2

Om 08.30 uur stonden we buiten, het zonnetje was nog ver te zoeken. Ondanks dat we een sweater en een windjack aan hadden getrokken was het toch nog wel erg fris. Een stuk langs de boulevard gelopen met uitzicht op de Niagara Falls. Inmiddels een uur verder en we hebben genoeg foto's en filmmateriaal om ons in de auto weer op te warmen van de kou. Helaas heeft de zon zich niet meer laten zien maar je kan niet overal op wachten.

We gaan weer verder en hebben een autorit van een kleine 800 km. voor de boeg. Gelukkig hadden we 's ochtends al een kamer gereserveerd, net buiten het centrum van Washington DC. Dat scheelt weer zoeken als je onverhoopt laat aankomt op de plaats van bestemming.
Het is dinsdag als we de metro (20 min.) pakken om naar 'The National Mall' van Washington te gaan. Hier bevinden zich de oude- en monumentale panden. Jeetje wat hebben we een geluk; het is schitterend weer en al snel verdwijnen onze sweaters in de rugzak. Net uit de metro lopen we recht op de Library of Congress af. Toch maar even binnen kijken en, het moet gezegd, dit gebouw ziet er aan de binnenkant ook erg indrukwekkend uit. Ook het Capitool, Supreme Court, Washington Monument, Smithsonian Institution en al die andere gebouwen die er tussen staan zijn allemaal zeer groot in formaat en erg fraai om te zien. We genieten volop van de zon en lopen richting het Washington Monument. Vandaar uit heb je zicht op Het Witte Huis. Zou Obama thuis zijn? Het zou toch leuk zijn als de vlag in top hangt. We komen dichterbij en wat schetst onze verbazing?....een grote witte tent voor Het Witte Huis!!......staat deze nou op het veld ervoor of toch?......ja hoor! ^$^$^##$^%&....'hij' staat in de tuin. Jeetje dat is balen, we kunnen net een stukje van de bovenkant zien met de vlag die in top hangt, maar ja, dat is ineens ook niet zo belangrijk meer . Balend als een stekker steken we over naar het Lincoln Memorial en vervolgen onze weg naar Arlington National Cemetry voor een bezoek aan het graf van J.F. Kennedy en het monument van de onbekende soldaat, waar we om exact 17.00 uur de wisseling van de wacht meemaken. Inmiddels is het donker geworden als we weer bij het Capitool, dat nu mooi verlicht is, arriveren. Dit is een mooie afsluiting van een lange dag.
Na de stad kunnen we wel weer wat groen gebruiken. De route van vandaag leidt ons door het Shenandoah NP. Een bochtige weg met onderweg veel stops met fraaie uitzichten over de vallei. Op het hoogste punt was het net boven het vriespunt, brrrr. Iets later moeten we stoppen voor wat auto's. Er is een kleine zwarte beer in de boom gespot. Vlug de auto uit en plaatjes schieten. Het eerste gedeelte van het NP zit erop. We besluiten om het tweede gedeelte van het park over te slaan en weer wat tijd in te halen op zoek naar de volgende overnachting.
We staan op met regen. Gelukkig is het weer een 'autodag'. Vandaag via de Staten North -en South Carolina naar Georgia. Met het weer wil het niet echt beter worden, de regen houdt aan. Aan het einde van de middag komen we aan in Commerce. Een klein plaatsje in de buurt van Atlanta. Na te hebben ingecheckt besluiten we te voet op zoek te gaan naar een hapje eten. Het is eindelijk droog geworden en wat frisse lucht kunnen we wel gebruiken.
Vrijdag; de 'Antebellum Trail' staat op het programma. Langs de 'highway' bevinden zich o.a de stadjes Athens, Madison en Macon. Hier bevinden zich nog oude statige plantagehuizen en karakteristieke kleinere huizen die tijdens de Burgeroorlog (volledig of voor een gedeelte) zijn blijven staan. De meeste huizen dateren uit de periode 1830-1860. Stel je eens voor; enorme katoenvelden, lanen met eeuwenoude eiken, magnoliatuinen en dames uit de betere kringen in hoepelrokken die door stijlvolle plantagehuizen schrijden........ja, er is veel veranderd de afgelopen decennia!! In Madison en Macon hebben we een uitgezette wandelroute gevolgd die langs de best bewaarde- en gerestaureerde huizen voert.
Vandaag een korte rit naar 'Chattahoochee National Forest'. We hebben regelmatig in de auto genoten van de natuur om ons heen maar willen deze nu ook weleens echt 'opsnuiven'. We kiezen voor het kleinere gedeelte aan de andere kant van de snelweg. Hadden we dat nu maar niet gedaan want daar waren geen geschikte mogelijkheden om te lopen. Onderweg nog even een stop in het toeristische Chattanooga met zijn historische spoorlijn en de inmiddels beroemd gekleurde stoomlocomotief Chattanooga Choo-Choo, zo staat vermeld in de gids. Qua toerisme en attractie viel dit wel een beetje tegen. Even opgefrist en met de auto naar downtown Nashville; de bakermat van de countrymuziek. We wilden de sfeer van de avond 'proeven'. Op 'Broadway' zijn diverse cafe's en andere gelegenheden te vinden waar je live oude- en nieuwe countrymuziek kan horen. Ook een aantal winkels waren nog open waar je alles over de country(muziek) kan vinden; cd's, posters, boeken, laarzen, cowboyhoeden, shirts, riemen en noem maar op. Je kan je compleet laten aankleden dus (nee, dat hebben we niet gedaan... niet helemaal 'ons ding') . Na twee keer de straat zijn doorgelopen (zo lang was het niet) en wat tijd hebben doorgebracht in een van de vele cafe's met livemuziek zijn we weer teruggegaan.
Jeetje wat een schitterende ochtend!! Het had een beetje gevroren maar de zon stond hoog aan de hemel. Een bezoek aan 'The Hermitage' in omgeving Nashville; het landgoed van Andrew Jackson, voormalig generaal en de 7e president van de VS (1829-1837). Dat was een mooi doel voor vandaag. Een introductiefilm, een audiotour, een rondleiding door het huis en een wandelroute over het landgoed met, uiteraard voor die tijd, bijbehorende slavenonderkomen. In de buurt dan toch eindelijk de benen strekken.. want van dit schitterende weer moesten we toch nog even wat langer genieten... en dat hebben we dan ook gedaan.
De 2e week zit er alweer op en we maken ons klaar voor een bezoek aan de stad van 'The King of Rock en Roll'...... Memphis here we come!