We hebben toch maar besloten om meer het binnenland in te gaan, richting het oosten. Aangezien we onze laatste volle week in gaan zullen we in de Staat Victoria blijven hangen. We doen het qua afstanden wat rustiger aan. We rijden eerst langs een kleine canyon (meer een soort krater) midden in het dorp, die ze hebben “omgetoverd” in een soort siertuin. We zetten onderweg onze horloges weer een half uur vooruit en rijden via ‘Casterton’ en ‘Cavendish’ (ja Ruud en Robert, daar moest ik natuurlijk ook meteen aan denken!

) verder landinwaarts. Een glooiend landschap met veel akkerbouw en zo hier en daar een boerderij met koeien. De temperatuur loopt steeds meer op, inmiddels al 40 graden. De koeien zoeken verkoeling in de beekjes en ‘waterholes’ van de boerderij. De dorpjes die we onderweg passeren waarschuwen ons vandaag voor “Total Fire Ban”, wat te maken heeft met het extreme gevaar op bosbranden door de hoge temperaturen, droge bossen en erg harde wind. Wij laten ons hierdoor niet direkt afschrikken en in de verte duiken de bergen al op van het ‘Grampians NP’. We rijden ‘Halls Gap’ binnen (later door ons Hell's Gap genoemd i.v.m. de temperautuur ) dat een goede uitvalsbasis vormt voor een bezoek aan het park. Het lijkt wel een spookstad; veel is gesloten en er zijn bijna geen mensen op straat. We lopen bij een cabin park naar binnen. De dame achter de balie geeft aan dat er gisteren werd geadviseerd om het gebied te verlaten. De overheid heeft “Code Rood” afgegeven voor dit gebied en boven het dorp cirkelen de helicopters van de televisiezenders om hiervan verslag te doen. Geen wonder dus dat het hier zo uitgestorven is, iedereen is “gevlucht”. We krijgen daarom zonder veel moeite een cabin aan de rand van het terrein met uitzicht op het NP dat, vanwege de omstandigheden, geheel gesloten is. Inmiddels is de temperatuur blijven steken op 47 graden!! Nou, daar wordt je niet echt fitter van kan ik je verklappen. Als een paar slome koala’s zitten we op onze veranda terwijl de airco overuren draait om de cabin op een acceptabele temperatuur te krijgen. Een kangoeroe springt voorbij en graast op het grasveldje naast onze veranda. We lopen om onze cabin heen en worden verrast door het grote aantal kangoeroes dat zich aan de achterkant bevindt. Ze zijn gewend aan de mensen op het park en je kunt daardoor heel dicht bij ze komen. Dat levert natuurlijk weer heel wat plaatjes op. Later op de avond zijn de slaapkamertjes gelukkig redelijk op temperatuur gekomen, dus gelukkig toch nog een goede nachtrust.

De weersvoorspelling van gisteravond is uitgekomen; de temperatuur is flink gedaald. Gelukkig maar want daardoor is het park weer geopend voor publiek. Maar… eerst nog even de kaketoes voeren die bij de cabin komen bedelen om een stukje van de volkoren crackers (ja Karin, 'wilde dieren' voeren is natuurlijk heel slecht en we doen dat eigenlijk ook nooit!

). Op het hek van de veranda wachten ze netjes op hun beurt en nemen ze de stukjes cracker ook heel voorzichtig aan.

In het park bezoeken we eerst ‘Reeds Lookout’. Van hieruit loopt een pad naar ‘The Balconies’; een “hangende” rotspartij boven de vallei. HP kan het (natuurlijk) niet laten en klimt over het hek om deze van dicht(er)bij te bekijken. Van een afstand ziet het pad er in mijn ogen, en op deze hoogte, smal uit dus volg ik deze keer niet. HP staat als “King of the Valley” boven op de onderste rots. Onze volgende stop is ‘MacKenzie Falls’. Hier worden de vliegennetjes weer op gedaan want “ze” zijn weer eens in grote getale aanwezig.

Op een kiosk zien we een afbeelding van ‘Eagle Rock’, een enorm balancerend rotsblok. Interessant! Een lokale mountainbiker legt uit dat deze moeilijk te vinden is maar doet zijn best om het zo goed mogelijk uit te tekenen. Een zogenaamd pad, dat ergens aan de lange gravelwegen zou moeten liggen, zijn wij na lang zoeken helaas niet tegengekomen. Het is inmiddels ook nog eens flink gaan regenen, dus we besluiten te stoppen en onverrichter zaken weer op zoek te gaan naar de geasfalteerde weg.

In ‘Ararat’ blijven we hangen en trakteren we onszelf op een heerlijk diner. Een smaakvol restaurant met verfijnde gerechten en een Europese “touch”. Aangezien wij 1 van de 2 bezette tafeltjes zijn (in een restaurant met ca. 25 tafels) is er voldoende tijd om gezellig te kletsen met de eigenaar die, in een grijs verleden, reisgids was en dus veel af wist van het land.

De ochtend is grauw en het scheelt zo’n 30 graden met 2 dagen geleden (ja, dat lees je goed!) De sweaters komen weer eens van pas want het is echt een heel stuk frisser vandaag. Via ‘Ballarat’ gaan we naar de kust, aan de andere kant van Melbourne. ‘Phillip Island’ lijkt ons een leuk doel. We merken al gauw dat ook déze kant veel toeristen trekt. De kustplaatsjes die we tegenkomen zijn niet te vergelijken met die aan onze kust. Het aanbod van accommodaties is er erg laag en de dorpjes stralen weinig gezelligheid uit. Als het half 5 is laten we de kust achter ons en rijden even later ‘Meeniyan’ binnen. Dit gehucht bestaat uit: 1 motel, 1 restaurant (do-vr-zat geopend), 1 hotel met restaurant (ma-di-wo geopend), 1 benzinepomp en een soort van buurtsuper. We belanden in het hotel voor het eten… het is immers woensdag vandaag. We wisten dat het eten van vandaag niet zou kunnen tippen aan dat van gisteren maar dit was ronduit slecht te noemen. Binnen 15 min. zaten we weer in ons motel! Mooi wat tijd om aan ons “huiswerk” te gaan. Zo zie je maar.. het eten is hier net zo veranderlijk als het weer.

Voordat we gaan slapen nog even een stukje terugkijken op de videocamera. Hè? wat is dat nou weer?, geen geluid??!?! Na grondige controle van de externe microfoon en de camera komt HP tot de conclusie dat de batterij leeg is. Dat is vreemd want thuis heeft hij alle mogelijke manieren uitgeprobeerd om dit te controleren en bleek de batterij niet eens van belang te zijn. Het is niet de eerste keer, na de wintersportvakantie kwamen we er thuis (helaas) pas achter dat bij een deel van de opnames de audio miste. Er is maar één oplossing wat ons betreft: externe microfoon eraf. Wát windgeruis is nu eenmaal beter dan helemáál geen geluid. En zo is het uiteindelijk 01.00 uur als we onze ogen pas dicht doen.

Weten jullie het nog? 29 December hadden we een parkeerboete. HP heeft nog geen reactie op zijn email gehad en dus belt hij met de 'helpdesk'. Hij krijgt, na een 2^e mislukte email poging, een ander emailadres. Deze keer gaat het goed en krijgen we een ontvangstbevestiging. Nu zul je misschien wel denken “waar maak je je eigenlijk druk om?”. Nou, dat dachten wij eerst ook en we hebben gisteravond, uit nieuwsgierigheid, even gekeken op de website. Huh???....141,- AUD (zo’n 90,- Euries!!) voor parkeren in de verkeerde rijrichting??!! Je snapt dat we voor dat geld een betere bestemming weten en daarom doen we dus nog even ons best om er onderuit te komen!

Het is alweer wat later in de ochtend als we vertrekken en bij het ‘Wilson Promontory NP’ aankomen. De wandeling die we doen leidt naar een granieten rotspartij die prachtig uitzicht biedt op ‘Oberon- en Waratah Bay’. Voordat we het park weer uit rijden stoppen we nog even bij ‘Squeeky Beach’. Als je met je bloten voeten ‘sloffend’ door het strandzand loopt geeft dit een soort piepend geluid. Grappig!

In ‘Sale’ houden we het voor gezien. Na de blamage van gisterenavond grijpen we onze kans en belanden in een super restaurant. De eigenaar was net 2 maanden terug van zijn 8 maanden durende rondreis (met vrouw en 2 kleine kinderen) door de USA & Europa. Zo konden we leuk wat ervaringen met elkaar delen.

Het is vandaag vrijdag. ‘Lakes Entrance’ is onze eindbestemming voor vandaag. Via de kust en het binnenland arriveren we hier aan het eind van de ochtend. Het is nog vroeg dus we besluiten alvast een overnachting te zoeken. Na een aantal tentjes te hebben afgeslagen op basis van “prijs/kwaliteit” bekijken we nog 1 park. De “zweefteef” (sorry hoor, maar ik weet niet hoe ik het netjes moet zeggen!) bij de receptie biedt ons een verrassende en vernieuwde cabin aan. Helaas blijkt ze zo te zweven dat we het uiteindelijk niet eens worden over de prijs en uit principe de auto weer in stappen. Het zoeken heeft ons zoveel tijd gekost dat we gauw een broodje gaan eten. Niet veel later zitten we op het strand van Lakes Entrance lekker uit te waaien en wordt het nog een heerlijke middag.

Om 17.30 uur zijn we in ‘Bairnsdale’ voor een overnachting. Vandaag onze laatste dag op het “platteland” want vanaf zondag zitten we, voor 3 nachten, in Melbourne. We willen dus wat dichter in de buurt van Melbourne eindigen. Toch nog maar een keer Phillip Island proberen. Eens kijken wat daar te zien is, buiten de bekende pinguïnparade om dan. Na de lunch beland ik toevallig nog even met mijn neus in de reispapieren. Wat lees ik nu?…we vertrekken niet woensdag maar donderdag vanaf Melbourne. Krijg nou wat!! Dat betekent dat we hier nog een dag langer “moeten” rondrijden en het gebied, waar we ons nu in bevinden, kunnen we al bijna dromen. Daar hadden we niet op gerekend. Anders maken we er gewoon een “relaxdag” van?! Opgelost! Op Phillip Island meteen maar naar het bezoekers centrum om te informeren naar een overnachting, dat scheelt tenslotte weer zoeken. Er was nog wat vrij. Als we langs gaan om te kijken schrikken we ons rot; scheef bed, bank op 3 poten, kapotte handgrepen op de kasten, een vieze vloer en het vuil lag nog op het aanrecht. Dit blijkt zo’n beetje het enige te zijn dat nog vrij is. Voor ons genoeg reden om het eiland snel te verlaten. Na lang zoeken belanden we vervolgens in ‘Dandenong’.

Zondagochtend. Rustig aan, we gaan er (dus) een relaxte dag van maken. Geen bijzondere plannen. We zoeken nog een keer contact met Olga, de jeugdvriendin van Ria. Ze is thuis en vindt het leuk om ons maandagochtend “te ontvangen”. We stappen om 09.00 uur de auto in en belanden op ‘Mt. Dandedong’. Vanaf dit punt heb je een wijds uitzicht over Melbourne en haar omliggende wijken. Door naar het ‘Kinglake NP’ waar, zo blijkt even later, de sporen van de bosbranden van 2009 nog heel goed zichtbaar zijn. Het is 13.00 uur als we op zoek gaan naar een lekker plekje om te genieten van onze “vrije middag”. Van ‘Kilmore’ naar ‘Lancefield’ naar ‘Woodend’ naar ‘Trentham’ naar ‘Daylesford’ naar ‘Kyneton’ naar ‘Woodend’ naar ‘Macedon’ naar ‘Woodend’ naar ‘Macedon’ en uiteindelijk…. weer naar ‘Woodend’. Veel was simpelweg gesloten (?!?!), kamers worden op zondag niet schoongemaakt, Daylesford blijkt het kuuroord van Australië te zijn (met bijbehorende prijzen!) en dus de hoofdprijs voor een relatief kleine kamer met weinig faciliteiten. Balend als een stekker en flink gefrustreerd stappen we pas om 19.00 uur weer uit de auto om ons er bij neer te leggen dat dit een super “veloren” dag is.

Hopen dat onze laatste dagen in Melbourne voor een mooie afsluiting kunnen zorgen en we deze dag weer snel kunnen vergeten.