Week 5
'Ben benieuwd of we dinsdag wel de top van Pike's Peak kunnen bereiken?'. Dat was de laatste zin van ons voorgaande verhaal. Vroeg maar weer opstaan dus want we hebben een lange rit voor de boeg. Als het laat genoeg is om het kantoor van Pikes Peak te kunnen bellen blijkt dat ze er nog steeds niet in geslaagd zijn om het spoor volledig sneeuwvrij te maken. Ze eindigen nu een paar honderd meter beneden de top. Tja, wat zullen we doen? Net als bij Mount Washington (in week 2) beslissen we .... alleen de top en anders maar niet. Pikes Peak blijkt ons kennelijk niet te willen ontvangen.
Dat betekent dat we ons plan dus weer eens moeten bijstellen. Wat was ons volgende doel ook alweer? Dat blijkt de ‘Black Canyon' te zijn. Dit betekent echter wel dat de rit vandaag dus nóg langer gaat worden want Black Canyon ligt zo'n 900 km. van de plek waarvan wij vanochtend vertrokken. Het is niet anders.
Het prachtige weer en de sterk wisselende omgeving doen de lange rit (gelukkig) korter lijken dan hij in werkelijkheid is. Het is 19.00 uur als we bij het hotel aankomen.
Dinsdag. Eerst maar eventjes een bezoek brengen aan het Visitor Center van het park. Een gesloten deur!? 'Off season' noemen ze dat. Gelukkig ziet de parkwachter, die dus wel gewoon dienst heeft, ons voor de deur staan en doet deze vriendelijk open. We krijgen van hem een paar nuttige tips voor een lekkere wandeling door de ‘Curecanti National Recreation Area'. De eerste trail biedt een relatief vlakke wandeling langs het ‘Blue Mesa Lake', het grootste meer van Colorado. Een goede mogelijkheid om ons (inmiddels) luie lijf weer eens langzaam in beweging te zetten. De weergoden zijn ons op deze reis (tot nu toe) zeer gunstig gestemd, het is weer een prachtige dag waardoor we heerlijk in ons t-shirt buiten kunnen lopen. De volgende wandeling start nadat we voor onszelf een heerlijke lunch hebben verzorgd. Dat mag ook wel want deze wandeling leidt ons naar de bodem van de Canyon, daar waar de Gunnison River stroomt. Dat betekent dat we over ca. 3 km. zo'n 300 (hoogte)meters moeten afdalen. Op zich geen probleem.......maar de weg terug blijkt op zo'n 3.000m. hoogte best pittig te zijn. Gelukkig laat onze basisconditie ons niet in de steek en met een voldaan gevoel stappen we weer in de auto om in zo'n 1,5 uur naar ons volgende hotelletje te rijden in Montrose......wat een heerlijke dag!
Meteen dan maar even de foto's uploaden. Computer aan. #%$#$&# @! wat krijgen we nou weer?!??!! System.error.windows/config/config32/system.... dit meen je toch niet!! De computer laat ons voor de tweede keer in de steek. Het lijkt nu nóg erger dan de eerste keer. Dan maar weer meteen op zoek naar een computerdokter. Van de vijf die ik bel, het is intussen 18.30 uur, neemt er gelukkig eentje zijn telefoon nog op. Ik kan meteen bij hem terecht. Kort daarop kom ik in de 'computerschuur' van de plaatselijke Anton Heijboer terecht. Ik weet niet of ik mij daar zo goed bij voel, maar wat moet ik anders. Ik heb weinig keus. Na hem te hebben uitgelegd wat het probleem is laat ik de computer in goed vertrouwen achter in de stille hoop deze de volgende ochtend in herstelde staat weer mee te kunnen nemen. Dr. Snuggles wekt de indruk er wel raad mee te weten.
Woensdag. Het eerste waar je aan denkt als je de volgende dag weer opstaat is natuurlijk die k....computer. Zou het gelukt zijn? Om 10.00 uur sta ik bij hem op de stoep. Helaas.....geen succes. Onverrichter zaken, maar met een goede wandeltip, verlaat ik de schuur. Aan het eind van de dag spreken we af weer bij elkaar te komen om te kijken of er meer succes is geboekt.
Dan maar even de gedachten verzetten en op weg naar de dichtbij gelegen ‘Black Canyon'. De wandeltip leidt ons naar een (officieel, vanwege het seizoen) gesloten trail naar ‘Red Rock Canyon'. Dat bordje hebben wij natuurlijk even niet gezien. Een prachtige afdaling waarbij we af en toe heel goed moeten zoeken naar het, totaal door struiken en takken oververwoekerde, pad. Het is duidelijk dat hier lange tijd niemand is geweest. Ook hier verraadt de kortademigheid dat we nog steeds in een hoog gelegen gebied wandelen. Rond een uur of twee zijn we weer terug bij de auto en snakken onze buikjes naar een lekkere boterham.
Het volgende bezoek aan de Black Canyon bestaat uit een ca.19km. lange autoroute met diverse uitzichtpunten. Na de pittige ochtendwandeling een luie maar welkome manier om de middag mee af te sluiten. De meeste uitzichtpunten liggen vlak aan de weg en bieden de mooiste vergezichten. Het laatste uitzichtpunt, ‘High Point' geheten, ligt zo'n 1.400 yard van de weg. Tja,... hoe ver is een yard ook alweer? Ach zo ver kan het nooit zijn. Fout! Best nog een pittige klim maar het uitzicht zal waarschijnlijk wel veel vergoeden. Alweer fout! Alle eerdere punten bleken een fraaier uitzicht te bieden dan deze laatste. Enigszins teleurgesteld zetten we de onvermijdelijke afdaling weer in en gaan, zoals afgesproken, weer op weg naar Dr. Snuggles. De harddrive is intussen uit de laptop!! en kostbare data kan gelukkig weer worden gered. Nóg vaker ‘back-uppen' dus! Opnieuw (2e keer) XP installeren is de enige remedie. Hoelang zal de computer het nu weer volhouden???
We gaan vandaag iets later op pad dan gebruikelijk omdat de computer pas rond 10.30 uur klaar zou staan. (Inmiddels zijn we er achter dat Dr. Snuggles niet met z'n tijd is meegegaan en versie 2002 van XP heeft geïnstalleerd!). Het geplande bezoek aan ‘Mesa Verde NP' laten we daarom vervallen en ‘Monument Valley', op de grens van Utha en Arizona, is ons volgende doel. De VS hebben ons al zeer uiteenlopende en schitterende landschappen laten zien, maar waar we nu weer doorheen rijden is weer totaal anders. Lange, goed geasfalteerde en rechte wegen bieden ons de mogelijkheid om toch nog wat tijd 'in te halen'. We zien de temperatuur langzaam oplopen en het landschap wordt steeds droger. We passeren het enige 'Vier-Staten-punt' (Utah, Arizona, Colorado, en New Mexico) in de VS en als uit het niets doemt daar de eerste eenzame rotsformatie voor ons op. Het is duidelijk dat we Monument Valley naderen. Omdat het al donker begint te worden en we de zon achter de horizon zien verdwijnen, besluiten we om de volgende dag Monument Valley NP écht te bezoeken.
Het is 08.00 uur als we de auto in stappen. Het park ligt op een half uur rijden vanaf het hotel. Eenmaal de toegangspoort gepasseerd wanen we ons in het echte 'Wilde Westen', zoals we dat van de beroemde Clint Eastwood ('He'ya punk..') films kennen. Later realiseerden we ons dat dit hélemaal niet het echte Wilde Westen was maar puur een Hollywood productie. Het enige volk dat in dit gebied domineert zijn de afstammelingen van de Navajo Indianen; er is hier geen Cowboy te bekennen! Het is een vreemd natuurverschijnsel dat hier, in het complete niemandsland, zulke prachtige rotsformaties zomaar de lucht in steken. De autoroute door het park biedt mooie panorama's en omdat je er zo dicht bij kunt komen besef je ook goed hoe reusachtig groot ze zijn. We waren niet voor niets zo vroeg in de auto gesprongen. Het streven was om in de middag nog ‘even' de ‘Antelope Canyon' te bezoeken. Zo'n twee en een half uur rijden vanaf Monument Valley. De foto's die wij eerder van Antelope Canyon hadden gezien spraken ons erg aan. Het is slechts een kloof van ca. 120m. lang en 20m. diep en het ziet er op het eerste gezicht, aan de buitenkant, niet aantrekkelijk uit. Het snelstromende water heeft van de zandstenen rotsen van binnen echter een ware sprookjeswereld gecreëerd. Zoiets hebben we nog nooit eerder gezien en het vraagt heel wat van de camera om dit goed in beeld te brengen. Met wat zeer nuttige tips van onze ' verplichte' gids is dit uiteindelijk best goed gelukt. Waarschijnlijk zal één van deze foto's later wel een plekje vinden aan de muur op de Schepenen.
Zaterdag. De volgende ochtend vlak voordat we ‘Page' uitrijden brengen we nog een kort bezoek aan de ‘Glen Canyon Dam'. Een stuwdam van het nabij gelegen ‘Lake Powell'. De ‘Colorado Rivier' die er onder door stroomt zullen we later op de dag weer terug zien als we de ‘Grand Canyon' binnen rijden. We naderen het park vanuit het noord-oosten wat ons een prima aansluiting biedt op de ca. 30km. lange weg die langs de zuidkant van de Canyon voert. Ook hier zijn natuurlijk weer verschillende uitzichtpunten onderweg maar het eerste punt 'Dessert View' biedt meteen al een onvergetelijk en indrukwekkend uitzicht op de Grand Canyon. Het is een uitzicht dat, zo blijkt, niet op foto of film is vast te leggen maar iets wat je echt met eigen ogen moet hebben gezien. De vele kleuren, het licht, de diepte van de kloof, de vlakke plateaus, verschillende gesteentelagen en de, in de verre diepte liggende en kronkelende, Colorado Rivier bieden een onvergetelijk panorama. De route en de vele ‘view-points' zorgen er voor dat we tot zonsondergang blijven genieten van dit natuurwonder.
Alweer de laatste dag van deze week. Vandaag zullen we via de ‘South Kaibab Trail' een gedeelte afdalen in de Canyon. Verschillende waarschuwingsborden langs de route benadrukken dat dit een afdaling is die niet op 1 dag kan worden gemaakt. Dit heeft te maken met het enorme hoogteverschil. We besluiten om ongeveer één derde van deze afstand af te leggen. Hoe verder we afdalen, des te duidelijker wordt het hoe diep de kloof eigenlijk is. Hoe vaker je achterom kijkt hoe kleiner je je voelt. Het pad biedt wederom schitterende vergezichten op de onmetelijke Canyon. Onderweg terug blijkt eens te meer hoe stijl de afdaling eigenlijk was! Om half twee staan we weer boven op het plateau en worden we door de bus naar de parkeerplaats gebracht. We stappen in de auto naar onze volgende bestemming 'Boulder City' met de bekende Hoover Dam.