Het is al donker aan het worden als we de Hoover Dam naderen. Door de strikte voertuigcontroles, iedere auto wordt gecontroleerd , lopen we een 'vertraging' van ongeveer een half uur op. De dam is ook 's avonds gedeeltelijk open dus we besluiten de auto toch nog even aan de kant te zetten en een kijkje te nemen. Mwah... hoewel de dam verlicht wordt besluiten we morgen maar weer eens te gaan kijken als het licht is. Misschien hebben we dan een beter (uit)zicht? We doen het 's morgens rustig aan want we willen natuurlijk pas bij avond Las Vegas binnenrijden en zoveel is hier (in Boulder City) nu ook weer niet te doen. Het is een warme dag en we gaan weer op weg naar de strenge controles om Hoover Dam te bezoeken. Bij daglicht bleek het niet veel fraaier dan 's avonds. De Glen Canyon Dam, die we nog niet zo lang geleden hebben kunnen bezoeken, is eigenlijk veel mooier en ook nog eens beter te bezichtigen dan de Hoover Dam, maar dat weet kennelijk niemand. We besluiten er niet al te veel tijd door te brengen en door te rijden naar Lake Mead. Ook hier is niet veel te beleven maar dat geeft ons de gelegenheid om eens lekker te 'chillen'. Het is inmiddels rond 17.00 uur (we zijn op de Hoover Dam weer een uur terug gegaan in de tijd) als we Las Vegas naderen. Zoals door velen wordt beschreven, doemt er uit het niets inderdaad een enorme lichtstad op die de directie van Philips een glimlach op het gezicht zou moeten bezorgen. We hebben een hotel geboekt op het midden van 'The Strip'; het kloppend hart van de stad. Dit biedt ons een uitstekende gelegenheid om de komende 2 avonden de stad te verkennen. Vanuit de parkeergarage nemen we de lift naar de hotellobby. Pling! De deuren gaan open... en we staan met onze koffers en beautycase MIDDEN in het casino!! Uhhmm... dit was toch de lobby? Ja, dat klopt.... maar pas als je door het Casino bent geloodst natuurlijk.. wie weet stop je onderweg naar de balie nog om een gokje te wagen??!! Diezelfde zwoele avond stappen we de Strip op om alvast een gedeelte te verkennen. Dinsdagochtend neemt de laptop ons programma weer eens over, zoals jullie hebben kunnen lezen. Later die middag gaan we opnieuw op pad om het resterende deel van de Strip te bekijken. We bezoeken diverse hotel lobby's en kijken naar de activiteiten die deze hotels aan de buitenkant bieden; shows, watervallen, vuurspuwende kraters, Venetiaanse gondeliers en natuurlijk de prachtige fonteinen van het Bellagio hotel. Wat een prachtig schouwspel is dat!! Op een gegeven moment is er om het kwartier een computergestuurde watershow (1.200 sproeiers) op diverse muzieknummers. Er zitten zelfs mensen op krukjes die geen voorstelling willen missen! Natuurlijk wagen we zelf ook nog een gokje maar helaas... geen nieuwe netbook voorlopig! Woensdag: we vertrekken in de richting van Death Valley. Om ca. 14.00 uur komen we daar aan bij het 'Zabriskie Point'. Dit biedt direct een mooi uitzicht op de vallei. We vervolgen onze weg naar het laagst gelegen punt van het westelijk halfrond: Badwater Nevada (85,5 m. beneden zeeniveau). Het wordt vroeg donker, het is pas 16.30 uur, en we moeten nog een aardige weg afleggen om in Lone Pine te komen waar we zullen overnachten. De laatste tientallen kilometers rijden we dan ook door een pikdonker (het is bijna nieuwe maan) en verlaten Death Valley. Morgen maar weer terug om het nog eens te bekijken. Donderdag: de dag begint weer eens vroeg. We proberen eerst Mt. Whitney met de auto te bestijgen. Mt. Whitney is de hoogste top (4.418m.) van de VS (buiten Alaska) en ligt hemelsbreed maar zo'n 160km. van Badwater (het laagste punt). Erg ver komen we niet... de temperaruur van de auto loopt door het sterke stijgingspercentage flink op en de weg leidt 'slechts' tot ongeveer de helft van de berg. De rest kan te voet worden afgelegd maar daar hebben we niet zo'n behoefte aan deze keer. We besluiten om koers te zetten naar de fraaie zandduinen in Death Valley. Het is er warm en ook daar moeten onze benen aan het werk maar het levert uiteindelijk een fraai uitzicht en een aantal mooie foto's op. We verlaten Death Valley via de Panamint Valley Road. In de buurt ligt een militair vliegveld en 'de jongens' mogen vandaag buiten spelen. Om de haverklap vliegen er F18's over ons hoofd. Als we uitstappen om een paar plaatjes te schieten worden we door één van de piloten opgemerkt en... geloof het of niet... recht boven ons hoofd gooit hij zijn toestel op de kop en brengt ons daarmee een groet. Geweldig om te zien en mee te maken!!! Het is opnieuw donker als we via een extreem bochtige weg (Wanda kon er op een gegeven moment de lol niet meer van in zien) Death Valley uitrijden en aankomen in Exeter voor onze overnachting. Vrijdag: we zijn op weg naar Sequoia NP waar we om 10.00 uur aankomen. Het is een mooie route die begint met mist en later zelfs eindigt in sneeuwval. De Sequoia bomen (de zwaarste bomen ter wereld) zijn werkelijk reusachtig en, zoals met meerdere dingen die we de afgelopen weken al gezien hebben, laten zich moeilijk vatten op foto of film. Om nog enig vergelijk te hebben en verhoudingen te kunnen zien moet je wel foto's nemen met iemand op de voorgrond.. maar zelfs dan is moeilijk te omschrijven hoe enorm groot ze zijn. De ca. 2.000 jaar oude 'General Grant Tree' die we bezichtigen bevat 1.343 kubieke meter hout, heeft een gewicht van 1.135 ton (ruim 1,1 miljoen kilo!!) en heeft een stam omtrek van ca. 31 meter. De laatste 2 dagen hebben we doorgebracht in Yosemite NP, één van de populairste Nationale Parken van de VS. Het park is zo'n 3.084 km2 groot en biedt een groot aantal natuurtrails en bezienswaardigheden. De watervallen genieten deze keer onze interesse en we besluiten om op zaterdag de Yosemite Falls Trail te gaan doen. Het is een zeer pittige klim die een hoogteverschil van ruim 300m. overbrugt. Nu is dat op zich niet zo erg maar dat doen ze in een wel heel kort pad en dat betekent dat de kuiten het zwaar te verduren hebben!! Uiteindelijk biedt het pad ook nog niet helemaal het uitzicht dat we verwacht hadden dus lichtelijk 'teleurgesteld' zetten we de afdaling weer in. Nu zijn het de knieëen die de klappen moeten opvangen. Was Wanda daar onlangs niet aan geopereerd??? Ja, inderdaad... maar ze doen het gelukkig weer prima. We zullen de arts binnenkort dan ook even een kaartje sturen om hem te bedanken voor zijn prima geleverde werk! De nacht brengen we door in één van de hotels van het park en de volgende koude ochtend (krabben!!) zetten we opnieuw koers naar één van de vele trails die ook deze keer naar een waterval leidt. Deze trail eindigt gelukkig wél aan de onderkant van de waterval. Het is schitterend weer en het water biedt de nodige verkoeling. Pas laat in de middag stappen we weer in de auto en verlaten we het park. We gaan nu op weg naar de kuststrook, te beginnen bij San Francisco. De vele vele natuurparken laten we nu echt achter ons en we gaan eens kijken wat de kust ons brengt. De foto's houden jullie natuurlijk van ons tegoed vanwege 'de crash', hoewel we wel al aan het maximum zitten van wat de site ons standaard biedt!!