Het was een mooie heldere nacht en ook over de ochtend mogen we niet klagen. We rijden door het ‘Kosciuszko NP’ met daarin ‘Mt. Kosciuszko’, de hoogste top van Australië (2.230m.). In dit park liggen populaire skigebieden. We richten ons op ‘Cabramurra’, het hoogst gelegen dorp van het land. Doordat we zó van de mooie omgeving genieten vergeten we de juiste afslag te nemen.

We zijn inmiddels té ver om hiervoor terug te gaan en we nemen dus een andere route. Het is nog vroeg maar het lijkt ons heerlijk om niet meer te hoeven rijden en dus gaan we op zoek naar een slaapplaats. Als we in ‘Thredbo’ aan komen (volgens de boekjes een populair dorp) komen we er na veel zoeken achter dat de prijzen hier erg hoog liggen en dat veel al is bezet. Dan toch maar terug naar ‘Jindabyne’, het dorp waar we een klein half uur geleden doorheen gereden zijn, voor een verblijf van 2 nachten. Wordt het tóch nog een latertje helaas.

Als we opstaan schijnt de zon en is het windstil. Een perfecte dag voor ons want we gaan vandaag de bergen in. Op weg naar Thredbo begint het harder te waaien en de temperatuur is ook al wat gezakt. Bij de stoeltjeslift staat een informatiebord: “Let op: koud (14 graden!) en winderig (50-60 km/h) op de top”. Nou,….daar komen wij aan… met korte mouw en -broek.

In de stoeltjeslift valt het mee maar boven is het echt wel een heel stuk frisser. Gelukkig loopt het pad naar het uitzichtpunt op Mt. Kosciuszko omhoog waardoor we het vanzelf iets warmer krijgen. Als we terug lopen is mijn huid veranderd in kippenvel. Het zonnetje gaat namelijk ook heel langzaam weg. Zodra we bij de stoeltjeslift het wandelpad naar beneden nemen komt mijn lijf weer wat “tot leven”. De sleepliften en infoborden verraden dat we door een goed (voor Australische begrippen) skigebied lopen. Terwijl Nederland zich in écht winterweer bevindt lopen wij in een “skigebied” met volop zon. Maar die verdwijnt steeds verder en een warme onweersbui trekt over ons heen. Gelukkig waren we ook daar goed op voorbereid..…..niet dus! Na zo’n 15 minuten lopen we weer naar het zonnetje toe en drogen de kleren snel op. Een leuke wandelroute door een mooi gebied. Die avond zitten we aan échte Hollandse wortelen met vissticks. Heerlijk!

Het is woensdag als we om 08.30 uur vertrekken. We brengen eerst nog even een Hollander naar het dorpje verderop. We hebben hem in Thredbo ontmoet en hij verhuurt hier al 40 jaar appartementen. Hij is zeer kritisch op de manier waarop zijn omgeving (Provincie/Gemeente?) onvoldoende met haar tijd mee gaat en daardoor stil blijft staan t.o.v. de concurrentie waardoor hij inkomsten misloopt. (Zijn appartementen gister gezien hebbende, is hij zelf ook een beetje blijven hangen in de jaren ‘60/’70 maar dat hebben we hem maar niet gezegd.

Vanaf ‘Jindabyne’ nemen we de ‘Berry Way’ naar ‘Buchan’. Deze, ca. 70km. lange, ongeasfalteerde weg gaat dwars door de bergen, is dus zéér bochtig, smal en gaat vlak langs de steile bergwand. Bij ‘Buchan’ gaan we richting de ‘Great Alpine Road’ die naar ‘Omeo’ leidt. Doordat we hoger de bergen in gaan wordt het frisser en komen we zelfs in de wolken terecht….en weg is het mooie uitzicht. In Omeo houden we het voor gezien. We zoeken een hotelletje. Dat het een gehucht is blijkt wel uit het feit dat er in het hele dorp totaal geen mobiele ontvangst is.

De sweaters ’s ochtends maar weer eens onder uit de tas gepakt want de temperatuur in de bergen laat het zo vroeg in de ochtend flink afweten; 13 graden geeft de auto aan! We vervolgen onze weg op de Great Alpine Road. De nog immer laaghangende bewolking zorgt ervoor dat we niets van de omgeving meekrijgen MAAR …als uit het niets rijden we plotseling uit de ‘mist’ en schijnt daarachter volop de zon!!!

Wat een verademing en wat een uitzicht met prima wintersport mogelijkheden. Tot in de verte reiken de beboste bergen. We slingeren kilometers omhoog en weer naar beneden. Onderweg komen we erg veel wielrenners tegen. Het lijkt de Alpe d’Huez wel. In het dal vind je boerderijen met eigen stalletjes die walnoten/macademia/amandelen/frambozen/zwarte bessen/perziken enz. enz. verkopen. Voor ons wat kersen en aardbeien. Die laatste doen we tussen de middag lekker op brood.

Opnieuw een klein gehucht dat niet veel te bieden heeft: ‘Seymour’. We “sluiten ons weer in” op onze kamer. Nou ja, we hebben ook nog wel wat “inhaal huiswerk” te doen. Oeps! Inmiddels alweer 19.30 uur. Als we de deur open doen komt de warmte ons nog tegemoet. Lekker buiten eten na zo’n middag binnen. Na drie rondjes door het dorp geven we die hoop op. Dan maar binnen zitten. Het is ons opgevallen dat het erg moeilijk is (zeg maar gerust onmogelijk) om in kleine dorpjes iets te vinden dat op een terrasje lijkt.

Vandaag rijden we naar ‘Kyneton’, hier woont een oude jeugdvriendin van Ria waar zij nog altijd contact mee heeft. Eerder deze week hebben we contact gezocht maar ook zij blijkt met vakantie horen we later van Ria. We zijn in de buurt en wagen toch een gokje……nee, nog niet terug. Wat plaatjes geschoten voor het thuisfront en een ansichtkaart achtergelaten. Als we moeten stoppen voor wegwerkzaamheden krijgen we een tip van één van de wegwerkers om ‘Hanging Rock’ te bezoeken in een nabijgelegen dorp. Even later staan we voor een park met een slagboom, zonder duidelijke informatie. We rijden naar binnen. Ook bij het restaurant worden we niet veel wijzer van wat er nu eigenlijk te zien is, behalve dat we 10,00 dollar moeten betalen om er weer uit te kunnen rijden! Maar we hebben helemaal nog niks ondernomen en zijn dat ook niet van plan. Dan moet je dus niet bij H.P. zijn

en hij gaat op zoek naar de ‘Parkranger’ die daar rond hoort te lopen. Natuurlijk,…als je ze nodig hebt zijn ze niet te vinden (of hij was té goed gecamoufleerd ). Terug naar het restaurant en na wat heen en weer gepraat krijgt hij het toch voor elkaar en gaat één van de medewerkers mee naar de uitgang om de slagboom open te doen met de personeelspas.

In ‘Geelong’, aan de kust van ‘Melbourne’, zoeken we naar een plekje. Veel “tentjes” zitten al vol en degene die vrij zijn, zijn wel héél erg basic. Vanaf de weg zien we een mooi pand, vrij nieuw en modern. “David Lodge” heet het…nou dat klinkt best goed. Dan maar ietsjes meer uitgeven dan het “budget”. We rijden de oprijlaan op en komen dichterbij. Als we daarna langs de ramen rijden blijkt het een soort….. sanatorium te zijn!! Uhhmm…..foutje!

Even verderop kunnen we gelukkig wel terecht in een mooie en ruime kamer. De eigenaar is van plan het niet te laat te maken vandaag (het is vrijdag) en is daardoor zeer welwillend om te onderhandelen over de prijs van de kamer. Mooi! ’s Avonds, na het eten, lopen we met een lekker Italiaans ijsje langs de “boulevard” van Geelong, voorzover je dit voetpad zo mag noemen.

De komende dagen zullen we de zuidkust gaan verkennen. Vanaf ‘Torquay’ start de ‘Great Ocean Road’; een panoramaroute langs steile zandsteen klippen vlak langs de oceaan en deels door het achterland en de beboste Nationale Parken. Onderweg zijn we bij verschillende “badplaatsen”gestopt voor het mooie zicht op -en van- de kust. En ja! Hier is het druk op het strand en langs de weg. Maar niet te klagen, we rijden en genieten van de omgeving. Net voorbij ‘Lorne’, waar ook het ‘Otway NP’ begint, staat een koppel stil langs de weg. Je meent het niet …. Koala’s!! Ik had de hoop hierop eerlijk gezegd al een beetje opgegeven. We willen er eentje zien in het wild óf helemaal niet, dus niet zo eentje die je kan knuffelen in een van de vele dierenparken. We hoefden ons niet echt te haasten want wegspringen… dat doen ze niet

Dit was toch wel de kers op de taart. Doordat ze niet actief zijn (understatement!) en voorover hangen met het hoofd, sta je tegen z’n wollige billen aan te kijken. Niet echt leuk voor de foto. HP wrijft met z’n slippers over de los liggende steentjes langs de weg. En ja hoor, er doet er één z’n ogen open. Snel een filmpje en een rits foto’s want enkele minuten later valt het “bolletje wol” alweer terug in z’n roes. 18 Uur slapen, niets (hoeven) drinken, en zo’n 1,5 kg. Eucalyptusbladeren eten per dag, waarvan ze ook nog eens in een soort “trance” raken, this is space man

We vervolgen de weg en belanden in ‘Port Campbell’. De vele borden “No Vacancy” geven ons geen goede hoop, maar warempel we hebben mazzel. Doordat de zon nog gunstig schijnt brengen we nog even een bezoekje aan ‘rasorback’; een vrijstaand rotselement uit de kustlijn.

Een ochtendgroet van de vliegen die hier aan de kust (helaas) weer aanwezig zijn. We beginnen bij de ‘Twelve Apostels’. Dit zijn zand-kalkstenen rotsnaalden waarvan er inmiddels nog slechts elf over zijn. Nr.12 is een aantal jaar geleden in zee gestort door de erosie. Verderop langs de route volgen nog meer bijzonder rotssculpturen: London Bridge, The Arch, The Grotto en Bay of Islands. Uiteraard wordt alles vastgelegd op de gevoelige plaat. Nou, zo schieten we dus niet echt op. Als het aantal uitkijkpunten minder wordt halen we weer wat tijd in. In ‘Port Fairy’ eindigt de Great Ocean Road. De gemiddelde toerist houdt het hier voor gezien en rijdt weer terug of gaat van daar uit het binnenland in. Wij niet. Wij rijden nog verder langs de kust en het achterland. Je merkt ook meteen dat het hier weer rustiger is. De temperatuur loopt ook meteen weer op 30, 31, 32 ….. 38 graden, poeh! Dat is weer wennen zeg, wel wat anders dan de aangename “koele” kust. We zijn ook weer eens de tijdzone gepasseerd onderweg en “winnen” vandaag een half uurtje. Onze stop, ‘Mt. Gambier’, is genoemd naar de gelijknamige gedoofde vulkaan. De krater is gevuld met het gemiddeld 70m. diepe en 71 ha. grote ‘Blue Lake’. Het meer kleurt met de jaargetijden mee. Het is nu blauw. Héél erg blauw. Bijna onecht. De mooie blauwe lucht lijkt ineens niet zo blauw meer. Zeer bijzonder. We sluiten af met een zwoele avond (nog steeds zo’n 30 graden maar het voelt nu prettig) en zoeken verkoeling voor de nacht in onze kamer met airco.

Zullen we morgen doorrijden, verder naar boven waar het nog warmer is, of toch weer terug naar de verkoeling aan de kust. Weet je wat? Daar gaan we eerst eens een nachtje over slapen.

p.s. de camera is over z’n zonnesteek heen en doet het zomaar weer normaal. We wachten af..