Week 8:

Het is maandag. We hebben ons voorgenomen om het deze dagen wat rustiger aan te doen en dat gaat dan vooral om de afstanden die we gaan afleggen. Palm Springs is ons einddoel. Door een onherbergzaam gebied komen we ‘Anza Borrego Desert’. Zoals de naam al doet vermoeden is het een desert…dus erg droog! Nou, dat valt wel mee, buiten de cactussen om staan er ook aardig wat groene bomen en struiken. De bomen bewegen aardig heen en weer door de wind en in de verte raast er een wervelstorm over de vlakte. Onderweg zie je de sporen van motoren, trikes of buggy’s in het zand. Dit gebied staat er om bekend dat er veel wordt gecrosst. In de verte zie je kleine oases van groen. Dit zijn de omliggende plaatsen van Palm Springs. Vanuit het ‘niets’ rijden we Palm Springs binnen: een weg met fraai aangelegde perken, palmbomen (uiteraard ;-) winkels, restaurants en een autoboulevard met Maserati, Jaguar, Range Rover etc. En toch blijf je het gevoel houden dat je in de woestijn zit. Wat is ook alweer Palm Springs? Daar wonen toch ook van die ‘celebs’ en andere welgestelden? Ja! Dat klopt maar ze zijn hier merendeels overjarig; een soort van bejaardenoord dus. Nou, dat scheelt.. hoef ik tenminste niet bang te zijn voor concurrentie

Ondanks dat het ’s avonds wat was afgekoeld hebben we heerlijk op een terrasje kunnen eten.

We vervolgen onze route richting de ‘Mojave Desert’. Net buiten Palm Springs lijkt het even of we in een windmolenpark zijn beland hoewel de wind vandaag gelukkig wel meevalt. Het was ons opgevallen dat we vanaf LA richting San Diego meer Mexicaanse invloeden tegenkwamen. Tenslotte zit je hier ook heel dicht tegen de Mexicaanse grens. Je hoort en ziet aardig wat spaans. De huizen hier hebben de typische Mexicaanse uitstraling. Op de route ligt het ‘Joshua Tree NP’. Dit staat bekend om de vele Joshua bomen. Dit is de grootste boom uit de ‘Yucca-familie’ die alleen in de Mojave woestijn voorkomen en nergens anders ter wereld.

In deze stoffige en zanderige omgeving tref je ruige opeengehoopte rotsformaties aan die een grote aantrekkingskracht hebben op klimmers. “Twentynine Palms”, net buiten het park, staat bekend om zijn muurschilderingen. Op deze afbeeldingen staan beeltenissen uit vervlogen tijden. Onderweg naar ‘Barstow’, waar we zullen overnachten, komen we langs de ‘Amboy krater’. Een krater zijn we deze reis nog niet tegengekomen… even stoppen dus maar. Een wandelpad leidt ons er naar toe. Aangezien dit pad enigszins oploopt besluiten we dwars over te steken. Vele voetsporen zijn ons voor geweest. Om bovenop te komen moeten we eigenlijk aan de andere kant zijn. Nou, daar heeft HP geen zin in: “kom op, we nemen dit paadje wel naar boven!” Even achterom kijken; “Poeh hé, we zitten al aardig hoog”. Het is een steil pad en je voelt de lavasteentjes onder je vandaan rollen. Geen verstandige keuze misschien?! Bovenop worden we echter beloond met een fraai uitzicht op de omgeving en het ‘gat’ van de krater. Het officiële pad brengt ons weer veilig naar beneden.

Vandaag ons ‘Naval Airforce Base rondje’, in de hoop nog wat snelheidsduivels tegen te komen. Eerst nog even langs ‘Calico’; een toeritische ‘Ghost town’. In de jaren 1880 leefde dit stadje van de zilver- en boraxmijnen. Meer dan 500 mijnen die in totaal zo’n 130 miljoen dollar hebben opgeleverd. Er staan nog enkele authentieke panden maar het meeste is gereconstrueerd om een goed beeld te geven. We gaan weer verder; een doodlopende weg van ca. 50 km. brengt ons naar ‘Fort Irwin’. Nee hè?!?!... toch niet weer??... net als op onze 2^e dag in de VS, worden we door de politie aan de kant gezet. Oké, we reden inderdaad te hard maar er is hier dan ook helemaal niets! Geen excuus natuurlijk dus we zetten ons vriendelijke- en onschuldige toeristenmasker op en begroeten de agent als hij zich naast de auto meldt. “From what part of Pennsylvania are you from?” vraagt hij (onze kentekenplaat deed hem logischerwijs vermoeden dat wij daar vandaan kwamen). “Huh..??”. Ja, hij kwam daar vandaan en had kennelijk behoefte aan een praatje met iemand uit die streek. Nou, dat viel voor hem dus een beetje tegen… maar voor ons viel het natuurlijk mee! Hoewel hij tussen neus en lippen wel nog even aangaf dat we te hard hadden gereden, hebben we gezellig staan praten over onze reis en zijn werk en zelfs zijn trouwe K9 (Amanda) kwam ons ook nog even met een natte neus begroeten. Onder politiebegeleiding zijn we zelfs nog even tot aan de gate gebracht omdat je anders een grote kans liep dat je daar meteen zou worden weggestuurd. De politie is dus inderdaad je beste vriend! Hahaha. Er viel uiteindelijk niet veel te zien en ook bij de andere militaire bases konden we geen glimp opvangen. Ook in het luchtruim gebeurde weinig vandaag. Zo zie je maar, je kan niet altijd geluk hebben.

Het is vandaag 26 november; Thanksgiving. Alle winkels zijn gesloten, behalve de supermarkt, daar worden de inkopen gedaan en de bestellingen opgehaald voor deze nationale feestdag. In “Long Beach” ligt de “Queen Mary” voor anker; een 310m. lang cruiseschip uit 1937 dat nu dienst doet als hotel-restaurant. We zijn wel nieuwsgierig maar willen geen $24,- p/p uitgeven voor de bezichtiging. We doen ons voor als geïnteresseerden in het restaurant.. en warempel.. we mogen zo doorlopen. Op het bovenste buitendek heb je het idee dat je op de “Titanic” bent. Na een uurtje houden we het voor gezien en rijden naar het hotel aan “Venice Beach”. Een bekend strand in de buurt van ‘Santa Monica’ met het beroemde ‘muscle beach’ (een openlucht sportschool op het strand). Je hebt hier twee ‘soorten’ mensen; de ‘kijkers’ en degene die graag bekeken willen worden. Als we om 13.00 uur aankomen kunnen we meteen al naar de kamer. Het is een kamer op de bovenste verdieping met balkon en uitzicht over de zee en boulevard. Even installeren en dan meteen de straat op. Waar zijn we nu weer belandt? Het is het walhalla van de cannabis en jointjes…..Peace Man!

Het is er rommelig en gezellig. Veel maffe figuren, overjarige hippies, blote voeten, dreadlocks, bijzondere straatartiesten en verkopers. We lopen de boulevard over en worden er een beetje lacherig van. Niet van die typische joint- en marihuana geur maar gewoon van alle aparte figuren die hier rondlopen. Aan de kant van het strand zie je de skaters, fietsers en de skateboarders die op het goed aangelegde terrein uit hun dak gaan. Vanaf het balkon genieten we van de zonsondergang. Als het donker wordt keert de rust terug in de straat.

Het is nu echt aftellen. Onze laatste (hele) dag in de VS. Vandaag lekker rustig aan. Wat zullen we gaan doen. HP wilde nog wel eens kijken bij de Tattoo-shop van LA Ink (bekend van TV) in west Hollywood, ik wilde eigenlijk nog wel eens op zoek naar het graf van Marilyn Monroe, op een moeilijk te vinden (volgens alle verhalen) begraafplaats eveneens in west Hollywood. Met dank aan een prima internet-tip reden we recht op de begraafplaats af. Het is een kleine begraafplaats die tussen de hoge (kantoor)gebouwen van Hollywood ligt en weinig uitstraling heeft maar daardoor ook wel weer heel ‘knus’ aan doet (voorzover je dat zo mag noemen maar je begrijpt misschien wel wat ik bedoel). Het toeval wil dat ook Farah Fawcett hier onlangs begraven is. Er liggen overigens nog veel meer Hollywood sterren maar veel daarvan kennen wij niet. Op een speciale website kun je dit , als je dat wilt, helemaal uitpluizen. Zulke types zijn wij nu ook weer niet! ;-)

Het graf van Marilyn Monroe is een sobere bijzetting in een grote muur waar zij eigenlijk één van de velen is. Het naambordje is echter wel een stuk nieuwer dan dat van de rest. Uiteraard het gevolg van de vele ‘souvenirjagers’ die het kennelijk niet konden laten. We gaan verder. De tattoo-shop ligt niet ver weg. Ze zijn open van 12.00 tot 24.00. Het is nu pas 11.00 uur. Dan maar alleen een foto. Geen tattoo dus! Op de weg terug komen we weer langs Rodeo Drive. Het is inmiddels bijna lunchtijd en we besluiten dan ook om daar te stoppen. Uiteindelijk hebben we er heerlijk op een terrasje gegeten en er enkele uren doorgebracht. Wat is nu een lekkerdere plek om in het zonnetje op een bankje te zitten dan hier?!

Aan het eind van de dag gaan we om de hoek van ons hotel nog even lekker de boulevard op. Een heerlijke afsluiting van een lekkere dag.

De laatste dag in de US of A. We hebben het voor elkaar gekregen om de heerlijke hotelkamer, zonder bijbetaling!, te gebruiken tot 18.00 uur. Toppie. Onze vlucht naar Sydney vetrekt vandaag nl. pas om 22.30 uur dus dat kunnen we heel goed gebruiken.

Ach ja… het blijft zo’n typische dag waarbij je de hele tijd het gevoel hebt (wij tenminste) dat je op je horloge moet kijken terwijl je eigenlijk ook wel weer weet dat je de hele dag nog voor je hebt. We besluiten wat ‘overbodige’ bagage met de post naar huis te sturen. Nog even naar het postkantoor dus om dat te regelen; doosje halen, tape regelen, formulieren invullen, opnieuw in de rij staan… etc. Ook nog maar even naar de kapper dan. Voor 15,00 dollar ziet het er voorlopig weer keurig uit. Laat de zomer maar komen dus! Boodschappen doen, tassen inpakken, electronica opladen, website bijwerken, koelbox verpatsen op straat… en dan gaat de tijd toch best nog snel. We hebben natuurlijk nog wel even heerlijk over de boulevard gelopen en op een terrasje geluncht maar nu maken we ons dan echt klaar om na 8 heerlijke weken te vertrekken naar de volgende bestemming.

Hebben we Amerika gezien? Ja, hoewel we natuurlijk eigenlijk nog maar een stukje hebben kunnen zien. Het is een prachtig land om zelf doorheen te kunnen reizen met uitstekende voorzieningen voor reizigers; hotels, motels, restaurants, shops, VVV-kantoren in iedere staat, routekaarten, wandelkaarten, toeristische informatie, openbare (en schone!!) toiletten en ga zo maar door. Je komt hier werkelijk niets te kort.

We hebben in deze 8 weken alle seizoenen mee mogen maken. We hebben het koud en warm gehad. Bergen, bossen, meren, prairies, steden en woestijnen bezocht. Veel mensen ontmoet met iedere keer weer een ander accent. JA. We hebben het hier goed gehad en het wordt tijd voor een nieuw avontuur. Op naar Australië!!

De laatste foto's van Amerika houden jullie nog van ons tegoed.

Hier nog even een paar 'Amerika getallen' op een rijtje voor de liefhebbers:

Aantal km. afgelegd: 16.888 km.

Gem. per dag gereden: 359 km.

Langste afstand op 1 dag afgelegd: 904 km. (Niagara-Washington)

Aantal Staten aangedaan: 25

Aantal keren getankt: 36

Aantal ltr. benzine verbruikt: 1.388

Gem. verbruik auto: 1 op 11,9

Hoogste temp. (dag): 27,8C

Laagste temp. (dag): -6,1C

Totaal aant. foto’s USA: 2.082

Totaal aant. uren film: 6,5 uur