Het is 06.30 uur als we de televisie nog even aanzetten; “de weersverwachting voor vandaag” …. “overwegend bewolkt en zo nu en dan een regenbui”….. Nou, dat belooft niet veel goeds.

We wachten het maar af (wat kun je anders doen?) en rijden naar de luchthaven waar de we om 7.40 aanwezig moeten zijn om om 08.10 uur te kunnen vertrekken. Lady Elliot is het meest zuidelijke koraaleiland van het ‘Great Barrier Reef’. Een klein toestel, voor max. 9 personen, zal ons in zo’n 40 min. naar het eiland brengen. We krijgen te horen dat we nog 1 persoon moeten oppikken in ‘Bundaberg’ en dus een korte tussenstop moeten maken. Veel oponthoud levert dat niet op. Wel een extra start en landing; altijd leuk in zo’n klein toestel. Zo’n 20 minuten na vertrek van Bundaberg, manoeuvrerend langs de buien, zien we een werkelijk piepklein eiland liggen in de oceaan. De landingsbaan verdeelt het eiland precies in twee even grote helften en is nét lang genoeg om kleine toestellen te laten landen. Kort na aankomst krijgen we een korte briefing over het eiland en het (facultatieve) programma van de dag; niets moet.. alles mag. Om 11.00 uur zitten we op een glasbodem boot die enkele honderden meters voor het strand voor anker gaat. De motregen verandert op dat moment in een stortbui en in het water is het nu lekkerder dan in de regen. Ik blijf op de boot (snorkelen is niet helemaal mijn ding) als H.P. met flippers en snorkel het warme water in duikt. De reuzen Manta’s die er standaard huizen laten zich helaas niet zien maar hij (en de anderen) zien de meest prachtige en kleurrijke vissen, schildpadden en zelfs haaien. Het koraal komt door het sombere en bewolkte weer helaas niet helemaal op kleur. Het is ca. 12.30 als we aanschuiven voor de lunch en het zonnetje weer doorbreekt. Na de lunch maken we een rondje langs het strand van het eiland dat ligt bezaait met afgebroken koraal. Daarna zijn we zelf nog aan het snorkelen geslagen. Als held op sokken begeef IK mij zelfs in het water en zie zowaar ook een haai terwijl ik maar zo’n 25 meter van het strand af ben en het water misschien slechts 1,5m. diep is hier! Om 16.00 uur vliegen we, met dezelfde tussenstop, weer terug naar Hervey Bay. Ook hier is het niet droog gebleven vandaag want er liggen fikse plassen langs de weg. Stipt om 18.40 uur vliegen de tienduizenden (geschat zelfs ca. 100.000) flying foxes weer langs en over onze cabin.

We verlaten Hervey Bay en rijden richting ‘Mapleton’. Een ‘scenic drive’ brengt ons naar een uitkijkpunt over het dal met de oceaan aan de horizon. Iets verderop liggen de ‘Mapleton Falls’ die we uiteraard ook nog bezoeken. We zoeken een overnachting in Landsborough waarnaast de ‘Australian Zoo’ is gehuisvest, bekend van de (overleden) eigenaar Steve Irwin (wie kent hem niet?!). De volgende ochtend kiezen we ervoor om eerst naar de ‘Glass House Mountains’ te rijden; een bergketen die is ontstaan door overblijfselen van uitgebluste vulkanen. H.P. kan het natuurlijk niet laten om een zijweg in te gaan die door het bos voert (onder het mom dat ik daar waarschijnlijk een beter beeld op de bergen zou hebben en dus een goede foto kan maken!

). Het pad is door de vele- en diepe kuilen een ware uitdaging voor de auto. ‘Uiteraard’ mag ik weer de auto uit om zijn capriolen vast te leggen op beeld (foto én video). Daar sta ik dan midden in de rimboe… nog even vooruit….keren….weer terug… weer keren.. etc. etc. We verlaten het gebied en rijden door enkele macademia plantages. Natuurlijk kopen we bij 'de boer’ eerst nog even een vers zakje met gepelde noten voor onderweg.

Op naar ‘Brisbane’. Nog voordat we de stad bereiken staan we al vast in het verkeer. Oh ja, we waren weer even vergeten hoe het was om in een stad te moeten rijden… druk dus! We zoeken een parkeerplek om een paar foto’s te schieten van het centrum. Ook dat valt hier niet mee. Een vriendelijke parkeerwacht van een parkeergarage matst ons en we kunnen voor 5,00 dollar (normaal minstens 3x zo duur) zo lang blijven staan als we willen (al is dat niet lang in ons geval). Nu we in de stad zijn schijnt de zon weer volop en is het erg warm. Waar was dat zonnetje toen we lekker in de natuur waren? Hier kunnen we ‘hem’ eerlijk gezegd wel even missen. De oude gebouwen in de stad, die dateren van ca. 1880-1920 worden, zoals in zoveel steden in de wereld, inmiddels omringd door moderne- en hoge kantoorgebouwen. Zonde. Na een bliksembezoek houden wij het weer voor gezien. Gelukkig zijn we de stad een stuk sneller uit dan in. Het is nog te vroeg om op zoek te gaan naar de volgende overnachting en dus besluiten we om naar het ‘Springbrook NP’ te rijden. Eerst naar de ‘natural bridge’; een door de rots gesleten waterval die zo’n 40km. verderop ligt. Het begint net weer eens te regenen als we willen uitstappen dus paraplu op en lopen maar. Het pad brengt ons tot onder de rots waar de waterval zich in al die (miljoenen) jaren doorheen heeft ‘geboord’. Een mooi gezicht. De route door het park heeft verder vele ‘lookout points’ die we allemaal bezoeken. De één biedt een fraaie blik over de natuur, de ander weer een mooie waterval hoewel de meeste hiervan wel weer wat (regen)water kunnen gebruiken! Na een goed “gevulde” dag belanden we in ‘Hastings Point’. Op een nieuw caravan-park melden we ons om 19.15. Tenminste… dat dachten we. De klok in de receptie laat ons echter zien dat ‘ze’ opnieuw weer eens een uur van onze dag hebben ‘gestolen’. Daar krijg je toch wat van!

Dat vermindert eveneens onze ‘onderhandelingspositie’ voor een cabin want het wordt anders wel erg laat om naar alternatieven te zoeken. Gelukkig is de dame achter de balie zeer behulpzaam en biedt ze uiteindelijk een passend tarief. We belanden (niet voor het eerst) in de “special access cabin' (de invalidencabin dus!). Op zich niets mis mee, deze zijn vaak ruimer dan de standaard cabins, alleen de badkamer is meestal anders ingericht. Uiteindelijk hebben ze bijna allemaal een queen-size bed van slechts 1,5m. breed waar je wordt geacht met z’n tweeën in te duiken en dan verder niet meer te bewegen omdat je anders op de grond ligt (teminste dat gevoel krijgen wij ervan). De ‘take-away’ pizzeria is nog net een kwartiertje open als we daar om 20.45 uur 2 pizza’s bestellen en op het terrasje naar binnen werken voordat de stoeltjes weer naar binnen gaan.

Ook de donderdag begint met regen maar als we ‘Byron Bay’ om 11.00 binnenrijden klaart het gelukkig alweer op. We slingeren door het centrum van deze (vooral bij de jeugd) populaire badplaats op weg naar het strand waar het (nog) relatief rustig is op dit uur. Hier nemen we even de tijd voor het maken van onze “kerstgroet-foto’s” waarvoor H.P. ‘even’ een surfplank leent bij een ‘local surf dude’. Kleding uit, mutsen op en lachen naar de camera! Ach.. we hebben er zelf ook smakelijk om gelachen. Daar sta je dan met je kerstmuts op, aan een strand met azuurblauw water en bij 30 graden!

Zo’n 2 km. verderop staat de witte vuurtoren van Byron Bay die meteen het meest oostelijke punt van Australië markeert. Ook die bezoeken we en we trakteren onszelf daar op een heerlijk verkoelend ijsje.

Nu snel een plekje zoeken voor de kerstdagen! Het is alweer 16.00 uur (later dan gepland) als we ons melden op een park in ‘Emerald Beach’. De aangeboden cabin (er zijn gelukkig dus nog plekken vrij!) voldoet niet aan onze eisen. Zeker niet voor een verblijf van 3 nachten, zoals we dat gepland hebben. Blijkbaar willen ze graag nog een cabin verhuren en ze bieden ons een alternatief. Een wereld van verschil met de eerste; een luxe ‘villa’ voor 6 personen, 2 badkamers en 2 slaapkamers. Na lang onderhandelen ‘krijgen’ we de cabin uiteindelijk voor de helft van de prijs en zo belanden we die nacht allebei in een bed met aangrenzende badkamer.

HIEPERDEPIEP HOERA… H.P. is jarig vandaag. Stiekem heb ik wat (40-jaar!) ballonnen opgehangen en wat kleine cadeautjes van huis meegenomen. Hij is zeer verrast als hij het pakketje met verjaardagskaarten uitpakt. Deze krijgen een feestelijk plekje aan de wand van onze villa. De rest van de dag houden we het heerlijk rustig. In plaats van een “kerstgourmet” binnen wordt het een kerstbarbecue buiten op ons terras, waar standaard een grote gas-BBQ klaar staat.

Tweede kerstdag. Je merkt er op het park niet zoveel van. Op deze bewolkte dag stappen we in de auto om de ‘Waterfall Way’ te gaan rijden. Ja, watervallen genoeg in deze regio! We stappen, door de regen, niet bij alle punten uit de auto. Maar goed ook want ook de vliegen zijn hier weer van de partij!

Hé, die zijn we sinds Hervey Bay (gelukkig) al even niet meer tegengekomen. Komen de belachelijke vliegenmutsjes tóch maar weer goed van pas!

Zondag. We volgen de ‘Pacific Highway 1’ zo’n 370 km. naar het zuiden en belanden in ‘Hunter Valley’; de wijnregio van New South Wales (NSW). Onderweg lijkt het wel “zwarte zaterdag” te zijn omdat het naar het noorden toe echt helemaal vast staat in het verkeer. Het is een saaie en slome (grotendeels) 80km.-weg waar ze helaas ook snelheidscamera’s kennen. Echt opschieten doet het dus niet maar wij rijden tenminste! We belanden in ‘Singleton’, onze uitvalsbasis om morgen het ‘Wollemi NP’ door te rijden dat, t.h.v. Sydney, grenst aan de bekende ‘Blue Mountains’.