Week 3:

Na een ritje van 1,5 uur rijden we het parkeerterrein van Graceland op. We stappen de auto uit en komen meteen al in de stemming: overal waar je loopt en kijkt zie en hoor je Elvis. Waar zijn landgoed vroeger een prachtige vrije ligging kende, is het nu, zoals dat tegenwoordig gaat, compleet opgegaan in omliggende woonwijken en drukke wegen. Zonde! Met een busje worden we naar de andere kant van de weg gebracht waar het huis staat. Natuurlijk zijn wij niet de enige, maar de hectiek die wij verwacht hadden viel mee. We kunnen een klein kijkje nemen in de woonkamer, eetkamer, gele spiegelkamer, biljartkamer, keuken, junglekamer en kantoor. De slaapvertrekken boven zijn en blijven privéterrein en zijn dus niet toegankelijk voor publiek. Dat is misschien maar goed ook. Om je heen veel kleur, spiegels, gestoffeerde wanden, prullaria ...... Kunst & Kitsch dus. Door alles wat je tegenkomt wordt je teruggebracht naar de jaren ‘60 en ‘70. Het huis geeft je een beeld van hoe de persoon Elvis 'privé' was. Daarna volgen zijn privéjet en vliegtuig (compleet ingericht met gouden stoelriemgespen en -wasbak) en in andere gebouwen diverse auto's uit zijn collectie, foto's en kleding uit zijn filmperiode, diensttijd en optredens. Als we daarna de wanden bekijken met zijn gouden en platina singles en LP's, talloze onderscheidingen en alles wat er maar te winnen valt in de muziekwereld, dan zie je Elvis de Artiest die boven alle andere artiesten uitstak en simpelweg niet te evenaren was in zijn tijd. Alles wat hij aanraakte werd goud. Het totaal geeft goed weer wié Elvis was, hoe hij was, waar hij goed in was, hoe 'groots' hij was, hoe hij wérd geleefd en ........hoe het uiteindelijk met hem is afgelopen.
Het was al middag toen we Graceland verlieten. Onderweg nog maar even een luchtje scheppen voordat we een volgende slaapplek zoeken. Ook de avond was nog volledig gewijd aan Elvis; foto's bekijken en sorteren, filmpje monteren, passende muziek erbij.........
's Ochtends op de kaart het 'Barnett Reservoir' gezien, een groot meer met daaromheen aardig wat groen. 'Een leuk doel voor deze zonnige dag.' Het gebied kwam steeds dichterbij maar een bezoekerscentrum of een parkeerplaats hebben we uiteindelijk nooit gevonden. Het is niet de eerste keer dat we onze neus stoten met de groene 'vlekken' of 'Nationale Parken' op de kaart. Deze gebieden betekenen niet dat het automatisch ook een wandelgebied is zoals we dat in Nederland gewend zijn bij de Veluwe. De auto maar aan de kant gezet en voor de lunch een broodje gesmeerd, want uiteindelijk waren we de auto nog steeds niet uit geweest. Met de laptop op schoot alvast een begin gemaakt van ‘verslag week 3', maar daar had de laptop niet zo'n zin in. Dat was wel jammer want dat scheelt 's avonds weer. 'Nou ja, dan tóch vanavond maar.' Eindelijk eens op tijd een goede kamer gevonden, want na de dag van gisteren konden we wel een rustig avondje gebruiken. Al doen de foto's misschien voorkomen dat wij al drie weken in dezelfde kleding lopen... een bezoek aan de wasserette stond vanmiddag ook weer eens op ons lijstje. De 'Libelle' en de laptop mee en wachten maar. Wat vanmiddag al met de laptop leek, bleek nu waarheid te zijn ......... een dikke crash! Met zweet onder de armen en op het hoofd heeft HP zoveel mogelijk weten te redden, maar het is evengoed goed mis.

Woensdag naar New Orleans. Het klimaat hier is totaal anders, een stuk warmer en een hoge luchtvochtigheid. Logisch, we zitten bijna aan de kust. Onderweg was ons al opgevallen dat het gebied rond New Orleans bijzonder moerasachtig is, dus we waren gewaarschuwd. Daar aangekomen eerst op zoek naar een ‘computerdokter'. Het derde adres leek een betrouwbare ‘computernerd' en daar de laptop dan ook achtergelaten. Daarna een keurig hotel in het centrum van de stad gevonden dicht bij het French Quarter (kunstwijk) en Bourbon (café's en nachtclubs). De rest van de middag hebben we hier rustig rond gelopen. Ondanks de slechte weersvoorspelling voor de volgende dag hadden we toch weer geluk. Eerst nog wat andere straatjes en pleintjes bekeken en toen een tocht gemaakt met de originele (stoom)raderboot 'Natchez' over de Mississippi. Na een fijne lunch op een terrasje hebben we een oude stadstram gepakt die ons naar het 'Garden District' bracht, waar we tevens de laptop weer hebben opgehaald. Dit is een buurt waar de betere klasse woont en dat is aan de straten, huizen en auto's duidelijk te zien. Na een complete her-installatie van XP (de US versie ) doet de laptop het weer. Aan HP dus de taak om alles er opnieuw op te zetten. Net op tijd weer terug in het hotel want het begon te regenen. Door het ‘Mardi Grass', een bekend jaarlijks carnavalsfestival in New Orleans, liggen de winkels vol met flower-power kleding, kettingen en maskers. Dit trekt ook de hippies aan die je hier met regelmaat tegen het lijf loopt. De 'Uncle Sam's' en de sfeer die we eigenlijk bij New Orleans verwachtten, hebben wij overdag niet gezien en gevoeld. Ook 's avonds was dit moeilijk te vinden. In een enkel café hoor je nog de klanken van de Blues en Jazz en zie je, als je geluk hebt, een 'Louis Armstrong' met zijn bolle wangen op de trompet blazen. Zeker als je je ogen dicht doet! Het beeld dat wij van New Orleans hadden is waarschijnlijk het New Orleans van jaren geleden.
De staten Louisiana en Mississippi achter ons gelaten rijden we de staat Texas binnen. Na een korte stop in ‘Nederland' verder richting Houston. Dit weekend was er toevallig een heteluchtballonnenfestival (leuk woord voor galgje trouwens!). Om 07.00 uur, ja we waren er weer eens vroeg uit, bij een mooie zonsopgang kwamen de ballonnen aangevaren. De hele dag meegepakt en een bezoek gebracht aan het Houston Space Center. Vanwege het festival waren sommige gebouwen op het terrein vandaag extra geopend en waren er ook veel vrijwilligers die over verschillende dingen uitleg gaven. Van het schaalmodel van de Spaceshuttle en het I.S.S. ruimtestation naar de hangar met de Saturnus V raket en herinneringen aan de diverse Apollo missies. Erg indrukwekkend! Wat was dat een reusachtige raket met ongelooflijk grote motoren die (voor de liefhebbers) elk zo'n 1,5 miljoen pond stuwkracht gaven. En daar zitten er dan 5 van op hè!
De huidige controlekamer, het zenuwcentrum dat je normaal op de TV ziet bij een lancering, was vandaag speciaal toegankelijk. En dan te bedenken dat dit a.s. dinsdag weer gewoon in werking is als de lancering van de 'Ares I-X testflight' plaatsvindt in Florida. Bij het betreden van het OUDE zenuwcentrum, dat al lang niet meer in gebruik is maar als Nationaal Monument wordt behandeld, gaat het volgende moment door je hoofd als Apollo 13 meldt.......'Houston we've got a problem'..... de spanning op de gezichten als het contact met het ruimtestation is verbroken en de ontlading als dit (gelukkig) weer op gang komt. Wie kent de film niet? Na hier een hele dag te hebben rondgelopen hebben we nogmaals het festivalterrein opgezocht. Om 17.30 uur gekeken naar de aankomst van de ballonnen met een ingebouwd spelelement. Twee uur later, inmiddels was het al donker geworden, werden een aantal ballonnen op het terrein opgeblazen die allemaal tegelijk de branders ontstaken. Een bijzonder fraai schouwspel!
Zondag richting Dallas. Geen verdere plannen voor de dag, dus rustig aan. Onderweg een heerlijke stop gemaakt en gewandeld door de bossen. Gesproken met een jager, die met pijl en boog (de moderne versie uiteraard) aan het jagen was op wild. Een complete Rambo die volledig opging in de natuur. Het is dat hij voor ons opstond maar ‘de gek' was, op zijn ogen na, volledig gecamoufleerd en totaal onzichtbaar. Toch had hij in 2 dagen NIETS geschoten!! Dat wordt dus gewoon weer een hamburger bij de Mc Donald's!! Eens kijken wat Dallas ons weer te bieden heeft?!