Week 4
Inmiddels gaan we onze vierde week in en we kunnen zeggen dat er al een aardig ritme in zit: Op tijd opstaan, meestal een karig ontbijtje, boodschapjes halen voor de lunch, op zoek naar een Starbucks voor ECHTE koffie, geplande route invoeren in de tomtom ....... en we're off. Dallas. Wat verwacht je hier? Olieraffinaderijen, velden vol met ja-knikkers, cowboys op paarden....of misschien komen we J.R. Ewing zelf wel tegen. We laten ons verrassen.
Regen!! zo kan je hele dag dus ook zijn. Maar als je bij AGU hebt gewerkt dan laat je je hierdoor natuurlijk niet verrassen! Met de metro naar het centrum. Net als in NY en Washington is een dagkaart ca. $ 5,- Je kunt hiervoor overal in- en uitstappen: top geregeld. Ook wij hebben ondervonden dat je goed moet blijven opletten want te vroeg of te laat uitstappen kan je dag zo lekker opvullen (je bent dus niet de enige Alex).
Downtown Dallas....druk?.......nee, het leek wel zondag. Behalve bij het ‘Sixth Floor Museum', want daar waren net twee bussen schoolkinderen aangekomen. Dit museum is gewijd aan de tragische gebeurtenis van 22 november 1963, toen president John F. Kennedy werd doodgeschoten. Het geeft een impressie van het presidentschap van Kennedy, wat er aan voorafging, uitleg, audio- en video opnames, arrestatie van Lee Harvey Oswald, complottheorieën en natuurlijk het uitzicht op het plein waar 'Dallas geschiedenis schreef', zoals ze zelf zeggen. Van de schoolkinderen hadden we uiteindelijk geen last, want die racen er doorheen. Nog even bij het grootste bronzen sculptuur ter wereld gekeken; 50 stieren die door drie cowboys op paarden worden voortgedreven. Daarna bracht een antieke tram ons van downtown naar uptown om daar uiteindelijk weer de metro naar het hotel te pakken.
Dinsdag richting Oklahoma. Onderweg eerst nog even gestopt bij 'South Fork Ranch'. Wie kent de televisieserie Dallas (1978-1991) niet? Tenminste, als je net als wij van het begin van de 70-er jaren bent. Vanaf de weg had je goed uitzicht op het huis met de oprijlaan en het zo herkenbare hekwerk. Ook hier kon je weer een toeristische route krijgen door het huis maar die was deze keer niet aan ons besteed.
We rijden de Staat Oklahoma in en volgen het bord richting bezoekerscentrum. Deze centra staan langs de weg en hebben een enorme sortering aan informatiebrochures en flyers over: accommodaties, activiteiten, nationale parken, plattegronden van steden ..... teveel om op te noemen en... dat is allemaal gratis! Standaard nemen we een mooie wegenkaart mee van de Staat zelf en een couponnenboekje voor hotelovernachtingen. Hierin vind je kortingsbonnen van een aantal hotels in de Staat en dat scheelt toch aardig wat dollars
Oké, we rijden weer verder en stoppen bij een uitzichtpunt op een waterval de 'Tuner Falls'. Omdat we vrij hoog staan heb je ook een goed overzicht over de omgeving. Het levert weer een paar mooie plaatjes op. Als we bij het Chickasaw NP aankomen volgen we daar een uitgezette wandelroute door de bossen en langs beekjes en riviertjes. In Chickasha besluiten we een overnachting te zoeken. De omgeving is hier vrij vlak. In de verte zie je een ranch met enorme gras-, graan- of katoenvelden en natuurlijk ontbreken de koeien hier ook niet. Dit is vroeger één groot indianengebied geweest en dat is zeker aan de ‘vreemde' plaatsnamen te zien.
Anadarko; Indian City of the USA. Een soort openluchtmuseum, stelden wij ons zo voor. Er was een soort van museum met een aantal kleine voorwerpen en kledingstukken uit de tijd van de Indianen. Een stofdoek kon de vitrine echter wel gebruiken! De 'recente' orkaan had op het terrein behoorlijk wat schade aangericht; ze noemen de staat Oklahoma natuurlijk niet voor niets ‘Huricane Alley'. Maar 'de gids', die zelf een afstammeling van de Kiowa Indianen was, kon ons gelukkig wat meer vertellen over die periode. Aangezien wij de enige twee bezoekers waren werd het optreden van twee traditioneel aangeklede dansers meer een privé aangelegenheid. Het dichtbij gelegen Indian Museum, wat we daarna bezochten, had een kleine maar zeer verzorgde collectie aan kleding en voorwerpen. Via de oude Route 66 komen we in Amarillo (Texas) aan.
Voordat we donderdag weer op pad gaan, eerst een bezoek aan de kapper. Het Elvis-kapsel van HP werd weer ingeruild voor een US-army look. Van Texas, via New Mexico, richting de Staat Colorado. We werden onderweg verrast door lichte sneeuw. We zijn toch niet op wintersportvakantie?? Nou, de weersomstandigheden deden ons dat wel vermoeden; het zicht werd langzaam minder en behoorlijke sneeuwval met gladde wegen. Om 18.30 uur een hapje gegeten maar tijdens het eten kwamen we er achter dat we wederom in een andere tijdszone zaten. Het bleek 17.30 uur te zijn. Dat werd dus een lekker lang avondje.
Een heuvelachtig en dor landschap bracht ons bij de ‘Royal Gorge Bridge'. Een hangbrug die 321m. boven de Arkansas River loopt. Extra warm aangekleed en met de hier aangeschafte handschoenen van ($ 1,40!!) liepen we naar de entree. Met een kabelbaan naar de overkant van de rots om daarna via een wandelpad bij de brug uit te komen. Oeps!.. die is wel héél hoog. HP ging natuurlijk als eerste de nog besneeuwde brug ‘verkennen' zodat hij zijn 'heldin' later kon begeleiden. Een enorme diepte maar ook een mooi wijds uitzicht. Aan de overkant bracht een tandradbaan (45 graden) ons tot aan de rivier. Als je dan omhoog kijkt dan stel je als mens ook helemaal niks voor. Zo klein en nietig ben je dan. Met rode wangen en lekker rozig geworden schoven we bij de Italiaan aan. Na zo'n dag gaat een lekkere pasta er wel in.
Vanwege de weersomstandigheden van de afgelopen dagen wisten we niet zeker of de top van ‘Pikes Peak' wel bezocht kon worden . Een treintje zou ons naar de top op 4.301m. hoogte brengen. De top kon echter die dag niet gehaald worden; er lag teveel sneeuw. Dan passen we onze route aan en proberen het over een paar dagen gewoon weer. Mt. Rushmore National Monument in South Dakota is dan ons doel voor de komende dagen. Rocky Mountain NP ligt op de route naar het noorden. Dé 'Rockies'... nou eigenlijk viel het ons een beetje tegen. We hadden het wat ruiger verwacht. Misschien zoals we eerder in Canada zagen? Maar desondanks toch maar even de benen gestrekt. Vanwege Halloween kom je de hele dag wel verkleedde kinderen en ook volwassenen tegen. Ook is hier vannacht de wintertijd ingegaan.
Zondag om 08.00 uur weer op weg (lang leve de ‘vakantie'!) , om rond de middag aan te komen bij Mt. Rushmore. We rijden door een eindeloos uitgestrekte en verlaten prairie. Vanwege het jaargetijde is het droog en dor. Af en toe staat er in dit complete niemandsland een huisje met wat koeien. Het volgende dorpje (twee kippen en een paardenkop) ligt minstens100 km. verder en dan is het ook dáár weer uitgestorven. Het is echt totaal verlaten hier! Hadden we het net nog over een vlak landschap... zo'n twee uur voordat we bij het park aankomen wordt het landschap bergachtig met veel dennenbomen.
Je ziet de gebeeldhouwde gezichten al als je het parkeerterrein oprijdt. Dit Nationaal Monument symboliseert de eerste 150 jaar van de geschiedenis van de Verenigde Staten. De 18m hoge busten zijn tussen 1927 en 1941 vervaardigd. Een knap staaltje werk is er op die hoogte en met dit massieve gesteente geleverd. Te zien zijn: George Washington (1e president), Thomas Jefferson (3e), Theodore Roosevelt (26e) en Abraham Lincoln (16e). Via de Iron Mountain Road verlaten we het park. Een mooie- maar zeer bochtige weg met tunneltjes die regelmatig vanuit onze spiegels een mooi zicht geven op de 'presidenten'. Het was toch wel de moeite waard om hier extra kilometers voor te maken. Ben benieuwd of we dinsdag wel de top van Pike's Peak kunnen bereiken?