Of er maandagochtend meer leven is?………….. alleen bij de supermarkt kom je wat mensen tegen maar daar blijft het dan ook bij. Op de route ligt ‘Devils Marbles’. Dit gebied bestaat uit roestrode ronde- en ovale rotsen, sommige met een doorsnede van enkele meters. De temperatuur lijkt te wennen maar die vliegen

…………Daarom hebben we onszelf noodgedwongen een vliegennetje kado gedaan dat je hoofd bedekt. Het ziet er natuurlijk niet uit maar het was een verademing om zonder armzwaaien van de omgeving te kunnen genieten. In Alice Springs hebben we weer een onderkomen gevonden. Aangezien er veel in de omgeving te zien valt zullen we hier 2 dagen blijven. Ook op dit park zijn weer diverse vogels te spotten, een soort openbare volière dus!

Het is dinsdag als we eerst nog even een bezoek brengen aan Europcar. Een paar dagen geleden gaf de auto een melding voor een servicebeurt. Aangezien HP na diverse malen niet of nauwelijks contact kreeg met het verhuurstation in Darwin besluiten we zelf maar actie te ondernemen. De laksheid van verhuurstation Darwin was daar bekend dus de dame maakte meteen een afspraak voor de garage. Van hieruit naar ‘Rainbow Valley’ dat vanaf de highway via een off-road weg te bereiken is. Een opgedroogde rivier met daaromheen een kliffenpartij. Tegen de rotswand ligt een kangoeroe languit in de schaduw uit te puffen. Via een 4WD route wilden we naar ‘Chambers Pillar’ gaan, zo’n 190 km verderop. De afslag hier naartoe was echter onduidelijk aangegeven. Mede omdat het hek dicht was zijn we daar dus voorbij gereden en hebben we gekozen om naar de ‘Henbury Meteorite Craters’ te gaan. Een tiental kraters over 20ha. verspreid die, 4.700 jaar geleden, door een meteorietregen zijn ontstaan. Inmiddels zijn een aantal kraters in elkaar overgelopen en vol gegroeid met bomen en planten. Na zo’n dag gaat er wel een lekkere maaltijd in. Bloemkool met gekookte aardappelen en een stukje vlees! Ook met dit warme weer en inmiddels 10 weken verder kun je daar enorm naar snakken.

Vanmorgen wordt de auto om 08.00 uur bij de garage voor de servicebeurt verwacht. Terwijl HP deze taak op zich neemt maak ik mij nuttig in de verzorgde guest laundry van het park. Een uur later komt hij terug met een beker koffie en zitten we te smullen van een “Australische tompouce”. Het is bewolkt en de temperatuur is meteen gedaald. Een prima begin voor het bezoek aan het ‘MacDonnell Ranges NP’ waar we een wandeling maken naar ‘Simpsons Gap’, ‘Standley Chasm’ en ‘Ellery Creek Big Hole’. Donkere wolken vormen zich en de eerste regendruppels vallen op de voorruit. We zitten tenslotte in het regenseizoen………….maar nee hoor, een tropische bui blijft uit.

Een filmpje dat HP al twee dagen probeert op internet te zetten wil ook deze keer niet lukken. Het wordt weer een latertje als hij besluit om zich er uiteindelijk bij neer te leggen. Ik duik het stapelbed in en meneer kruipt in de “twijfelaar”. Vanwege de warmte (en ondanks de airco) heeft apart slapen nu even onze voorkeur….. ja, de romantiek viert hoogtij deze dagen……! ;-))

Donderdag op weg naar ‘Uluru’ (Ayers Rock). De afstanden zijn hier enorm en ook nu kiezen we voor een stuk off-road om de “saaiheid” te onderbreken. Vóór de afslag nog even de tank volgooien want niet op elke hoek vind je hier een tankstation. We mogen dan wel, sinds we uit Darwin vertrokken, een jerrycan met 10ltr. ‘reserve benzine’ met ons meedragen, het liefst hebben we die natuurlijk niet nodig onderweg! Jan Smit en André Hazes zorgen voor de nodige muzikale omlijsting van deze rit. Gezellig

In ‘Yulara’, een vakantiecomplex met diverse accommodaties, vinden we een modern en smaakvol ingericht hotel. Dit is wel even wat anders dan waar we tot nu toe onderweg hebben overnacht. Omdat het nog vroeg is besluiten we meteen naar ‘Kata Tjuta’ (De Olga’s) te rijden en daar een wandeling te maken. Ruim voordat de zon onder gaat komen we bij Uluru (Ayers Rock) aan. Vanaf de sunset-drive heb je het beste zicht. Langzaam wordt het drukker als de zon uiteindelijk (om 19.28 uur) onder gaat. Niet alleen de kleuren op de Ayers Rock maar ook de verandering van de lucht geeft weer een mooie afsluiting van de dag.

Een lange rit voor de boeg. Intussen ligt de temperatuur in deze regio een stuk lager. Het scheelt zo’n 20 graden met het noorden en ook de luchtvochtigheid is gedaald

Het landschap wordt iets vlakker en groener, met graspolletjes, stuikjes en boompjes. De extreme droogte lijkt wel achter ons. In de buurt van ‘Coober Pedy’ verdwijnt het groen en vormen zich grondheuveltjes in het landschap. Deze “molshopen” ontstaan door het uitgraven van tunnels en gangen op zoek naar opalen (80% van de sieropalen ter wereld wordt hier gedolven). Vanwege de extreme temperaturen die in dit gebied kunnen ontstaan wonen velen hier in ondergrondse woningen. Bij het inchecken geeft de klok achter de balie een uur later aan dan onze horloges. Als we navraag doen blijkt deze regio niet aan zomer-/wintertijd te doen. En wij maar denken dat we lekker vroeg waren aangekomen! Zo schiet de dag weer lekker op. Ook wij moeten er aan geloven en hebben (toch) een echte ondergrondse overnachting gevonden. Als een echte Fred & Wilma Flintstone betreden we ons “hol”. Aan de voorkant valt er nog wat licht door het raam maar in het slaapgedeelte was het ’s nachts super stil en aardedonker. De zaklantaarn kwam daarom goed van pas bij een nachtelijk bezoek aan het toilet Na een redelijke nacht en een bijna koude douche (de eerste deze reis) beginnen we aan een nieuwe dag. Het weekend is weer begonnen, al hebben wij dat “weekend-gevoel” al even niet meer. Dat wordt alleen weer rekening houden met de openingstijden van de winkels. Na een paar uurtjes te hebben gereden komen we langs een aantal enorme zoutvlaktes. Van veraf lijkt het wel witte sneeuw. We kunnen het niet laten om ze van dichterbij te bekijken en gaan daarvoor van de weg af. Als we uit de auto stappen glinstert het zout ons tegemoet. Wat een bijzonder gezicht. Het is leuk om een stukje over de enorme zoutvlakte te lopen en natuurlijk weer foto’s te maken.

Het gebied rond ‘Port Pirie’ is aan de ene kant wat heuvelachtiger en de ander kant vlakker vanwege het water waar het aan ligt. We besluiten om via een route door het achterland naar ‘Adelaide’ te rijden. Een totaal ander gebied; licht glooiend, veel akkerbouw en veel wijngaarden met bijbehorende wijnhuizen. De omgeving en de dorpjes ademen de sfeer uit van het binnenland van Frankrijk. De ‘Barossa Valley’ is het beroemdste wijnbouwgebied van Australië waar ongeveer een kwart van de tafelwijnen wordt geproduceerd. Hier worden de meest bekroonde Australische wijnen gecultiveerd. Rond 16.30 uur komen we aan in Adelaide . Ongeveer 20 minuutjes verwijderd van het centrum vinden we een geschikte plek om twee nachten te blijven zodat we maandag rustig een kijkje kunnen nemen in het centrum en de omgeving. We laten ons weer verrassen.