We nemen ons voor om met enige regelmaat aan ons verslag te werken en niet (weer) alles aan te laten komen op de laatste dag. Dat is nu al een paar keer gebeurd en het neemt veel tijd in beslag; bedenken, schrijven, controleren, klad, laptop etc etc. Kijken of het ons gaat lukken?!

We rijden naar het ‘Wollombi NP’. Een mooie weg omgeven door regenwoud en af en toe een vergezicht. Helaas hebben we hier weinig aan want er hangen dikke wolken en het regent flink. Dit gebied grenst aan de ‘Blue Mountains’, een bergketen tot 1.200m. hoog, overwegend dicht bebost en een ruig plateau van o.a. watervallen, rotspartijen en canyons. Het is ca. 12.30 uur als het wat lichter begint te worden en we in ‘Clarence’ stoppen om een kijkje te nemen bij de ‘Zig Zag Railway’ en de daarbij horende stoomlocomotief. HP raakt met de 2 machinisten aan de praat en we worden uitgenodigd om met ze mee te rijden in de oude “loc”. Het luik van de brander gaat regelmatig open om de kolen aan te vullen en de trein op gang te houden. Een hittebron die een enorme warmte af geeft. Ik werd ook nog even uitgenodigd om een (kolen)steentje bij te dragen maar van de hoeveelheid die ik op de schop neem komt de trein helaas niet veel verder.

De trein zigzagt van boven naar beneden en er wordt 4 keer gestopt om van spoor te wisselen en de loc weer voor aan de trein te koppelen. Bij de laatste stop wordt ook het water nog even aangevuld. Na 2,5 uur zijn we weer terug; een leuke ervaring met 2 enthousiaste hobbyisten.

In ‘Blackheath’ blijven we hangen voor een overnachting. Op aanbeveling van de eigenaresse belanden we die avond bij de plaatselijke italiaan. Een prettige ambiance en verfijnde gerechten. In deze regio vind je meer van dergelijke verrassende restaurants want de streek staat bekend om het lekkere eten en drinken.

Dinsdag. Op weg naar de ‘Jenolan Caves’ zo’n 45 min. rijden van Blackheath. Een mooie weg slingert langs de berg. Na een paar dagen slecht weer is het vandaag weer eens een schitterende dag. En wat doen wij?!.... we gaan de grotten in!

Het zijn de grootste druipsteengrotten van Australië. Er zijn 10 grotten toegankelijk gemaakt. Ieder half uur vertrekken er groepen in verschillende grotten. Wij kiezen voor de zgn. ‘Lucas’ grot. We hadden gehoopt om ons statief mee te kunnen nemen maar door de enorme drukte gaat dat helaas niet door. We moeten het dus doen met “handopnames”. Ondanks dat we op verschillende reizen al meerdere grotten hebben bezocht hebben ook deze grotten wel weer dingen die je nog niet eerder hebt gezien. Zo’n anderhalf uur later staan we weer in het warme daglicht. Gelukkig het zonnetje is er nog! We rijden weer terug naar Blackheath voor een bezoek aan ‘Echo Point’ dat een uitzicht biedt op de Blue Mountains, het Blue Gum Forest en hét herkenningspunt van de Blue Mountains; de ‘Three Sisters’. Dit zijn drie “vrijstaande” zandstenen rotsformaties die tot een Aboriginal legende behoren. Als we weer terug komen bij de auto vinden we een parkeerboete onder de ruitenwisser. Huh? We zijn ruim op tijd terug, hebben keurig een kaartje gekocht en op het dashboard gelegd. Huh? Als we de boete aandachtig lezen blijken we met ‘de neus’ de verkeerde kant op te hebben geparkeerd. Huh?!

Op de weg terug dan maar even langs het politiebureau voor enige “opheldering”. Ook zij zijn stomverbaasd dat die “Melkert-jongens” hiervoor een boete hebben uitgeschreven en raden ons aan hen een berichtje te sturen. HP laat zich dat natuurlijk geen twee keer zeggen. Wordt vervolgd dus.. Via ‘Wentworth Falls’, een ander lookout-point, rijden we verder naar ‘Penrith’ waar we overnachten.

Vóór we op pad gaan eerst even langs een fotozaak. De “on/off” switch van de camera hapert al een paar dagen en de camera gaat niet meer uit. ’s Avonds dus maar de batterij eruit want anders missen we overdag misschien dé foto! We worden er niet veel wijzer, buiten dat ze ons natuurlijk graag aan een nieuwe D90 (of “erger”!) willen helpen. Bij toeval zit er ook een Nikon service center (lang leve mobiel internet) in de buurt. Daar blijkt dat de hele body uit elkaar moet en dat de technische dienst tenminste 1 week nodig heeft voor de reparatie. Zoveel tijd hebben we niet dus troosten we ons met de gedachte dat de camera het tenminste nog gewoon doet. We moeten alleen even om de batterij denken af en toe.

Als we Sydney binnen rijden geven de verkeersborden aan dat veel van de wegen op verschillende tijden zullen worden afgesloten i.v.m. Oud en Nieuw. Om 14.00 uur arriveren we in het hotel. Een half uur later lopen we alweer buiten en gaan we de stad verkennen. We komen bij de ‘Botanic Gardens’ dat omgeven is door dranghekken. Er staat een groot bord waarop de regels van NYE (New Years Eve) staan aangegeven; geen alcohol, paraplu’s, stoeltjes, drinken (je mag binnen water kopen en gratis navullen) etc. etc….. en… niet in en uit lopen. We lopen door het park dat een mooi uitzicht biedt op de skyline van Sydney. Het wandelpad langs het water brengt ons bij het ‘Opera House’ met op de achtergrond de ‘Harbor Bridge’. Een bankje nodigt ons uit om te gaan zitten en van het uitzicht en het weer te genieten. Langs de ‘Circular Quay’, de werf vanwaar veel veerboten vertrekken, vind je veel restaurantjes met terrasjes. We nemen plaats op één van hen. De temperatuur is nog prima en het avondzonnetje laat een mooi gekleurde lucht zien.

Vandaag Oudjaarsdag. De taxichauffeur van gisteravond had ons de tip gegeven om naar de ‘overkant’ te gaan voor het vuurwerk. Wil je een goed plaatsje bemachtigen in het park (achter het Opera House) dan moet je namelijk écht wel rond 11.00 uur gaan zitten. Daar hadden we niet zo’n trek in

en we besluiten om vanochtend de overkant per auto alvast te gaan verkennen nu nog niet alles is afgezet. Het is half 4 als we ons hotel verlaten en in de richting van de veerboten lopen. Het is een gezellige drukte. Na zo’n 15 minuten varen arriveren we om ca. 17.30 uur aan de overkant. Het is nog niet al te druk. Je ziet mensen op kleedjes en stoeltjes. Veel zitten spelletjes te doen; kaarten, kwartetten en natuurlijk ontbreekt de DS of PSP ook niet. Het heeft wel iets weg van de vrijmarkt op Koninginnedag alleen wordt er niets verkocht. Een doodlopend pad langs de rivier biedt een goed uitzicht op de brug. We lopen het pad voor de helft terug en vinden, achter 2 campingstoeltjes, een plantsoen waar we ons willen laten vallen op het door ons meegebrachte zeiltje. Eén van de aanwezigen heeft hier commentaar op…maar “wai spreke nie so goei engels” dus.…. we zitten! De dame op één van de 2 stoeltjes vraagt vriendelijk waar we vandaan komen. Het toeval wil dat zij Nederlandse is en haar man Duits. Ze wonen al zo’n 40 jaar in Australië en ze zijn hier samen met een nichtje en haar vriend uit Duitsland om naar het vuurwerk te kijken. Het wordt een gezellige avond en van de vele lekkernijen die deze mensen hebben meegenomen mogen we heerlijk mee genieten. Een bezoek aan één van de (geschat) 100 eco toiletten duurt minstens een uur. Als ik terug loop verbaas ik mij er over dat er nóg meer mensen bij konden. Het is druk! Heel druk! Enorm druk! Nee,.. gigantisch druk!!!! Om 21.00 uur is het ‘kindervuurwerk’ en daarna een parade met verlichte schepen (een soort ‘Gondelvaart Sydney’ dus). Weer eens wat anders dan Koedijk Leon! Om 23.00 uur, en daarna om het kwartier, een grote knal vuurwerk om ‘af te tellen’ naar 00.00 uur. Voordat we er erg in hebben barst het grote vuurwerk los. Het is ongelooflijk en onbeschrijflijk wat er de lucht in wordt geschoten. Het uitzicht op de brug is top met aan de overkant het Opera House. Wat een spektakel!

We banen ons een weg terug naar de ferry die ons om 01.45 uur weer terug brengt naar “onze” kant van de stad. Rond het centrum zijn alle wegen nog afgesloten voor het verkeer. Een taxi zit er dus niet in vannacht en het wordt lopen. We zijn niet de enige die tot die conclusie komen en het is nog erg levendig en gezellig op straat. Geen onvertogen woord of bezopen mensen. Heerlijk! Om ca. 04.00 uur hebben wij er de kracht niet meer voor en doen we onze ogen dicht.

1 Januari 2010. Een beetje uitslapen, geen nieuwjaarsduik voor ons maar een stap onder de warme douche om wakker te worden. Je kent ze wel… die dubbeldeks toeristenbussen die je door de stad rijden en waar je de hele dag (of wat er van over is vandaag) onbeperkt op- en af kan stappen. Nou, wij hebben ook een keer de toerist uitgehangen en we moeten zeggen... het was nog best leuk ook. Na een paar boeiende uren in het ‘Australia Museum’, waar de interessante tentoonstelling “Wildlife Photography” werd gehouden, hoppen we weer op de bus naar onze volgende stop. Als afsluiting van de dag belanden we weer op de werf voor een hapje op het terras.

We zeggen Sydney vaarwel en willen langs de kust naar het zuiden. De ‘Pacific Ocean Drive’ is daarvoor de geschikte route. We zijn Sydney nog niet uit of donkere wolken pakken zich samen. Nog voordat we de kliffenkust bereiken stort het water uit de hemel. Als de dikke druppels iets minder dik worden stappen we nog snel even uit om de ‘Sea Cliff Bridge’ te fotograferen, een autobrug die naast de klif in het water is geplaatst. De regen wordt minder maar het verkeer wordt drukker en we belanden in een file van zo’n 20 kilometer.

Als vervolgens in ‘Nowra’ blijkt dat, vanwege de enorme drukte, geen slaapplaatsen meer te krijgen zijn besluiten we om de eerste afslag te nemen het binnenland in. Een mooie route door heuvelachtig gebied die voor ons eindigt in ‘Braidwood’ waar we gelukkig wel snel een overnachting vinden.

Het is zondag. We vertrekken wat later want het is niet ver meer naar ‘Canberra’. Op de plattegrond staan de bezienswaardigheden overzichtelijk aangegeven. Ze liggen redelijk ver uit elkaar verwijderd dus de auto komt hier goed van pas. We stoppen bij een parkeerplaats aan het ‘Burley Griffin Lake’. Aan de overkant zie je het oude én het nieuwe parlementshuis liggen die we later vandaag ook nog bezoeken. In de wijk ‘Yarralumla’ vind je alle ambassades. De meeste landen hebben hun gebouw de stijl van het land meegegeven wat een bonte verzameling van gebouwen oplevert op een klein gebied. Als we naar ‘Mt. Ainslie’ rijden stoppen we onderweg nog even bij de ‘Captain Cook Memorial Waterjet’; een fontein die, bij stil weer (zoals vandaag), een hoogte van wel 150 meter kan bereiken. Mt. Ainslie biedt even later een mooi uitzicht op de stad. Terug van Mt. Ainslie stoppen we bij het ‘Australian War Memorial’ waar alle Australische gevallenen van verschillende oorlogen worden herdacht. In totaal laten de wanden meer dan 100.000 namen zien. Indrukwekkend.

We rijden verder richting de ‘Snowy Mountains’, ten zuidwesten van Canberra, ook wel de Australische Alpen genoemd. Een bijzondere route die met asfalt begint maar al snel over gaat op zo’n 70 km. gravel en die ons door een verlaten, glooiend en bochtig landschap voert. In plaats van regendruppels die op het raam uiteenspatten zijn het nu kleine sprinkhanen. De grill van de auto is al snel veranderd in een kerkhof. Langzaam vragen we ons af of er op onze “eindbestemming” ‘Tumut’ wel wat te vinden is? Onderweg is er, op wat koeien en een enkele boerderij na, namelijk helemaal niets te vinden. Gelukkig valt het mee en duikt er, als uit het niets, zowaar nog een aardig dorpje voor ons op waar we een overnachting vinden. Morgen willen we het ‘Kosciuszko NP’ (wie verzint die namen?) gaan bezoeken. Hopen dat het weer zo’n zonnige dag is!

p.s. Het is ons wederom niet helemaal gelukt om dagelijks aan het verslag te werken. Het gaat al wat vooruit maar nu moeten we ons nog even bezinnen op de lengte van het volgende verslag!